იხილეთ მაიკლ ჰოგის სასცენარო სახელოსნო

СТРУКТУРА СЦЕНАРИЯ

SCREENPLAY STRUCTURE
by Michael Hauge

оригинальный вариант статьи см. на сайте: http://www.screenplaymastery.com/

перевод с английского: Вадим Филоненко

Пять Ключевых Поворотных Пунктов Всех Успешных Сценариев

Голливудское кино построено просто.
Хотя написание удачного сценария для Голливуда, несомненно, нельзя назвать легким делом, но работа сценариста упрощается тем, что истории для кино по большей части основываются на трех основных компонентах: построении характера, желании и конфликте.
Как правило, авторы изображают в своих фильмах героев, которые, олицетворяют упорное упрямство в достижении своих целей. Например, и Кларис Старлинг, пытающаяся остановить ГАННИБАЛА, и Капитан Миллер, СПАСАЮЩИЙ РЯДОВОГО РАЙАНА, и БИЛЛИ ЭЛЛИОТ, пытающийся получить преимущество при поступлении в балетную школу, все эти герои (протагонисты) вынуждены противостоять внутреннему и внешнему конфликтам в их целеустремленном преследовании какой-то важной для них цели.

Можно упрощенно нарисовать структуру сценария, определяющую последовательность событий, которые ведут героя по направлению к его заветной цели. Этим приемом можно пользоваться и при написании романтической комедии, и триллера, и исторической драмы, и многобюджетного научно-фантастического фильма, все успешное кино Голливуда использует одну и ту же структуру в своей основе.
В правильно структурированном фильме сценарий можно разделить на шесть основных этапов, которые определены пятью ключевыми поворотными пунктами на рисунке. Не зависимо от жанра, эти поворотные пункты всегда одни и те же; они всегда занимают одни и те же позиции в сценарии и фильме. То, что случается в 25% точке 90- минутной комедии будет идентично тому, что случится в той же точке (проценте) трех часовой эпопеи. (Эти проценты относятся как к общему времени показа фильма, так и к страницам вашего сценария.)

0% 10% 25% 50% 75% 90-99% 100%
! ЭТАП1 : ЭТАП2 ! ЭТАП 3 : ЭТАП 4 ! ЭТАП 5 :ЭТАП6 !
! : ! : ! : !
!экспозиция :новая ситуац ! развитие : усложнение ! финальное напряж: !
!__________:___________!____________:______________!________________:_______!
! 1 пов. пункт 2 пов. пункт 3 пов. пункт 4 п.п. 5 п.п. !
!___(альтернатива)_(измен.планов)(точка без возврата)(большая неудача)(кульминация)!
! АКТ 1 ! АКТ 2 ! АКТ 3 !

Далее давайте рассмотрим два последних блокбастера с точки зрения структурного развития сюжета: сценарий Сюзанны Грант “ЭРИН БРОКОВИЧ”, и “ГЛАДИАТОР” сценаристов Дэвида Францони, Джона Логана и Билла Николсона. Эти два фильма, такие разные по стилю, жанру, длительности и содержанию, оба сделали более 100 миллионов долларов кассовых сборов, оба были хорошо приняты критикой в 2000 г. и в основе обоих фильмов лежит одна и та же структура.

ЭТАП 1. ЭКСПОЗИЦИЯ.
0% ///////////// 10% 25% 50% 75% 90-99% 100%
! ЭТАП1 : ЭТАП2 ! ЭТАП 3 : ЭТАП 4 ! ЭТАП 5 :ЭТАП6 !
! : ! : ! : !
!экспозиция :новая ситуац ! развитие : усложнение ! финальное напряж: !
!__________:___________!____________:______________!________________:_______!
! 1 пов. пункт 2 пов. пункт 3 пов. пункт 4 п.п. 5 п.п. !
!___(альтернатива)_(измен.планов)(точка без возврата)(большая неудача)(кульминация)!
! АКТ 1 ! АКТ 2 ! АКТ 3 !

ЭРИН БРОКОВИЧ: Жизнь Эрин – разрушается, одинокая мать, которая не может найти работу, попадает под машину и проигрывает судебный процесс.
ГЛАДИАТОР: Максимус, самый сильный и популярный в Риме генерал, ведет римские войска к победе в последней битве.

Первые 10% вашего сценария должны ввести читателя и зрителя в начальную ситуацию истории, должны показать повседневную жизнь, которой живет ваш герой, и создать идентификацию зрителя с вашим героем, заставить зрителя симпатизировать ему благодаря таким особенностям, как сила характера, привлекательность, странность и/или властность.

“CAST AWAY” перемещает нас в мир должностного лица FedEx, показывает его как хорошего, опытного работника и создает симпатию к нему, вызывает чувство беспокойства когда в Рождество он должен оставить женщину, которую любит, чтобы улететь в опасную погоду. Или вспомним мистерии Lowell Bergman загадочные, угрожающие в начале “THE INSIDER”. Эта экспозиция вытягивает нас из нашего собственного существования и помещает в пленительный мир, созданный сценаристом.

ПЕРВЫЙ ПОВОРОТНЫЙ ПУНКТ. АЛЬТЕРНАТИВА.
0% /////////////10% 25% 50% 75% 90-99% 100%
! ЭТАП1 : ЭТАП2 ! ЭТАП 3 : ЭТАП 4 ! ЭТАП 5 :ЭТАП6 !
! : ! : ! : !
!экспозиция :новая ситуац ! развитие : усложнение ! финальное напряж: !
!__________:___________!____________:______________!________________:_______!
! 1 пов. пункт 2 пов. пункт 3 пов. пункт 4 п.п. 5 п.п. !
!__(альтернатива)_(измен.планов)(точка без возврата)(большая неудача)(кульминация)!
! АКТ 1 ! АКТ 2 ! АКТ 3 !

Альтернатива это новая возможность развития ситуации для Героя.

ЭРИН БРОКОВИЧ: Эрин заставляет Эда Масри дать ей работу.

ГЛАДИАТОР: Император Марк Аврелий предлагает Максимусу получить награду, но Максимус говорит, что хочет поехать домой к жене и детям.

На десяти процентной точке пути вашего сценария ваш герой должен получить возможность, которая создаст новое, значимое желание, и запустит персонаж в его путешествие. Это – точка, где Нео встречает Морфеуса и хочет узнать о Матрице, или где Айк увольняется с работы и хочет пойти на поиски Сбежавшей Невесты.

Заметим, что желание, созданное новыми возможностями – не является той специфической целью, которая определяет концепцию вашей истории, но именно это желание приводит Героя к тому, что возникает…

ЭТАП 2. НОВАЯ СИТУАЦИЯ.
0% /////////////10% //////////////// 25% 50% 75% 90-99% 100%
! ЭТАП1 : ЭТАП2 ! ЭТАП 3 : ЭТАП 4 ! ЭТАП 5 :ЭТАП6 !
! : ! : ! : !
!экспозиция :новая ситуац ! развитие : усложнение ! финальное напряж: !
!__________:___________!____________:______________!________________:_______!
! 1 пов. пункт 2 пов. пункт 3 пов. пункт 4 п.п. 5 п.п. !
!___(альтернатива)_(измен.планов)(точка без возврата)(большая неудача)(кульминация)!
! АКТ 1 ! АКТ 2 ! АКТ 3 !

ЭРИН БЕРКОВИЧ: Эрин начинает работать в юридической фирме Эда Масри, знакомится с соседом Джорджем и начинает заниматься делом в городе Хинкли, Калифорния, но затем увольняется.

ГЛАДИАТОР: Умирающий Император просит Максимуса взять Рим под свой контроль, чтобы отдать власть народу, вопреки амбициям его сына Коммодуса.

Следующие 15% сценария ваш герой действует в соответствии с той новой ситуацией, которая возникла из новой возможности. Он пытается приспособиться к новым обстоятельствам, старается понять, что происходит, или придумывает специфический план, позволяющий достичь главной цели: Флетчер понимает, что он проклят и должен начать говорить правду в фильме Лгун, Лгун; а М-с. Даутфайер разрабатывает план, чтобы иметь возможность видеться со своими детьми.

Иногда структура рассказа связана с географией, часто новая возможность это перемещение Героя на новое место: посадка на круизный лайнер в Титанике и в фильме Талантливый М-р. Рипли; поездка Героя в Цинциннати на похороны отца в Человеке Дождя; похищение Президента на Борту номер Один.
В большинстве фильмов герой входит в эту новую ситуацию охотно, часто с чувством возбужденного ожидания, или, по крайней мере, полагая, что новая проблема, с которой он столкнулся, может быть легко решена. Но как только конфликт начинает формироваться, он тут же начинает изменять самого героя тем больше, чем больше препятствия, которые ему надо преодолеть, так происходит до тех пор, пока, наконец, он не придет во…

ВТОРОЙ ПОВОРОТНЫЙ ПУНКТ. ИЗМЕНЕНИЕ ПЛАНОВ (25%).

0% //////////// 10% ////////////// 25% 50% 75% 90-99% 100%
! ЭТАП1 : ЭТАП2 ! ЭТАП 3 : ЭТАП 4 ! ЭТАП 5 :ЭТАП6 !
! : ! : ! : !
!экспозиция :новая ситуац ! развитие : усложнение ! финальное напряж: !
!__________:___________!____________:______________!________________:_______!
! 1 пов. пункт 2 пов. пункт 3 пов. пункт 4 п.п. 5 п.п. !
!___(альтернатива)_(измен.планов)(точка без возврата)(большая неудача)(кульминация)!
! АКТ 1 ! АКТ 2 ! АКТ 3 !

ЭРИН БРОКОВИЧ: Эрин вновь нанимается на работу, чтобы помочь выиграть иск против PG&E.

ГЛАДИАТОР: Максимус узнает, что Коммодус убил своего отца, клянется, что остановит нового Императора и выполнит последнюю волю Марка Аврелия.

Что-то должно случиться с Героем в четверти пути вашего сценария, что-то, что превратит первоначальное желание в специфическую, значимую цель с ясно определенной выходной точкой. Это – сцена, где определяется концепция вашего сценария, и обнаруживается внешняя мотивация вашего Героя.
Внешняя мотивация является моей условной финишной линией, которая, как делают вывод зрители, должна быть достигнута вашим Героем к концу фильма. Это ситуация, когда Тэсс обнаруживает, что Кэтрин украла у нее идею в Деловой Девушке, и теперь сама хочет заключить сделку, выдав себя за брокера. Это то, что, по нашему мнению, Тэсс должна сделать, и мы знаем, что когда она выполнит задуманное (или потерпит неудачу), фильм закончится.
Пожалуйста, не смешивайте внешнюю и внутреннюю мотивацию вашего Героя. Поскольку большинство из того, что отвечает нашим эмоциональным проявлениям, следует из стремлений героя, его ранимости, страхов, смелости и возможностей роста характера, мы часто фокусируемся на этих элементах, при разработке сценариев. Но эти невидимые компоненты персонажа могут эффективно воздействовать на зрителя, только если они вырастают из простого, безусловно, управляющего героем, желания.

ЭТАП 3. РАЗВИТИЕ СИТУАЦИИ.
0% ///////////// 10% ///////////// 25% //////////////// 50% 75% 90-99% 100%
! ЭТАП1 : ЭТАП2 ! ЭТАП 3 : ЭТАП 4 ! ЭТАП 5 :ЭТАП6 !
! : ! : ! : !
!экспозиция :новая ситуац ! развитие : усложнение ! финальное напряж: !
!__________:___________!____________:______________!________________:_______!
! 1 пов. пункт 2 пов. пункт 3 пов. пункт 4 п.п. 5 п.п. !
!___(альтернатива)_(измен.планов)(точка без возврата)(большая неудача)(кульминация)!
! АКТ 1 ! АКТ 2 ! АКТ 3 !

ЭРИН БРОКОВИЧ: Эрин уговаривает резидентов из Хинкли нанять Эда для того, чтобы он их представлял, и вовлекается в романтические отношения с Джорджем.

ГЛАДИАТОР: Максимуса хватают и собираются убить, он убегает, но обнаруживает свою семью убитой, после чего оказывается схваченным и проданным Проксимо, который делает из него гладиатора.

Следующие 25% вашего рассказа зритель ощущает, что план вашего героя должен сработать, благодаря тем мерам, которые он предпринимает, чтобы достичь свою цель: Этан Хант приближается к раскрытию преступника в фильме Миссия: Невыполнима 2; Пэт влюбляется в женщину его мечты в фильме Кое-что О Мери.

Это не значит, что этот этап обходится без конфликта. Но независимо от того, с какими препятствиями встречается ваш Герой, он способен справится с ними или избежать их.

ТРЕТИЙ ПОВОРОТНЫЙ ПУНКТ. ТОЧКА БЕЗ ВОЗВРАТА (50%).
0% //////////// 10% ////////////// 25% /////////////// 50% 75% 90-99% 100%
! ЭТАП1 : ЭТАП2 ! ЭТАП 3 : ЭТАП 4 ! ЭТАП 5 :ЭТАП6 !
! : ! : ! : !
!экспозиция :новая ситуац ! развитие : усложнение ! финальное напряж: !
!__________:___________!____________:______________!________________:_______!
! 1 пов. пункт 2 пов. пункт 3 пов. пункт 4 п.п. 5 п.п. !
!__(альтернатива)_(измен.планов)(точка без возврата)(большая неудача)(кульминация)!
! АКТ 1 ! АКТ 2 ! АКТ 3 !

ЭРИН БРОКОВИЧ: Эрин и Эд регистрируют документы на судебном процессе, рискуя получить отвод от судьи, который может расстроить все надежды на судебное урегулирование.

ГЛАДИАТОР: Попав в Рим, Максимус понимает что, только завоевав толпу, как гладиатор, он сможет уничтожить Коммодуса.

Точно в середине вашего сценария ваш герой должен полностью определиться со своей целью. Вплоть до этой точки, у героя еще была возможность повернуть назад, отказаться от выполнения своего плана, и вернуться к той эмоциональной жизни, которой он жил в начале фильма. Но теперь ваш герой должен “сжечь мосты” за собой и увязнуть в ситуации “с головой”. (И пусть никто никогда не скажет, что Я не могу поместить две затасканные метафоры в одном предложении).
Именно в этот момент Труман пересекает мост в Шоу Трумана, а Роза занимается любовью с Джеком в Титанике. Они рискуют значительно больше, чем в любом из предшествующих эпизодов фильма. И в результате прохождения этой критической точки, они должны теперь попасть в…

ЭТАП 4. УСЛОЖНЕНИЕ СИТУАЦИИ И ПОВЫШЕНИЕ СТАВОК.
0% /////////////10% ///////////// 25% ////////////// 50% //////////////////// 75% 90-99% 100%
! ЭТАП1 : ЭТАП2 ! ЭТАП 3 : ЭТАП 4 ! ЭТАП 5 :ЭТАП6 !
! : ! : ! : !
!экспозиция :новая ситуац ! развитие : усложнение ! финальное напряж: !
!__________:___________!____________:______________!________________:_______!
! 1 пов. пункт 2 пов. пункт 3 пов. пункт 4 п.п. 5 п.п. !
!___(альтернатива)_(измен.планов)(точка без возврата)(большая неудача)(кульминация)!
! АКТ 1 ! АКТ 2 ! АКТ 3 !

ЭРИН БРОКОВИЧ: Эрин редко видит Джорджа и своих детей, тогда, как Эд обращается в большую фирму, которая не имела отношение к истцам из Хинкли.

ГЛАДИАТОР: Максимус становится героем Народа Рима и открывает свое истинное лицо Коммодусу.

Следующие 25% вашего сценария достижение цели становится значительно труднее, и ваш Герой рискует потерять всё в случае, если он потерпит неудачу. После того, как Митч Макдир начинает собирать доказательства против Фирмы, в середине этого фильма, теперь он должен скрыть свою деятельность, как от бандитов, так и ФБР (осложнения), и в случае неудачи может попасть или в тюрьму, или погибнуть (более высокие ставки).

Этот конфликт развивается дальше, до ситуации, в которой уже кажется, что успех уже в руках вашего героя, и тут его подстерегает…

ЧЕТВЕРТЫЙ ПОВОРОТНЫЙ ПУНКТ. БОЛЬШАЯ НЕУДАЧА (75%).
0% /////////// 10% ///////////// 25% /////////////// 50% ////////////////// 75% 90-99% 100%
! ЭТАП1 : ЭТАП2 ! ЭТАП 3 : ЭТАП 4 ! ЭТАП 5 :ЭТАП6 !
! : ! : ! : !
!экспозиция :новая ситуац ! развитие : усложнение ! финальное напряж: !
!__________:___________!____________:______________!________________:_______!
! 1 пов. пункт 2 пов. пункт 3 пов. пункт 4 п.п. 5 п.п. !
!___(альтернатива)_(измен.планов)(точка без возврата)(большая неудача)(кульминация)!
! АКТ 1 ! АКТ 2 ! АКТ 3 !

ЭРИН БРОКОВИЧ: Большинство истцов забирают иски, благодаря ошибочным действиям новых юристов, а Джордж бросает Эрин.

ГЛАДИАТОР: Максимус отклоняет предложение помощи лидера Сената, а Коммодус собирается уничтожить и Максимуса и Сенат.

Примерно к 90 (стандартом считается 120) странице вашего сценария что-то должно случиться с вашим героем, из-за чего зрителям покажется, что все потеряно: Кэрол бросает Мелвина в As Good As It Gets; Морфеус схвачен в Матрице. Если Вы пишете романтическую комедию подобную Деловой Девушке или Чего Хотят Женщины, это – точка где обман вашего героя вскрывается и любовники расстаются.

Эти катастрофические события оставляют вашему герою только одну возможность: он должен сделать одно, последнее усилие, такое, чтобы получить “все или ничего”, значимым для него оказывается только сделать-или-умереть, не иначе, и в этот момент он попадает в…

ЭТАП 5. ФИНАЛЬНОЕ НАПРЯЖЕНИЕ.
0% ///////// 10% /////////// 25% ///////////// 50% //////////////// 75% ///////////////////// 90-99% 100%
! ЭТАП1 : ЭТАП2 ! ЭТАП 3 : ЭТАП 4 ! ЭТАП 5 :ЭТАП6 !
! : ! : ! : !
!экспозиция :новая ситуац ! развитие : усложнение ! финальное напряж: !
!__________:___________!____________:______________!________________:_______!
! 1 пов. пункт 2 пов. пункт 3 пов. пункт 4 п.п. 5 п.п. !
!___(альтернатива)_(измен.планов)(точка без возврата)(большая неудача)(кульминация)!
! АКТ 1 ! АКТ 2 ! АКТ 3 !

ЭРИН БРОКОВИЧ: Эрин должна сплотить жителей Хинкли, которые согласны на арбитраж и находит свидетелей, которые дадут показания против офиса корпорации PG&E.

ГЛАДИАТОР: Максимус организует побег от Проксимо для того, чтобы возглавить свои бывшие войска против Коммодуса.

Побитый и уставший, на пределе своих сил, ваш герой должен теперь рискнуть всем, что он имеет и приложить каждую унцию своей силы и смелости, чтобы достичь своей окончательной цели: Тельма и Луиза должны опередить ФБР, чтобы достичь границы; а Кеннеди должен попытаться подписать окончательное соглашение с Советами в фильме 13 Дней.
В течение этого этапа вашего сценария конфликт разрастается до неимоверных размеров, темп ускоряется, и все работает против вашего героя, пока ситуация не достигнет…
ПОВОРОТНЫЙ ПУНКТ 5. КУЛЬМИНАЦИЯ.
0% /////////////10% ///////////// 25% //////////// 50% /////////////// 75% ////////////////// 90-99% 100%
! ЭТАП1 : ЭТАП2 ! ЭТАП 3 : ЭТАП 4 ! ЭТАП 5 :ЭТАП6 !
! : ! : ! : !
!экспозиция :новая ситуац ! развитие : усложнение ! финальное напряж: !
!__________:___________!____________:______________!________________:_______!
! 1 пов. пункт 2 пов. пункт 3 пов. пункт 4 п.п. 5 п.п. !
!__(альтернатива)_(измен.планов)(точка без возврата)(большая неудача)(кульминация)!
! АКТ 1 ! АКТ 2 ! АКТ 3 !

ЭРИН БРОКОВИЧ: Эрин и Эд выигрывают 330 миллионов долларов по судебному иску, а Джордж возвращается к Эрин.

ГЛАДИАТОР: Максимус дает финальный бой Коммодусу на арене.

Несколько вещей должны случиться к кульминации фильма: герой должен встретиться с самым большим препятствием; он должен определиться со своей собственной судьбой; и внешняя мотивация должна разрешиться окончательно. Это тот самый великий момент, когда Еврейские фабричные рабочие спасаются в фильме Список Шиндлера.
Заметим, что кульминация может произойти в любой момент от 90% отметки фильма вплоть до последних пары минут в конце фильма. Точное положение кульминационного момента зависит только от того, сколько времени вам понадобится на…

ЭТАП 6. РАЗВЯЗКА.
0% //////////////10% ///////////// 25% /////////// 50% /////////////// 75% //////////////// 90-99% ////100%
! ЭТАП1 : ЭТАП2 ! ЭТАП 3 : ЭТАП 4 ! ЭТАП 5 :ЭТАП6 !
! : ! : ! : !
!экспозиция :новая ситуац ! развитие : усложнение ! финальное напряж: !
!__________:___________!____________:______________!________________:_______!
! 1 пов. пункт 2 пов. пункт 3 пов. пункт 4 п.п. 5 п.п. !
!___(альтернатива)_(измен.планов)(точка без возврата)(большая неудача)(кульминация)!
! АКТ 1 ! АКТ 2 ! АКТ 3 !

ЭРИН БРОКОВИЧ: Эрин получает премию в 2 миллиона долларов и остается работать с Эдом.

ГЛАДИАТОР: Максимус соединяется со своей семьей в смерти, и новые лидеры республики отдают почести его телу.

Хотя Герой и достиг своей цели, но фильм еще не закончился. Вы должны показать, как изменится жизнь героя теперь, когда его приключение закончилось.

В таких фильмах, как РОКИ, Тэльма и Луиза, Шоу Трумена, остается очень не много моментов, которые требуют объяснения, и цель автора завершить фильм так, чтобы зритель ушел оглушенный или просто веселый. Итак, кульминация происходит почти в конце фильма. Но во многих романтических комедиях, развязка занимает последние 5, а то и 10 страниц сценария.

Понимание этих этапов и поворотных пунктов дает вам в руки мощное средство для разработки сценария. Определяется ли концепция вашего рассказа в одной четвертой сценария? Достаточно ли значима цель для вашего героя, причем, внешний результат должен быть четко обозначен, это не просто внутреннее желание успеха, эта цель должна быть акцентированной и самодостаточной? Ввели ли вы полностью зрителя в обстоятельства жизни вашего героя перед тем, как предоставить ему новые возможности на 10% отметке фильма? Страдает ли он от БОЛЬШОЙ НЕУДАЧИ в 75% пути вашего сценария?

Но, хочу предупредить: не позволяйте всем этим процентам заблокировать ваш творческий процесс. Структура является эффективным шаблоном для увеличения эмоционального воздействия вашей истории. Но вы не должны быть скованы рамками этого шаблона. Найдите характеры, которые полюбите вы сами, и историю, которая разожжет, прежде всего, вашу страсть. И затем приложите к истории эти структурные принципы, чтобы быть уверенным, что ваш сценарий сможет захватить внимание самой широкой аудитории.

სიკვდილი

აკუტაგავა – “ცხოვრება იდიოტისა”, 1927

სანამ ეგეთივე ცდას ჩაატარებდე, სარეპეტიციოდ გასტროსკოპიაზე უნდა მიხვიდე. მანიპულაციის ჩატარებამდე უმკაცრესად იკრძალება ჭამა უახლოესი რვა-ათი საათის განმავლობაში.
გასტროსკოპიას ატარებენ ექიმ-ენდოსკოპისტები, რომლებმაც სპეციალიზაცია გაიარეს გასტროსკოპიაში. უსიამოვნო შეგრძენებების თავიდან ასაცილებლად პაციენტის ყელი მუშავდება ლიდოკაინით. პაციენტს სთხოვენ, კბილები მოუჭიროს პლასტმასის ალიკაპს, რომლის შიგნითაც ხვრელია დატოვილი, სადაც შეჰყავთ ენდოსკოპის მილი; მერე სთხოვენ, მოადუნოს ყელი და გააკეთოს გადაყლაპვის მოძრაობა, რომლის დროსაც ექიმს შეჰყავს გასტროსკოპი საჭმლის მომნელებელში. გამოკვლევის ჩატარების დროს ღებინების კრუნჩხვების და სხვა უსიამოვნო შეგრძნებების შესამცირებლად პაციენტს რეკომენდაციას აძლევენ მშვიდად და ღრმად ისუნთქოს. მოწყობილობას მიეწოდება ჰაერის მცირე რაოდენობა, რათა გაასწოროს კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის ზედა ორგანოები. ექიმი ათვალიერებს მომნელებელ, კუჭის და თორმეტგოჯა ნაწლავის ზედაპირს. აუცილებლობისას, ტარდება ფოტო და ვიდეო გადაღებები და გამოსახულების ჩაწერა. ჩვენებების მიხედვით შეიძლება ჩატარდეს ბიოპსია ანდა ტრანსენდოსკოპიური pH-მეტრია. ასევე ჩვენებების მიხედვით ატარებენ ისეთ სამკურნალო მანიპულაციებს, როგორიცაა სისხლდენის შეჩერება, პოლიპების მოშორება, წამლის შეყვანა. მერე გასტროსკოპი ამოაქვთ საყლაპავი მილიდან.
ეს ჭირთათმენა სამი-ოთხი წუთი გრძელდება და რამდენჯერმე გეგონება, რომ უკვე დაიხრჩე.
მე თავის ჩამოხრჩობაზე არც მიფიქრია, ისე მომიწია ამ მანიპულაციის გაკეთება და რამდენჯერმე მეგონა, რომ უკვე დავიხრჩე, რადგან მესმოდა ჩემივე ხროტინი, ასევე რამდენჯერმე წამომაზიდა… და ამ ჭირთათმენის ბოლოს სულ ჭირის ოფლში ვცურავდი…
მოკლედ, ძალიან მაგარი რამეა ეს გასტროსკოპია – ისეთ ექსტრიმში ხარ, რომ შენი ცხოვრების გამოდარდებასაც ვერ ასწრებ და რაც მთავარია, ნელ-ნელა და მომაბეზრებლად, ცრემლიანი მოგონებებით არა კვდები…
მერე ექიმმა მითხრა, 1,0×1,2 სმ. ზომის წყლული გაქვსო, გამომიწერა ექვსი წამალი, რასაკვირველია, ულსეპანის თამადობით და ერთი თვით, და კიდევ დიეტა დამინიშნა, სადაც ყველაფერი უგემურია და რაც გემრიელია, არაფრის ჭამა არ შეიძლება.
დავიწყე ამეების სმა და დიეტობაც, მეტი რა გზაა – გრძელ შარში ხარო, ექიმმა შემაშინა, ვარიკოზული ვენის ამოჭრაზე არც იფიქრო, სანამ ეს წყლული არ შეხორცდება – სისხლდენა დაიწყება და ვეღარ გავაჩერებთო; ხომ არ გინდა, ნახევარი კუჭი ამოგაჭრათ და დაინვალიდდეო… ერთ თვეში მოხვალ და ამ ზონდს კიდევ ერთხელ გადაყლაპავო…

ანდრომ მითხრა, მოსკოვში ინდური წამალი იყიდება, სახელად “პილობაქტი”, თოთხმეტი აბი ორასი დოლარი ღირს, მაგრამ იმას რომ დალევ ერთ კვირაში, ხუთი წლით თავისუფალი ხარ წყლულისგანო…

ПИЛОБАКТ (PYLOBACT)

CLARITHROMYCIN, OMEPRAZOLE, TINIDAZOLE
Производитель: RANBAXY LABORATORIES Ltd
Представительство: РАНБАКСИ ЛАБОРАТОРИЗ Лтд
Код АТХ: A02BD

Форма выпуска, состав и упаковка

Комбинированный набор (суточная доза)
Блистер содержит:
капсулы (2 шт. в уп.) 1 капс.
омепразол 20 мг
таблетки, покрытые оболочкой (2 шт. в уп.) 1 таб.
кларитромицин 250 мг
таблетки, покрытые оболочкой (2 шт. в уп.) 1 таб.
тинидазол 500 мг
6 шт. (в комплекте – таблетки двух видов и капсулы) – блистеры (7) – пачки картонные.

Регистрационный №:
комбинированный набор (суточная доза): блистер.; капс. 20 мг: 2 шт; таб., покр. оболочкой, 250 мг: 2 шт.; таб., покр. оболочкой, 500 мг: 2 шт.; в упаковке 7 блистеров – П №012233/01-2000 13.09.00

Фирма-производитель — RANBAXY LABORATORIES Ltd

129223 Москва, Мира пр-т, ВВЦ
Деловой центр ТЕХНОПАРК
стр. 537/4, оф. 45, 47, 48
Тел.: (095) 234-56-11; Факс: (095) 234-56-19

Ranbaxy Laboratories Ltd
10th floor, Devika Tower, 6
Nehru Place, New Delhi – 110019

Ranbaxy Ireland Ltd
Spafield Cork Road
Cashel, CO, Tipperary, Ireland

Ohm Laboratories Inc.
(Ranbaxy Group Company)
1385 Livingston Ave, PO Box 7397
North Brunswick, NJ 08902, USA

და ეს ყველაფერი დავამთავროთ მხიარული, ჩიტირეკია და თან დარდიანი გენიოსის ერთი მაგარი ნათქვამით:

***
ფრანსუა ვარ, ესეც ისე,
მაწევს, როგორც განაჩენი.
ეუწყება მალე კისერს,
რას იწონის გავა ჩემი.

ფრანსუა ვიიონი

მამუკა ხერხეულიძე

ოჩილა

სამტრედია ქალაქია დასავლეთ საქართველოში, ცენტრალური რკინიგზის სადგურით. ტრაფიკების საკვანძო მნიშვნელობით, წესით, როტერდამივით უნდა იყოს. ბგერათა მსგავსებით და ველოსიპედების რაოდენობით კი ამსტერდამს ჰგავს. განსხვავება იმ დროს ასეთი იყო: ამსტერდამში მოახლოვებული სიცივეების გამო ზღვის თოლიების უსაფრთხოების კონცეფციაზე მსჯელობდნენ აღშფოთებული მწვანეები, სამტრედიაში კი ცენტრალურ მოედანზე ახალ შემოგრიალებული ტანკი იდგა დაქოქილი და გარშემო სამხედროები ირეოდნენ. შემოდგომით გაძარცვულ ხეებს აქა-იქ საახალწლო სათამაშოებივით შემორჩენოდათ მწიფე ხურმები თუ კარალიოკები. თუმცა დიდი საგრენადერო ბრძოლები აქ არ მიმდინარეობდა, ადამიანები მაინც იღუპებოდნენ, სამხედრო-სტრატეგიული თვალსაზრისით ქალაქმა კართაგენის ფუნქცია შეიძინა; სამხედრო შენაერთები, რომლებიც გარეგნულად არ განსხვავდებოდნენ ერთმანეთისაგან – დროშებიც ერთნაირი ჰქონდათ და ჩაცმულობაც, ახლოს მისულს ძველბიჭური სლენგი ან მეგრული კილო თუ მიახვედრებდა მათ ვინაობას – პერმანენტულად ეპატრონებოდნენ ნეიტრალური სამტრედიელების საყვარელ ქალაქს. აქაურები შეწუხებული სახეებით კითხულობდნენ ახალშემოსული დაჯგუფებების თითქმის იდენტურ განცხადებებს. “მკაცრად დაისჯება”, _ ასე მთავრდებოდა ელექტრობოძებზე გაკრული ტექსტები. მოითხოვდნენ სასწრაფოდ ეცნობებინათ მოწინააღმდეგისადმი ლოიალურად განწყობილი თანამოქალაქეების ვინაობა (შეძლებული ოჯახების “ნაკოლებს” ზეპირსიტყვიერად იგებდნენ). ისეთი სისწრაფით იცვლებოდნენ ქალაქის დამპყრობლები, ჩამშვებისთვისაც ძალიან არასტაბილური ვითარება იყო. შეიძლება, მსხვერპლი თვითონვე გამხდარიყო. ასე რომ, სამტრედიელებს ერთი სული ჰქონდათ დამთავრებულიყო ეს აბსურდული ომობანა, გამოეყვანათ თავიანთი “ველიკები” (მარადიორებს უმალავდნენ), ექროლათ წყნარ ქუჩებში წინდებში ჩატანებული შარვლებით, საღამოს კი განთქმული წიწილებითა და შაქრიანი ღვინით შე.. ნებისმიერი დაბოლოვებით.
გარდა ძველი მეზობლური ქიშპობისა, იყო ერთი გარემოება, რის გამოც “კანონიერები” (ან პირიქით, და ყოველთვის ასე) განსაკუთრებული სიმკაცრით იქცეოდნენ. “პუტჩისტთა” ცნობილი გენერალი აქაური იყო. თუმცა სამტრედიელები ამბობდნენ, “რაის ქალაქელია კაკოია, სადგურს ვერ მიაგნებს, რო გაუშვაო”. გენერალი კაკო სოფელ ჯიხაიშიდან იყო წარმოშობით. მამამისი, მთელს რაიონში განთქმული მეკუბოვე, “თვითონ ეზომებოდა სასახლეს შიგნიდან, მიცვალებულმა დისკომფორტი არ იგრძნოსო”, ისეთი პროფესიონალი ყოფილა, “მკერდზე დაკიდულ მაგნიტზე ებნია ლურსმნები, საძებარი არ გახდომოდაო”. მუთაქაში დაგროვილი ფულით გაუშვა ბიჭი თბილისში, კულტსაგანმანათლებლოზე. დღეებს ითვლიდა, “საცაა დაბრუნდება ნასწავლი _ პატივსაცემი კაცი მთელს რაიონშიო”. თბილისში რომ არეულობები დაიწყო, ესმოდა, მაგრამ რას წარმოიდგენდა, ერთ დილას ტანკის გრუხუნი თუ გააღვიძებდა, იქიდან კი კაკოია გადმოვიდოდა იარაღში ასხმული (სამხედრო ფორმაზე “პარტუპეაც” კი ეკეთა, მაგრამ ტყავის კურტკა ეცვა ზევიდან მაინც,… საეჭვო). “დავამხეთ დიქტატურა და ახლა მე ვარ აქ უფროსიო”. საწყალმა მამამ, – “ჩემთვის გადანახული კუბო დავდგი შენიო”, – და, მგონი, გარდაიცვალა კიდეც. კაკოია დასახვრეტთა სიაში იყო უკვე შეტანილი კანონიერი ხელისუფლების მიერ და ეს განცხადება სამტრედიის მოედანზე ეკიდა, ყველა ბოძზე. ქალაქში ზვიადისტები იდგნენ.
ამ სევდიან პროვინციულ სამხედრო მოქმედებების თეატრში ჩვენი მეგობარი ოჩილა აღმოჩნდა შემთხვევით. მშობლებს ჩააკითხა სამტრედიაში. თვითონ ჩვენს ეზოში გაიზარდა, თბილისის უნივერსიტეტის პირდაპირ. აკადემიკოს ბიძასთან ცხოვრობდა. მეტსახელი ბიძინამ დაარქვა, – ეტიმოლოგია უცნობია. ეზოში სულ აკადემიკოსები და პროფესორები ცხოვრობდნენ, ერთი-ორი უპარტიო დოქტორი თუ გამოერეოდა, და ისინიც პირველ სართულზე იყვნენ გამწესებული, ჩვენი ოჯახიც მათ შორის. ცოტა მერე კი ოჩილას მშობლებმა, ცნობილმა ექიმებმა, რომლებიც დიდი ხანი რუსეთში ცხოვრობდნენ (ზურაბიც იქ დაიბადა), დაბრუნებულებმა რატომღაც სამტრედია აირჩიეს, იქვე, ჩვენს უბანში უყიდეს პატარა სახლი-კასრი – ასე ეძახდა თვითონ. ოჩილა პოეტი-ფილოსოფოსი იყო მოწოდებით, მაგრამ მშობლების ხათრით სამედიცინო დაამთავრა სულ ხუთებზე, მანამდე კი მათემატიკურიც, ცნობილი “კომაროვი”, გახდა რეანიმატოლოგ-ანესტეზიოლოგი, ანუ, როგორც თვითონ მწერდა, “სიცოცხლისა და სიკვდილის დირიჟორი”. მაესტრო, მშობლებთან მუდმივი მიმოწერის გამო, ალბათ, ეპისტოლარული ჟანრის ტრფიალი გახლდათ. თავის თავსაც სწერდა ხანდახან მეორე დღისთვის. სამაგიდო წიგნებში, ჩესტერფილდის, სენეკას, გოეთეს, კაფკას წერილებთან ერთად, შავყდიანი ბიბლია მიგაქცევინებდა ყურადღებას. “ჰაიდელბერგის” ბუთქუნა, შავყდიანი ფოლადის შესაკრავიანი ძველი აღთქმის წითელგულა გამოცემის სიფრიფანა ფურცლებში გაცრეცილი სურათი იდო _ ვენური სტილის სკამთან ახალგაზრდა მღვდელი იდგა და ამ ფოტოსავით გაცრეცილი მზერით უცქერდა ობიექტივს. “ხვრიტავდნენ, უეჭველი, ბოლშევიკები ოცდარვაში”, რუსულ ქალაქს ახსენებდა, რომელიღაც “გორსკით” მთავრდებოდა. ქართველ კომერსანტს გამოუყვანია დილაუთენია ქალაქიდან “შეშის ფეჩით”. ოჩილა ამ ისტორიას ძალიან უფრთხოდა, ფინალს აღარც ჰყვებოდა, მე კი მახსოვს: ჩამოვიდა ის კაცი თბილისში, გაიხადა ანაფორა, გაიკრიჭა წვერი, იჯდა სახლში და ყველა კარის დაკაკუნებაზე კვდებოდა. ფორმიანები რომ არ აღმოჩნდებოდნენ, ცოცხლდებოდა ისევ.
ოჩილაც სიკვდილ-სიცოცხლის პაუზებს დირიჟორობდა, ოღონდ უცხო, ავარიაში დალეწილ-დასახიჩრებული და უკვე საიქიოში გაქანებული მგზავრების. “ძია ბილი ვარ“, – იკეთებდა. ე.ი. პაროლებით მწერდა (ფოლკნერის პერსონაჟი) “რეანიმაცია, ამ პროფესიის ექიმებს თხუთმეტი წლის მერე პენსიაში უშვებენ ამერიკაში. ექსტრემალური დარგია”. თუ “კასრში” იყო, რადიოს, ნახევრად ჩახშობილ თავისუფლებას და ამერიკის ხმას უსმენდა. პოლიტიკურ ანალიზებს, წერილებში რომ წერდა არეულად, ტარანტინოს სტილში, სტრიქონებს შორის პენსიაზე მოტყდომის (ანუ აშშ-ში) სურვილიც იკითხებოდა. ჯიმი კარტერის ფანი იყო და დარჩა ბოლომდე. რეიგანს არაფერს უფასებდა “იმან დაიწყო ამათი პრესიო”, – რონალდს ეს არც გაუგია.
ჰენდრიქსის სიკვდილი ოჩილამ მომისამძიმრა _ წერილობით, რა თქმა უნდა. “ოვერდოუზ. მეფე გაიპარა“, – ასე მთავრდებოდა, და იმ დროს უამრავი ახალგაზრდა გაიპარება ნემსით მთელს სამყაროში. მარტო საქართველოში წამლით დაღუპული ბიჭების რაოდენობა ბევრად აღემატება ომებში ერთად გარდაცვლილებს.
საბჭოთა კავშირიც იპარებოდა, და ოჩილამაც წამალს თავი დაანება, თან პროტესტის ეს ფორმა ანაქრონისტული ხდებოდა. “თვითმკვლელობის ცოდვის გარდა”…წერილში ყოფითი (მეზობელი ზაზაია, ჯინსები, მანქანის ნაწილები) და სოციალური სენტენციები ენაცვლებოდნენ ერთმანეთს და წერილი ასე მთავრდებოდა: “ადამიანი ცვალებადია. მონტენი”.
დილას ჩამოივლიდა მუდამ ჩრდილიან კეკელიძის ქუჩას, კაგებეს პოლიკლინიკასთან სუნთქვაშეკრული – ფორმიანებისადმი გენეტიკური შიში მწვავე ფორმებში ვლინდებოდა, ავტოინსპექტორის დანახვაზეც კი ბაბუამისივით კვდებოდა და ცოცხლდებდა, თან ჯიბეში რაღაც ფაქტი სულ ედო (წერილი მაინც); გამოივლიდა და მერე ზურგი ეწვოდა, არ დამიძახონო. რამდენიმე უსახური ჩეკისტის სახე სამუდამოდ დარჩება მეხსიერებაში. შემოუხვევდა ჩვენს მზიან ეზოში, ამოისუნთქავდა იუდას ხესთან, ფანჯარაზე დამიკაკუნებდა, წერილს მომცემდა, არეულად იტყოდა რამდენიმე სიტყვას და წავიდოდა უნივერსიტეტისაკენ. გარეგნობით იტალიელ ფეხბურთელს ვამსგავსებდი, უფრო ნახევარმცველს, ვთქვათ, გაეტანო შირეას (ბავშვობაში თვითონაც “ხავბეკი” იყო, მაგარი მჩეხველი).
ჩვენს ეზოში იუდას ხე ყვაოდა, ისე მაცდურად, თავის ჩამოხრჩობა მოგინდებოდა, სამოქალაქო ომი ეშხში შედიოდა. ოჩილას წერილი მისმა დამ მომიტანა. ქალაქში სროლები ისმოდა.
მოკითხვის და მეზობელ ზაზაიას ფილოსოფიური პორტრეტის მერე სერიოზული ტექსტი იწყებოდა: “ისეთი ხელისუფლებები, როგორებიც დღევანდლამდე არსებობდნენ სამყაროში (ჩვენი – მუდამ?), მხოლოდ ერთი მეთოდით თუ მოქმედებდნენ – თანამემამულეთა სულიერების და ზნეობის ფეხქვეშ გათელვის გზით”. აქ დენი არ არის, ცოტა არყებიც შევიყვანე, ბნელა, სანთელი რომ მთავრდება, ეზოში ვკითხულობ მთვარეზე დაკიდებული ხურმების შუქზე. კიდობანის გაკეთების დროა. ომს მოვუტყდი და აქ ჩამომაკითხა. იუდას ხე ყვავის, ალბათ”. არყები არ მომეწონა, მთვრალი ოჩილა “რეკოშეტი” იყო, თან შეძლებულ ოჯახად ითვლებოდნენ სამტრედიაში, მიადგებოდნენ.
ასეც მომხდარა. სამჯერ შევარდნილან და წასღები რომ აღარაფერი იყო, ფანჯარაში ჩამონტაჟებული კონდენციონერი ამოუგლეჯიათ. სწორედ ამ ჯგუფს დახვდა მთვრალი ოჩილა სახლში. ავტომატის ლულაში მოჰკიდა ხელი ახლომდგომ წამალგაჩხერილ, ოდნავ დაყვინთულ მებრძოლს, წართმევა დაუპირა, ”ბეწვი” იყო, წართმეული ჰქონდა თითქმის, იყვირა იმან და სხვა ოთახების “მშმონავები” გამოვარდნენ – ატყდა სროლა, ბრმა ტყვიები დაწუოდნენ ფეხებთან, გაუშვა ოჩილამ ხელი ავტომატს. იმ ტიპმა, – შემოატრიალა და, – კონდახით ხია სახეში. ჯერ ვარსკვლავებმა გაიელვეს, მერე კი დაბნელდა.
რომ გამოერკვა, იატაკზე იჯდა. სახლში აღარავინ იყო. პერანგი სისხლში ჰქონდა მოთხვრილი. ტყვია მომხვდაო, გაიფიქრა, ხელით მოისინჯა. გაახსენდა, რაც მოხდა. წამოდგომა დააპირა. სადგურივით მძიმე და ხმაურიან თავში მეგრული ყვირილი ისმოდა ნაწყვეტებად. პირველი სართულიდან მამა უძახდა. – ”ზურაბ!” – “ცოცხალია”, გაიფიქრა, – “ჰო”, – უპასუხა და ისევ დაჯდა. მეზობლები მოვიდნენ, წამოაყენეს. მამას მიხედეთო, დაბარბაცდა, სააბაზანოში შევიდა და პირსაბანს დაეყრდნო. სარკიდან გაეტანო შირეა კი არა, შაგალის ნახატივით დაჯღანული წითელი კაცი უყურებდა. “განდიზმი”, – ყველა ნაღდი პატრიოტი ეგრე უნდა უნდა იყოს, დედა უნდა ჰქონდეს მოტყნული”. მეზობელ ბიჭს არაყი მოატანინა, სამი ჭიქით დაცალა და სიგარეტი გააბოლა. სადგურის გუგუნი ოდნავ მიწყნარდა. რაღაც დიდი გაახსენდა _ ხარაკირი სამტრედიის მოედანზე, ნებისმიერი სამხედრო ნაწილის თვალწინ. “არა, ესენი ვერ გაიგებენ”, – გაეცინა. “მონარქია მაინც გვქონდეს…”
პირველ სართულზე ჩამოვიდა… მამის ოთახში შეიხედა. ლოგინში კაცი ტიროდა ჩუმად. თავთან მეზობლის ქალი ეჯდა, საფენებს ადებდა შუბლზე. “დედას დაურეკეთ, საავადმყოფოშია, მე მალე მოვალ”. მამას რაღაცის თქმა უნდოდა, ვერ თქვა და ხმამაღლა ატირდა.
გარეთ გამოვიდა. თბილოდა. მოედნამდე რწევით მიდიოდა. რომ არა ხურმები თუ კარალიოკები, ქალაქს მკვდრის ფერი ედო. დაქოქილი “ბეტეერის” თუ ტანკის გარშემო, სამხედროები ჩოჩქოლებდნენ. ნაბიჯი გაასწორა, განაპირა ჯგუფისკენ დაიძრა. ერთ მწითურს მიადგა. იმან მოხედა და ისევ გააგრძელა ლაპარაკი. ხელი მოჰკიდა, მწითური მოტრიალდა, ირონიული ღიმილით შეხედა. ოჩილამ, “ის სად არის, თქვენი უფროსი, ბიბლიური კაცი, თუთაშხიას რომ ბაძავს, მაუზერით და ნაბდით, მაგის შოფერი დედას…” დამთავრება ვეღარ მოასწრო, მწითურმა ავტომატი კონდახით მოატრიალა… და ისევ სახეში და ისევ ვარსკვლავები, და ისევ დაბნელდა.
საკანში გამოეღვიძა სიცივისგან, თავი უსკდებოდა, სველი იყო, “წყალი დამასხეს, მაცოცხლებდნენ, ალბათ”. უფილტრო პაპიროსის, წინდების და რაღაც უცნაური მჟავე გამებით ყარდა ხის ნარებიანი საკანი. ხმებიც ესმოდა, მაგრამ თავში სადგური გუგუნებდა. ვიღაცამ პლასტმასის ბოთლი მიაწოდა. წყალი თბილი იყო, მაგრამ მაინც ეამა, თვალები დახუჭა და ისე, როგორც ბავშვობაში, დიდი სიცხის დროს, საგნები დიდდებოდნენ საზარლად, თვალის გახელა უნდოდა, – გამქრალიყვნენ ისინიც და ის ჩეკისტებიც, კაგებეს პოლიკლინიკასთან რომ უნახავს, უთვალებო, ნაცრისფერი არსებები. ისევ ჩაეძინა.
რკინების ჯახუნმა გააღვიძა. საკნის კარი ღია იყო, ორნი იდგნენ კარებთან. რკინისბადურიანი ნათურა ანათებდა შემოსასვლელს და საკანსაც. ფეხის ხმა გაისმა, შიში მოდიოდა, კარში მდგომი სამხედროები გასწორდნენ თუ ოდნავ გვერდზე გაიწიენ. ოჩილამ ახლაღა მოავლო თვალი დანარჩენ პატიმრებს. თითქოს შველას ეძებდა. ზედა მოპირდაპირე ნარზე ჩაცუცქული ბიჭი ციცინათელასავით აკვესებდა თვალებს. ფეხის ხმა მოახლოვდა. “ლოთი”, – ჩუმად თქვა ვიღაცამ და განათებულ კარებში ქობალია გამოჩნდა, დადგა, დოინჯი შემოიყარა, ხისბუდიანი მაუზერი გამოუჩნდა, “სორე თი კოჩი?”. ოჩილამ პატარა ბიჭს შეხედა. ის უფრო დაპატარავებული და ყურებზე ხელებაფარებული განაბულიყო. წამით წააწყდნენ მზერით… გული ტერფებში უცემდა. საკანში შიში გამეფდა, დრო გაჩერდა და სამხეცეს სუნი გაქრა. ერთი სამხედრო შემოვიდა და ოჩილამდე – ზედა ნარიდან “ქუმორთიმალიას!” უბრძანა ვიღაცას. ზემოდან ხვეწნა-ტირილში არეული ჩქარი მეგრულით ბუტბუტებდა კაცი და ჩამოსვლას აჭიანურებდა.
ოჩილას მოეშვა, სადგური თავიც იგრნო ისევ – საკანში შმორის სუნი დაბრუნდა. ბიჭს შეხედა. იმას ხელები აღარ ჰქონდა აფარებული ყურებზე და აღარც თვალებს აცეცებდა, მსხვერპლს მისჩერებოდა. მეორე სამხედროც შემოვიდა, უკვე ძალით ჩამოათრიეს ფეხშიშველი კაცი და ლოთის ფეხებთან დააგდეს თუ დაეცა, მუხლებში ჩაუვარდა “ქიმაპატისკანი…” – იმეორებდა ტირილით. ქობალიამ ფეხები გაითავისუფლა, მიტრიალდა და წავიდა. მტირალი კაცი ააყენეს და ჯაჯგურით გაათრიეს. ერთი მოტრიალდა კარის დასაკეტად, “შენთან მოვალთ კიდევ”, – ოჩილას უთხრა. კვლავ საკეტების ჭახუნი ატყდა ისევ, ფეხის ხმა და სიჩუმე ჩამოვარდა ბნელ და სუნიან საკანში. “დახვრიტავს უეჭველი”, – ჩახლეჩილი ხმით თქვა ვიღაცამ, მეგრული კილოთი. ოჩილას რაღაცის კითხვა უნდოდა, მაგრამ ვერ თქვა, პირი ჰქონდა გამშრალი, თავსაც ვერ ატრიალებდა. “როგორ, ნაღდად დახვრიტავს?“- ძლივს ამოიხავლა. “დახვრიტავს, აბა, რას იზამს, პირველი კი არაა ეს. გამწარებულია მაგი, არევიათ და, ერთმანეთი დაუხოცავთ ცხენისწყალთან”, – ჩახლეჩილხმიანი უკვე ოჩილას ნართან იჯდა. ხმასთან შედარებით პატარა, მკვირცხლი კაცი გაარჩია სიბნელეში. “მკვდარი მოგიტანეს და წყალი გასხეს მერე”. პატარა კაცი კითხვის ნიშანივით იჯდა ნარის კუთხეზე.
“…რა ვიცი, მხვრიტავენ ლორკასავით”, – ქურდის მეტსახელი ეგონებოდა კითხვის ნიშანს, გაეღიმა, და პატარა კაცს, – “არაყს ვერ ვიჩალიჩებთო?”
“წავიდეს ლოთი ჯერ. არ დარჩება მაინც, ზვიადია ზუგდიდში”.
“ზვიადი”, – გაიმეორა თავისთვის. “ფურცელი არა გაქვთ ვინმეს? ძვიადს მივწერ”. ოჩილამ პატარ კაცს მიმართა.
“მძღოლი კაცი ვარ და ფაქტურა არ მექნება?” – გაიღიმა თხელი, სიფრიფანა, რუსულენოვანი ბლანკები ამოიღო. კალამი ოჩილას თვითონ ჰქონდა.
“რამე სინათლე… ასანთით ან რამით”, – თქვა ზოგადად, გასროლები ისმოდა გარეთ. პატარა ბიჭი ჩამოხტა და კარების ქვედა ღრიჭოსთან ჩაცუცქდა. “აქ შეიძლება, მგონი”, – მორიდებულად, ხმადაბლა თქვა. ოჩილა წამოდგა და კარებთან მილასლასდა – ისე, თითქოს წონასწორობას იცავდა, თავი არ განძრეულიყო. ასეთ მომენტებში ელსადგურად იქცეოდა რკინიგზის სადგური თავი. წამოწოლა იყო საჭირო. მუცლით დაწვა ბეტონის იატაკზე. სამხეცეს სუნი გაქონილი ქვის იატაკიდან იფრქვეოდა. გვერდით ჩაცუცქულ პატარა ბიჭს ჰკითხა: “შენთან რა უნდათ?” ისევ ჩახლეჩილმა დაიწყო: “მანქანა პუტჩისტებს ათხოვე და ჩვენ დაგვიმალეო. ვათხოვე კი არა, კონდახის რტყმით გადმომაგდეს და რომ აიღეს აბაშა ამგენმა, სისწრაფეში დარჩათ ჩემი გრუზავიკი. რას ვიზამდი. დავმალე თივაში; უთხრა ვიღაცამ, ალბათ, და მომივარდნენ, თივის ზვინიდან გამოიყვანეს ოჯახის მარჩენალი გაზიკი. ჩემი ბიჭია ეს, ძალით წამოაყვანინა თავი”. პატარას თითქოს რცხვენოდა მამის ლაპარაკი. “თოფი გამოიტანა სახლიდან და ესროლა იმათ. არ მოხვდა, კიდევ კარგი, არავის. ჩვენზეც დაწერო რამე იქნებ”.
ოჩილამ ბლანკი შეაცურა ღრიჭოში და ყველაზე საპასუხისმგებლო წერილი თავის ცხოვრებაში ასე დაიწყო:
“ბატონო ზვიად!
მე ოჩილა ვარ, (ზურა) კოკა გაწრელიას მეგობარი, გარსია ლორკასავით მხვრიტავენ შუაღამისას სამტრედიაში. ჯვარი გწერიათ. ელენეს კუნძულზე – თქვენც არ გაგიშვებენ… იქნებ ამაცილოთ ეს სასმისი, და თქვენც გაეცალოთ სამშვიდობოს.
“უფალო ღმერთო, რომელმაც მოგვეცი ყველაფერი, მოგვეც მშვიდობაც! სიმშვიდე მოსვენებისა, შაბათის სიმშვიდე; სიმშვიდე, რომლისთვისაც უცხოა მწუხრი, მთელი ეს მშვენიერი მწყობრი ძალიან კარგი ქმნილებისა თავის გზას დაასრულებს და გარდავა. მათ ისევე ექნებათ თავიანთი მწუხრი, როგორც რიჟრაჟი ჰქონდათ”, -გახსოვთ, ალბათ.
რუსეთის ჯარი სანამ საქართველოშია, ჩვენი დამოუკიდებლობა ლორკასეული ლირიკაა. მერაბ კოსტავას ეზოში, სტომატოლოგიურ კაბინეტში, ჩვენ ვახსენებდით “მოჯაჰედებს”, “აჰიმსას” და ბაზალეთით კი დასრულდა, როგორც ყოველთვის – სამოსანი მოწაფის დღიურში ჩაწერილი – იგივე. თქვენ კალმით შეგეძლოთ დაგეპყროთ სამტრედიაც და მთელი მსოფლიოც… უკაცრავად, სიცხე მაქვს და ვბოდავ – (სიცხიანებს არ ხვრიტავენ, მგონი, – გაახსენდა) – დილეგში ვგდივარ, სველი, ნაწერზეც მეტყობა, ალბათ.
ბატონო ზვიად, ბოდიშს გიხდით, რომ ასეთ მდაბიო ქაღალდზე მოგმართავთ, თუმცა საკანში, სადაც მე სრული გაუგებრობის გამო აღმოვჩნდი, სხვა არ მოიპოვებოდა. კიდევ ერთხელ მოგიკითხავთ და იმედია, ყველაფერი დამთავრდება მშვიდობით. ეს სუუნ ეს პოსიბალ.
P.S. ძალიან გთხოვთ, ლოთი ქობალიას გააგებინოთ ჩემი ვინაობა, და ის ფაქტი, რომ მე ექიმი ვარ, შეიძლება, გამოგადგეთ ამ ბრძოლების დროს. მე სამტრედიაში ვიქნები. – (სამუდამოდ, შეიძლება, – სოფლის პატარა რკინის მესრიანი სასაფლაო მოაგონდა) – პატივისცემით”.
ბლანკი დამთავრდა, მაგრამ ისეთი პატარა ასოებით წერდა, იმ მძღოლის და მისი ბიჭის ჩამატებაც შეიძლებოდა სახელის და გვარის ნაცვლად. ასეც მოიქცა. წერილი დაკეცა და ახლა მთავარი იყო, კართან მოსულიყო ვინმე. მძღოლს გახედა: “მიდი, დააკაკუნე, თან მეგრულად დაელაპარაკები, დააბამ”. კაცი კართან მივიდა და დააბრახუნა. პასუხი არ იყო. “მაგრად მიარტყი”, – უთხრა ოჩილამ. “მივარტყამ და მომარტყამენ”, – კითხვის ნიშანმა ჩაიხლიჩინა.
გარედან მანქანების ხმა გაისმა, მერე სროლა. “რა არი, ნეტა”, – იკითხა პატარა ბიჭმა. ”პიკეტზე ისვრიან, ალბათ”, – უცხო ხმამ თქვა.
“დააბრახუნე ერთიც”, – ოჩილა მძღოლს “აბამდა” ისევ.
მკვირცხლი თან მწითური იყო და შეიძლება თარსიაო, იფიქრა. “კარგი, გამოდი, მე თვითონ”. ფეხი დასცხო სამჯერ თუ ოთხჯერ. ხმაური “გაკეთდა” ისეთი, თვითონ შეეშინდა, კორიდორის ბოლოს რკინის კარის გაღების ჩხაკუნი გაისმა, შემდეგ ლაპარაკი და ფეხის ხმა. ოჩილა გამოიწია, კარს მოშორდა.
საკანს მოადგნენ. ორნი იყვნენ, ფეხის ხმის მიხედვით. კარის გაღება დაიწყეს. წერილი ხელში ეჭირა, კარი რომ გაიღო და სინათლე შემოვიდა. “შენ იძახდი, ბიჭო?”. ძველბიჭური ხმა ეცნო ოჩილას. “ეს რა გიჭირავს, იუზგარ”, – სანამ გამოერკვეოდა, ძველმა გამოსტაცა წერილი, ოჩილამ ხელი წაიღო. იმან, – “ხელი გაწი, შე ნაგლოო”, – ხელში ჩაარტყა და სინათლეზე აწია ქაღალდი – ოთხკუთხედ, დაბეჭდილ ბლანკზე დიდი ასოებით ეწერა – “ბატონ ზვიად გამსახურდიას”. “მალადეეეც!” – წააგრძელა ძველმა. “დავაი, მე ამას ავიყვან, ესენი შენ ნახე”. ძველმა უკვე პისტოლეტი გააძრო და მუცლისაკენ მიუშვირა. “დავაი, ბატონო ზვიად, შეუყევიო”, – და წინ წაიგდო.
“მაგარ შარში ვარ. ამ დახვრეტას ვეღარ ავცდები”. მაგრად შეცივდა.
გარეთ გამოვიდნენ. იგივენაირად იდგა დაქოქილი ბეტეერი. სამხედროებიც ისევ ისე ფუსფუსებდნენ, როგორც დილას, ოღონდ ესენი თბლისიდან იყვნენ, ისინი – ზუგდიდიდან, და რატომღაც… სამტრედიაში ოჩილა უნდა დაეხვრიტათ.
“ეს ვინ არი?” – ჰკითხა ძველს მოკლე დუბლიონკიანმა გამხდარმა, რომელსაც ძალიან დიდი ავტომატი ეკიდა. ოჩილა ამათი კილოთი და ჟარგონით მიხვდა, გაღმელები იყვნენ და ამათ შეიძლება ვერელები ან ვაკელები არ ცნობოდათ. თუმცა, ეშლებოდა: ძველი ბიჭები ყველა ერთმანეთს იცნობს, მთელს საბჭოთა სივრცეში.
იმ ძველმა, კაკოიასთან მიმყავსო. აქაურის სახელის ხსენებამ ცოტა იმედი მისცა, დედამისს მაგის ვიღაც ეყოლებოდა ნამშობიარები. ეს ის კაკოიაა, ცნობილი მეკუბოვის შვილი, თორმეტი კაცით სამტრედიის ამღები, ამჟამად გენერალი და სამტრედიის კომენდანტი. ოჩილას ბაბუის გაცრეცილი ფოტო გაახსენდა. ალბათ, ასეთი დილა იყო იქაც, “გორსკით” რომ მთავრდებოდა.
“სიგარეტი მომაწევინე, თუ ძმა ხარ“, – უთხრა ქალაქურად, სანამ მოედანს გადაივლიდნენ, – იქნებ ოდნავ განვაწყოო.
“შენი ძმა თემურაა ქორიძე. დაიჭი”, – და მაინც მიაწოდა “მარლბოროს” ღერი. ძველმა მოუკიდა კიდეც და მიადგნენ რაიკომის შენობას.
კაკოიამ და ვიღაც სამოქალაქომ დაკითხვა დაუწყეს. დახვრეტას ვერ გადარჩები, ინგლისურად რა წერია, იმას თუ არ იტყვიო, თან ხელში “სტეჩკინს” ატრიალებდა. თავი მუხლებიდან არ აუწევია. იატაკის გარდა ვერაფერს ხედავდა. ოჩილამ, ცუდად ვარ, ვერ ვაზრონებ, არაყი მომიტანეთ და ყველაფერს მოგიყვებითო. მოუტანეს, ერთი ბოთლი. თავი აწია, ტყავის კურტკაზე გადაჭერილ პარტუპეასაც მოკრა თვალი სამჯერ, ჩაცალა, და რომ მორჩა, სიგარეტი ამოართვა, მოკიდებული, იმ სამოქალაქოს პირდაპირ თითებიდან. გააბოლა, დამშვიდდა და – “თქვენი ძალათ ჩეგევარა დედებს.. შე..” ისევ კონდახით, ისევ სახეში.
ისევ ვარსკვლავები და ისევ დაბნელდა.

P.S. ოჩილა დედასთან ერთად ცხოვრობს, სამტრედიაში, საგვარეულო ეკლესიაში მსახურობს მედავითნედ, ლოცულობს თავის ოჯახზე, ჩემზეც, თქვენზეც და იმ…
(ბოლო წერილში მონასტერსაც ახსენებს…).

_________________

სანტოსი, ბარბარა და მარისელა

ლანდრასი (Danish Landrace)

ლანდრასი (დან. Landrace < land „ქვეყანა, სოფელი ადგილი“ და race „ჯიში“), სპეციალიზებული საბეკონე ჯიშის ღორი, გამოიყვანეს დანიაში XX საუკუნის დასაწყისში. ყოფილ სსრკ-ში შემოიყვანილია შვეციიდან 1948 წელს, საქართველოში — კალუგის ოლქიდან 1967, ნოვოსიბირსკიდან — 1976 (ხობის, ლაგოდეხის, საგარეჯოს რაიონებში). აქვს გრძელი სხეული (160-175 სმ), ჩამოყრილი ყურები, თეთრი ფერი. კერატის მასა 250-300 კგ, ნეზვისა 200-220 კგ, ნაყოფიერება 10-12 გოჭი, მერძეულობა 70-80 კგ. სარეალიზაციო მასას (100 კგ) 189 დღისა აღწევს. სუქებისას წონამატი 700-800 გ და მეტი. საკვების დანახარჯი ერთი კგ წონამატზე 3,9 კგ საკვები ერთეული.

ლიტერატურა
შუბითიძე ი., ქსე, ტ. 6, გვ. 119-120, თბ., 1983

ვიკიპედია®

მამუკა ხერხეულიძე

ბებე

დაკვირვებული ვარ, ცუდ ამბებს ყოველთვის ერთი და იგივე ხალხი მატყობინებს. ამათში ყველაზე სწრაფი პროვაიდერი ჩემი ბავშვობის მეგობარი ნუკრია. ერთხელ, რომელიღაც უბნელის წამლით გაპარვა შემატყობინა ტელეფონით _ ეხლა იქ ვარ, საავადმყოფოში, ჯერ კიდევ თბილია… გუშინ რა ქენი, დალიეო? _ პირდაპირ ასე გააგრძელა. იმ დილასაც ასე მოხდა. მობილურმა დარეკა, ნუკრია. ახალი გაღვიძებული ვიყავი, სანამ ვუპასუხებდი, ქუჩაში გადავიხედე, თოვდა, ისე თბილად, თან პირველად ამ ზამთარში, ნუკრის პანდორას ყუთი არც გამხსენებია. _გაიგე?_ ისევ ის იყო. _ ბებემ თავი მოიკლაო…
მარჯანიშვილის თეატრთან ძველი, სამსართულიანი, ლამაზი სახლი დგას. აქ გალაქტიონ ტაბიძე ცხოვრობდა, თუმცა პლეხანოველი ქუჩის ბიჭისთვის, რომელსაც იმ დილით ბებემ დაურეკა, მეფე პოეტის და მისი თვითმკვლელობის შესახებ არაფერი იყო ცნობილი. იოჟიკ, ბებე ვარ, დროზე ამოდი, შენთვის მარმელადი მაქვს, მე აბაზანაში შევდივარ, გასღები ფეხსაწმენდის ქვეშ იდება, პირდაპირ შემოდი. მობილური გათიშა:”ახია შენზე, ნაღდად აღარ გაიკეთებ”.
მარმელადი ანუ წამალი ერთი თვის წინ გადააგდო იოჟიკამ, ნარკოლოგიურში იწვა. კინაღამ გაარეკინა სუბუტექსმა, რა აღარ ელანდებოდა, ცოლზეც ვეღარ ეჭვიანობდა, თვითონ აღარაფრის თავი აღარ ჰქონდა. წინა დღეს თვითონ დაურეკა ბებეს _ რამე არ იცი? ერთი გაკეთება მინდა რა, უძილობით დავიღალე, მთელი დღე ტელევიზორის ყურებამ შემაყლევა, შპრიცი გადავაგდე და პულტზე დავჯექი, ერთი თვე გავიდა და მაინც არ მიდგებაო. საბაჩი პერეულოკიდან მარჯანიშვილამდე თხუთმეტი-ოცი წუთი უნდოდა, ბებეს ბოლო ტაიმი. წამმზომი ჩაირთო _ ამ დროში უნდა ჩატეულიყო. ყველაფერი მზად იყო, შვიდი წერილი მაგიდაზე იდო, რომელთა ადრესატები ზედმიწევნით შეუსრულებენ ყველა თხოვნას, ოღონდ ეს მერე, როცა სახელდახელოდ ნაყიდი ახალი კოსტუმით XX-ლL სასახლეში იწვება თეთრი ბინტით ხელებშეკრული და ალბათ გამაყრუებული ხმაურით ოდნავ შემცბარი, გაყინული, გალურჯებული სახით. იოჟიკა კი უკვე მოქროდა აჟიტირებული, თოვლჭყაპიან “საბაჩიზე” და ჩხეიძეზე ტრავმატოლოგიურის დარაჯს ესალმებოდა, პალტოზე ჭუჭყიანი, ოდესღაც თეთრი ხალათი რომ ჰქონდა მოსხმული. ბებემ გასაღები ფეხსაწმენდის ქვეშ უკვე დადო, თან ფრთხილად, მეზობელს კარის ხმა არ გაეგო, მისი მობილური ლომბარდში ჰქონდა დაზალოგებული და ყოველ შეხვედრაზე ტვინს უჭამდა, როდის მომცემო (ლაშასთვის დატოვებულ წერილში ამ ლომბარდის მისამართი და ქვითარიც იდო). ნაიკის სპორტული პიჟამოც ეცვა, თასმით მოჭერილი კაპიუშონით, გაგლეჯილი თავიდან გამოსხმულ სისხლს კედლები ჭერი და მთელს კედელზე გაყოლებული ტანსაცმლის თეთრი კარადა რომ არ დაესვარა. გარდერობი ერთ დროს სავსე იყო, ახლა კი პლეხანოვზე სუბუტექსის ბარიგებს მისი შმოტკებით ამოიცნობდი _ ძველი წამლის კრიმინალი ბარიგებისგან განსხვავებით, სუბუტექსის დილერები ჩვეულებრივი, “კარგი” ბიჭები იყვნენ, პრესტიჟული პროფესიის წარმომადგენლები და ზოგი საზოგადოებას მორალსაც კი უკითხავდა. მოკლედ, ჩვენს სნობურ ქალაქში მოდური რამე გახდა.
ლოგინთან მდგარ ტელევიზორს ხმა ბოლომდე ჰქონდა აწეული, არა იმიტომ, რომ მეზობლებს სროლის ხმა არ გაეგოთ _ თვითონ ეშინოდა მოულოდნელი ხმაურის, სიჩუმეში შეიძლება კუროკისთვის ვერ გამოეკრა. იმ დღესაც, მეზობლად მშენებარე მრავალსართულიანი სახლის სახურავიდან რომ ვერ გადმოხტა, მგონი სამარისებულმა სიჩუმემ გადააფიქრებინა. ბოლო, მაგრამ მთავარი დეტალი რჩებოდა, იარაღის გატენვა, რომელიც პირველად ეჭირა ხელში. ეს იარაღი ბებესთან ამ ბოლო დროს ჩასახლებულ ერთ პატარა ძველს, ოთოს ედო ბალიშის ქვეშ, წამალზე მოძრაობის დროს ზედ რომ არ ჰქონოდა, ამ დღეებში წავიღებო. ნანახი კი ჰქონდა ბევრჯერ, მაგრამ თვითონ არასდროს უხმარია. არ უყვარდა, ის კი არა, თბილისის ომი რომ დაიწყო და თითქმის ყველა მის მეგობარს იარაღი ეჭირა, ვინმე რომ ამოიღებდა, მაგარ პანიკას აკეთებდა _ გაწიე, შეჩემა, პროსტა რომ გავარდეს, მაინც მე მომხვდება, იმხელა ვარო. იმ წლებში მგონი ამის გამოც წაიყვანა ოჯახი ჰოლანდიაში. თავშესაფარი არ მოუთხოვიათ, პლეხანოვი ენატრებოდა. დეზერტირის ბაზრიდან მშობლების გარდაცვალების მერე სახლი აქ, მარჯანიშვილზე გადმოცვალა, თუმცა მაშინ ბევრი ფულიც ტრიალებდა მის ხელში, მეგობარი ოლიგარქის რამდენიმე მილიონიც ბევრჯერ უტარებია ქეისით მოსკოვში ან თბილისში, ისე, რომ შიგნით არც კი ჩაუხედავს. წელიწადნახევარი ამსტერდამში ვცხოვრობდი და იქ არ გამიკეთებია წამალი, იმ დედამოტყნულ მოსკოვში რამ გამაგიჟა, ეს სუბუტექსი რამ გამაკეთებენა, განწირული ბომჟების წამალი, სანდრიკას დედას რომ შევეციო, ხშირად ამბობდა.
ზატვორი მარცხენა ხელით გამოსწია, სწრაფად, კინოებში რომ უნახავს, ისე, რკინების ჩხაკუნი, ჩახმახი ფეხზე შედგა და ტელევიზორიც ჩაქრა. ეტყობა დენი წავიდა. სიჩუმე ჩამოწვა.
მთელი ღამის ნალომკარი ოფლი სრულიად შეაშრა. დააკვირდა, აღარც ფეხები ტკიოდა, რომლების მოჭრასაც ნატრობდა ღამის აბსტინენციაში, ციებ-ცხელებაც გამქრალიყო, ფიზიკური აღარაფერი აწუხებდა. კედელზე ბავშვობისდროინდელ ფოტოს ახედა: დიდი, მოკლეშარვლიანი, ბუთქუნა ბიჭი კალათბურთის ბურთზე იჯდა და ობიექტივს ენას უყოფდა. მაგიდას გახედა. წერილების დახევა ნიშნავდა სიცოცხლეს ანუ იგივეს: წამლის ფულის ჩალიჩი, თან საიდან, ყველაფერი, რისი დაზალოგებაც შეიძლებოდა, უკვე ჩაბარებულია, მეგობრებს ვეღარ ენახვება, ამდენი შეცდომის მერე, რაც არ უნდა მოიფიქროს, არ დაუჯერებენ, კარგი, ერთხელაც მიადგება გიას, ლაშას ან ლევანს, ზახოდის ფულს გამოართმევს, მაგრამ საღამოს ისევ ლომკა, ისევ მაყუთის ძებნა, უძილობა, ისევ ფეხების ღრღნა და რაც მთავარია, საკუთარ თავთან, ძველ, თავმოყვარე ბებესთან დაშვებული კომპრომისები, აუტანელი სინდისის ტკივილი, რასაც სუბუტექსის გარდა არაფერი შველის, ისიც ცოტა ხნით, მეორე გაკეთებამდე, თან ეს დედაძაღლი აღარც აკაიფებს, ცოტა ხანი ხოდზე მოიყვანს, სიგარეტს მოაწევინებს..… ბავშვის სწავლის ფული იყო შესატანი, სახლი, სადაც მისგან წასული ცოლი და შვილი ცხოვრობდნენ, ბანკში იყო დაგირავებული, ესეც ბებეს ბრალდებოდა, არადა, ამ ბანკის ერთ-ერთი დამფუძნებელი თავის დროზე თვითონ იყო, სანამ ის ამბები არ მოხდებოდა _ ამ პრობლემის მოგვარებას რიგით მეორე წერილში ითხოვდა…
ისევ ოფლმა დაასხა, ფეხებიც ნელ-ნელა ღრღნას იწყებდნენ. სიგარეტის მოწევა დააპირა და მარცხენა ხელში პისტოლეტი აღმოაჩინა, რაღაც უცნაური მომჟავო სუნი ჰქონდა პისტოლეტს. წამით ვერ გაიხსენა, რას აგონებდა, მგონი იმას ბავშვობისას რადიოლას ელემენტს ენას რომ დაადებდა.… სიგარეტიც გათავებულიყო, იოჟიკაც ჩელუსკინელების ხიდამდე მოსული იქნებოდა და ავეჯის მაღაზიასთან მარჯვნივ უხვევდა.
მივიდა, აივნის კარი გამოაღო. ბარდნიდა. ბავშვობის დაკვირვება გაახსენდა თოვლთან დაკავშირებით _ სადღაც ზემოთ, ცაში, რაღაც გაფუჭდა და იმიტომ თოვს. ქუჩის ხმაური აღარ ესმოდა, როცა ყავისფერ, მოკლე დუბლიონკიანი, ჩქარი, მოკლე ნაბიჯებით მომავალი იოჟიკა დაინახა. ბოლო ტაიმის უკანასკნელი წამები მიქროდნენ.
კარი მიხურა და ტელესერიალის დამასრულებელი სამხრეთამერიკული სიმღერაც აღრიალდა, დენი მოვიდა. ბებე ლოგინზე ჩამოჯდა, პისტოლეტი კაპიუშონზე, ყურთან მიიბჯინა, ოთახს თვალი მოავლო. ყველაფერი მზად იყო საპანაშვიდედ. თავისი ძმაკაცები წარმოიდგინა, ვინ სად იდგებოდა ან იჯდებოდა, და ბავშვობის დროინდელი, კალათბურთის თამაშის დროს გადამწყვეტი ტყორცნისას გაგონილი ვიღაცის შეძახილი ჩაესმა: “წავიდა!”
იოჟიკა კი უკვე “პალავიკის” ქვემოდან გასაღებს იღებდა _ თვითონ ასე წერდა პოლიციაში, ახსნა-განმარტებაში, სადაც რა თქმა უნდა მარმელადს ანუ სუბუტექსს არ ახსენებდა, _ გულაფრიალებული, უფრო სწორად, ვენებ-აფართხალებული, თუმცა ვენები სადღა ჰქონდა, საათობით წვალობდა ცისფერი კაპილარის ძებნაში, ის კი არა, ერთხელ ასოზეც გაიკეთა, სადაც ვენა შემორჩენილიყო. მერე დაუჩირქდა და კინაღამ მოსაჭრელი გაუხდა, თუმცა ახლა მაინც არაფერში არგოდა. მაღალჭერიან კორიდორში შესულს სახლში მიტოვებული სერიალის, პერსონაჟებს აცხადებდა პათეტიკური მთარგმნელი, ოღონდ ძალიან ხმამაღლა, ალბათ, აბაზანაში რომ გაიგოს ბებემ, იმიტომ აუწია ამხელა ხმაზეო, გაიფიქრა და პირდაპირ საძინებელი ოთახისაკენ გასწია. ბებე შეტყუპებულ ლოგინებზე იყო გადაწოლილი, კაპიუშონიანი კეფით კარისკენ. ალბათ ახალი გაკეთებული აქვს, საძილეც შერეული და პრიხოდშიაო, ჩქარი ნაბიჯით გასწია საწოლთან მდგარი ტუმბოსკენ, სადაც ტრადიციულად სუბუტექსის დაფშხვნა და “დერბანკა” ხდებოდა ხოლმე, თავისი ზახოდი იქ ეგულებოდა. ლოგინს შემოუარა, ბებეს ნაჩქარევად დახედა, უცნაურად ეჩვენა ღია, უმეტყველო და შეშინებული თვალები, მარჯვენა ხელი ტანის ქვეშ არაბუნებრივად მოქცეულიყო. მხოლოდ ახლაღა შეამჩნია ოთახში რაღაც ნაცნობი, მოტკბო სუნი, მარჯვენა მხარეს გადაგდებული კაპიუშონიანი თავიდან სისხლი ჟონავდა და ცისფერ საბანზე ლაქა დიდდებოდა… არა, _ წამოიყვირა იოჟიკამ, მაგრამ მისი ხავილი სარეკლამო მუსიკის ხმაში ჩაიკარგა. უცბად მოეჩვენა, რომ ტელევიზორის გამორთვა დაასრულებდა ამ საზარელ სიზმარს, ასე ეგონა, ყველაფერი მორჩებოდა, თუ ხმაური შეწყდებოდა _ ეცა და კარგა ხნის მერე იპოვა გამოსართველი.
ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა. იქნებ ცოცხალია, გაიფიქრა და კინოებში ნანახი დეტალი გაახსენდა, ორი თითი საძილე არტერიაზე დაადო. ახლოს მისულმა ბებეს უზარმაზარ ფეხებთან, მაკაროვის სისტემის პისტოლეტი დაინახა, ჩახმახშემართული, დაიხარა და აღება დააპირა, მაგრამ გაახსენდა, მისი თითის ანაბეჭდები დააჩნდებოდა იარაღს და ეჭვი მასზე გაჩნდებოდა. უცბად შეეშინდა, ისიც გაიფიქრა, ხომ არ გავიქცეო. ბებეს უნაკლო მენეჯმენტში ეს ლოჯისტიკური კვანძი უმნიშვნელოვანესი ლაფსუსი იქნებოდა, სამი საათისთვის სამსახურიდან დაბრუნებულ მის უსაყვარლეს, ერთადერთ დედმამისშვილს, მშობლების გარდაცვალების მერე ყველაზე ერთგულ ადამიანს, დას არ უნდა ენახა ეს სცენა, შეიძლება მასაც თავი მოეკლა. მისთვის და შვილისთვის მიწერილი წერილები მარჯვენა ხელში ჰქონდა ჩაბღუჯული, დანარჩენი ხუთი მაგიდაზე იდო. კიდევ კარგი, იოჟიკამ წერილებს დახედა, _ წინასწარ განზრახული და ეჭვგარეშე თვითმკვლელობა, რაც სრულიად ნათელი იქნებოდა გამოძიებისთვის და საუბედუროდ, ეკლესიისთვისაც. ბებეს ახლობლებისთვის ამ ტრგედიაზე უფრო დიდი შოკი, მისი წესის აუგებლად დაკრძალვა იყო, არა გარდაცვალება, არამედ ჩვეულებრივი და სამუდამო სიკვდილი.
მარჯანიშვილის თეატრთან, გალაკტიონ ტაბიძის სახლის გვერდზე, უცხოური მანქანები ენაცვლებოდნენ ერთმანეთს. სოლიდურად შავებში ჩაცმული ახალგაზრდა კაცები საქმიანად შედიოდნენ და გამოდიოდნენ პანაშვიდით გახალისებულ სადარბაზოში. ზოგიერთები შესასვლელში იდგნენ, სიგარეტს ეწეოდნენ სახელდახელოდ დადგმულ “გალუაზის” ურნასთან, ხმადაბლა საუბრობდნენ ძალიან ჩვეულებრივ ამბებზე, ვთქვათ, თოვლი როგორ უდროოდ წამოვიდა თბილისში როცა ზამთარი თითქმის გასული ეგონათ, საბურავები გამოსაცვლელი ჰქონდათ თუ არა, ან “ლევერის” გაყიდულ თამაშზე, მაგრამ რომელიმე ავტორიტეტული ბებეს ძმაკაცის გამოჩენაზე ჩუმდებოდნენ და თავდხრილები, ღრმა ნაფაზებს არტყამდნენ მწუხარე სახეებით. მაღალჭერიანი კორიდორის მარჯვნივ სამზარეულოში “არმანის” ძაძებიანი ქალები ისხდნენ, ყავას სვამდნენ და შეწუხებული სახეებით ყვებოდნენ ქმრის რეაქციას ამ ტრაგედიის შეტყობისას, და რაც მთავარია, თავიანთი მოძღვარის კომენტარებს უბედური ბებეს წესის აგების უშანსობაზე და, შესაბამისად, ჯოჯოხეთში გამგზავრებაზე. _ არადა წინა შაბათს დასაფლავებაზე შემხვდა და წამეკაიფა, შენს ქმარს პარნოიში, რომ დაადექი, კარები რომ გააღებინე, _ ზეწრები გამომართვითო_ მომსახურე პერსონალის მოსომხო ხმით, როგორ ეძახდიო. ვერაფერი ვერ შევამჩნიე, ჩვეულებრივი ბებე იყოო, _ ყვებოდა ერთი ქალი _ ჩაცმულობის მიხედვით თორემ ისე ალბათ გოგო, რომლის მაკიაჟიც ცრემლებს გაეფუჭებინა. კორიდორში ჩამოკიდებულ სარკეს ზეწარს აფარებდნენ ამ ქალებისათვის უცნობი, უპრეტენზიო და უსახელო ჩაქუჩმომარჯვებული ნათესვ მეზობლები. შუა გაჩახჩახებულ დიდ ოთახში, სადაც უზარმაზარი სასახლე იდგა, გარშემო ჩამწკრივებულ სკამებზე კანტიკუნტად მგლოვიარე ადამიანები ისხდნენ და ჩუმად ტიროდნენ ბებეს მუდმივ უბედობაზე. მღვდლის და ეკლესიის გარეშე სიკვდილიც კი არ გამოდიოდა ლეგიტიმური. სუდარაგადაფარებულ მიცვალებულს ამაზე ნაფიქრი ჰქონდა რაც შეიძლება მკაცრად ეძია შური საკუთარ თავზე, ის კი არა, ლაშასათვის მიწერილ წერილში ქელეხს ნუ გამიკეთებთო, წერდა.
მისი ბიჭები ბებეს საძინებელ ოთახში იყვნენ ზარდაცემულები შეწუხებულები საკუთარ თავზე გატეხილები, რომ დროულად ვერ მოიცალეს ბებესთვის და ზუსტად ისე, როგორც მან სასხლეტის გამოკვრის წინ წარმოიდგინა. ყველას თავისი წერილი ედო ჯიბეში. დილითვე შეუსრულეს ყველა თხოვნა, ლაშას უკვე გამოეტანა ლომბარდიდან შვიდი, პატარა, წითელი კანტებით შეკრულ ცელოფანის პარკებში ჩადებული ოქროს ძეწკვები, ბეჭდები, საყურეები, მეზობლის შელახული მობილური, რომელსაც რეზინით ჰქონდა შემოკრული ქაღალდის ქვითარი _ ორმოცი ლარი, და კიდევ რაღაც ოჯახის რელიქვია _ ვითომ ძვირფასი ნივთები. პარკები თემიკოს ეჭირა, შიგნით ქაღალდის ქვითრები იდო, ასათი აშშ დოლარი, მეორეში _ სამოცი ლარი და ასე შემდეგ, სულ ალბათ ათას დოლარამდე. ლოგინზე სადაც ბებემ ბოლოს პისტოლეტის მიბჯენით თავი გაიხვრიტა, ვიღაც მისი ოდნავ “პრიატნი”, დასუბუტექსებული პლეხანოველი ძმაკაცი ჩამომჯდარიყო, ბოხი ხმით უყვებოდა ახალ შემოსულ უბნელს და ენერგიულად აჩვენებდა ცაცია ხელით, როგორ გამოკრა, შემდეგ როგორ გაიარა მაკაროვის ვითომ სუსტმა ტყვიამ თავი _ და აი, აქ შეძვრა _ თეთრ გარდერობზე ნატყვიარს აჩვენებდა. ლაშა, გია, თემიკო, ლევანი, ჩუმად ისხდნენ თავჩაღუნული და ერთი და იგივე რამეს ფიქრობდნენ, რასაც არაფერი ეშველებოდა _ წესს ვერ აუგებდნენ. ეს იყო ყველაზე შეუძლებელი რამ, დანარჩენი მეასეხარისხოვანი იყო ყველაფერი. ამ ბიჭებს ყველაფრის გაკეთება შეეძლოთ ამ ქალაქში, აქ კი სრულიად უძლურები იყვნენ. მიუხედავად საკუთარი გამოცდილებისა _ ამ ქალაქში ძალიან ბევრი თვითმკვლელობა ხდება _ მაინც თავიანთ მოძღვარ, მეგობარ ეპისკოპოსებს მორიდებულად ჰკითხეს და როგორც მოსალოდნელი იყო, უარყოფითი პასუხი მიიღეს, მაგაზე არც იფიქროთო.
და უცბად გია წამოდგა _ შანსი არ არის, პატრიარქთან მე მივალო. ბიჭებმა, შენ ხომ არ გაგიჟდიო, მაგრამ გიას გაჩერება აღარ არსებობდა. ბებეს სულს, რომელიც იქვე, ყველასაგან შეუმჩნევლად კუთხეში იდგა და აღარც ლომკა აღელვებდა და აღარც რვიანით აღნიშნული ოვალური, შუაზე გაყოფილი აბი, გიას სიჯიუტეზე გაეღიმა, რაც ასევე არავის შეუმჩნევია. გია არავის აღარ უსმენდა, უკვე მანქანაში ჯდებოდა. სადარბაზოსთან იმ უბნელმა მხრებში მოხრილმა, გამხდარმა, ტყავისქურთუკიანმა ბიჭებმა შეაჩერეს _ ერთი ორმოცი ლარი დაგვიმატე რა, სუბუტექსზე გვაკლდებაო. გიამ ამოიღო და ორმოცდაათლარიანი მისცა, ისე, რომ იმათკენ არც გაუხედავს, ის უკვე საპატრიარქოს მისაღებში იყო ფიქრით, ისინი კი ბარიგის ტელეფონს კრიფავდნენ, პანაშვიდზე მოსული მათთვის უცხო ადამიანისაგან ნათხოვარი მობილურით, რომელიც ოდნავ შეშინებული იყო _ ტელეფონი არ გაეტაცებინათ და არ გაქცეულიყვნენ _ ამ ქალაქში ასეთი რამეებიც ხდებოდა.

_ თქვენო უწმინდესობავ, ფეხები უკან მრჩებოდა, ვიცი, შეუძლებელ და აბსურდულ რამეს გთხოვთ. რამდენიმე სამღვდელო პირმა და ჩემმა მეგობრებმაც მირჩიეს, ტყუილად ნუ მიხვალ, აზრი არა აქვს, იმ ადამიანსაც უხერხულ მდგომარეობაში აგდებ და შენც ნაწყენი უნდა დარჩეო, იმდენად შეგნებულად აქვს ყველაფერი გაკეთებული. მაგრამ მე, როგორც მისი ბავშვობის მეგობარი, დარწმუნებული ვარ, ეს მკვლელობა იყო… _ გიამ ეს აქვე მოიგონა, წინასწარ არასდროს არაფერს არ გეგმავდა, იმპროვიზაციის და ინტუიციის სჯეროდა. რაც მეგობრებს არალოგიკურად და ხშირ შემთხვევაში სიგიჟედ გვეჩვენებოდა, მისთვის, თუ ერთხელ ამოიჩემებდა, შეუსრულებელი არაფერი არსებობდა. ასე იყო აქამდე, ახლა კი..…
მიუხედავად იმისა, რომ მის გარშემო ყველა ერთხმად ამბობდა, არ არსებობსო, მაინც სჯეროდა, პატრიარქისაგან დადებითი პასუხით წამოვიდოდა, რატომ _ ეს თვითონაც არ იცოდა, უბრალოდ, ასე სწამდა.
ნეტარ არიან მორწმუნენი.
უწმინდესი თავის უზარმაზარ ხის სავარძლის საზურგეზე თვალებმილულული მისვენებულიყო. ბოლო ფრაზაზე გასწორდა, სათვალე შეისწორა და ისე შეხედა რომ გიამ უხერხულობისგან წამით ისიც გაიფიქრა, იმას ხომ არ ფიქრობს, ვატყუებო. თბილისში ასეთი რამ ერთხელ მოხდა, თვითმკვლელის თავის ჭკუაში მაგარმა “შენძრეულმა” ძმაკაცებმა ასეთი რამე “დამოზგეს”, მღვდელი მოატყუეს, მოკლულიაო და წესი ისე ააგებინეს. გიას ეს ამბავი გაახსენდა და თავისი სენტენცია სასწრაფოდ გააგრძელა: _ მეუეფეო, ძველმა, კარგმა, ჯიგარმა, სპორტსმენმა, კეთილშობილმა ბებემ ახალი, ცუდი ბებე მოჰკლა.
პატრიარქს შეეტყო, რომ ოდნავ დაწყნარდა, ისევ საზურგეს მიენდო, თვალები დახუჭა, სათვალე მოიხსნა, მაგიდაზე დადო და დიდი პაუზის შემდეგ წყნარად წარმოთქვა: _ შვილო, გიორგი, მიამბე კიდევ რამე მის შესახებ… ბესო, ხომ?
_ დიახ.
საიდან დაეწყო, არ იცოდა, ის ამბები, რაც მისთვის აქ მოსვლამდე დადებითად ახასიათებდა ბებეს, ახლა ძალიან პრიმიტიული და არაფრისმთქმელი გახდა, რომელი ერთი მოეყოლა… და პირდაპირ დაიწყო: მამამისი ქართული კალათბურთის ლეგენდად წოდებული იმ გუნდის წევრი იყო, ევროპის ჩემპიონობა რომ აქვთ მოგებული. თვითონ კი კალათბურთში საქართველოს ნაკრების წევრი, იმ დროისთვის ერთ-ერთი საუკეთესო დინამოელი, დერიუგინის და იმ პლეადის სპორტსმენი, _ მიღწევების ჩამოთვლასაც აპირებდა, მაგრამ ატყობდა, ეს ოფიციალური ინფორმაცია არაფრისმომცემი იყო. რაღაც სულ სხვას ელოდა მთელი საქართველოს ცოდვების სამართალმემკვიდრე და კიდევ ერთი დაკარგული ცოდვილი სულის უიმედობით შეწუხებული ხანშიშესული ბერ-მონაზონი, უზარმაზარ ხის სავარძელში ყურადღებით მთვლემარე, პანაგიების და სადღესასწაულო მორთულობის გარეშე, უბრალო შავი მოსასხამით _ ასეთი დიდებული და უბრალო სანახავი იყო უწმინდესი ოცდასამ ნოემბერსაც, რევოლუციის ღამეს, როცა უსისხლოდ გამარჯვების საუწყებლად ვეწვიეთ საპატრიარქოს ეზოში; ის ბოლთას სცემდა, ჩვენს დანახვაზე ცრემლი მოადგა და განმარტოვდა. _ კიდევ მიამბე რამე, გიორგი, ბესოს შესახებ, წერილებში რას წერს? _ გაიმეორა პატრიარქმა ისე, რომ თვალები არ გაუხელია.
გიამ შვილისადმი მიწერილი წერილით დაიწყო. _ დედას დაუჯერე ისწავლე, მაპატიე, თუ შეძლებ, მაგრამ იცოდე, ჩემი სიკვდილით მეტს გაგიკეთებ, ვიდრე სიცოცხლითო, _ და გია მიხვდა, ამით უფრო მძიმდებოდა ბებეს საქმე, რადგან ბიჭებმა ყველაფერი შეუსრულეს, ეს ანგარებიანი წინასწარგანზრახული თვითმკვლელობა იყო. _ უწმინდესო, ამ წერილების შინაარსი მე ზუსტად არ ვიცი, მე რაც მომწერა, ჯიბეში მიდევს, თუ ნებას მომცემთ, წაგიკითხავთ. პატრიარქმა თავი დააქნია, კვლავ თვალდახუჭულმა და გიას ამ ბოლო თხოვნას მხოლოდ ფორმალური, მისდამი პატივისცემის გამოხატვის ფუნქცია ჰქონდა. _ ერთი კვირის წინ ვნახე და დავპირდი, ამ თვის ბოლოს გაგიშვებ ბიშკეკში, გიმკურნალებ-მეთქი. გია ჯიბიდან წერილს იღებდა ნერვიულად და თვითონვე ხვდებოდა, როგორც სიკვდილმისჯილს, ბოლო თხოვნას უსრულებდნენ, ვთქვათ, სიგარეტი მოაწევინეს, ვერდიქტი გამოტანილი იყო. ან ეს ბიშკეკი რამ ათქმევინა, რაღაც მხოლოდ მორფინისტებისა და მათი მშობლებისათვის მითოლოგიური სახელწოდება. ამასობაში წერილი უკვე ხელში ეჭირა და დაიწყო პირველად თავის ცხოვრებაში ბორძიკით, უიმედოდ. ტექსტი არ გაუსწორებია, ზუსტად იცავდა სტილს, ამას მნიშვნელობა აღარ ჰქონდა:

“გრეჩიხ გია (მარტომ წაიკითხე)
გია ძმაო შენ თავზე ნურაფერს ნუ იფიქრებ გთხოვ, რომ დროზე დამეწვინა და იქნებ ეს არ მომხდარიყოო, არა ძმაო ასე არ არის, შენ ჯიგარი ხარ, რომ გულით გინდოდა ჩემი აზრზე მოყვანა, მაგრამ მე მარტო ეგ არ მაწუხებდა, მე ყველაფერი ერთად მაწუხებდა, ბევრი რამ, რაც ჩემს კაცობაზე და ჩემს პიროვნებაზე მოქმედებდა. კარგი წამალს გადავაგდებდი მაგრამ უამრავ შეცდომას და სინდისის ტანჯვას ხომ ვერ გადამაგდებინებდნენ.
გია არის ასეთი ჩემი პატარა ძმა ოთო ჩახავა (მაგთის რაღაც ნომერი) ძალიან კარგი ბიჭია, რაც მე დამპირდი, იმას თუ გაუკეთებ, მაგრად გამიხარდება, იქ ჯოჯოხეთში, იმიტომ რომ კარგი ბიჭია და არ მინდა ცხოვრება დაუმახინჯდეს, თან გულით უნდა გადაგდება.
ცამეტიდან ჩვიდმეტ თებერვლამდე უნდა დაწვეს მერე გვიან იქნება, უფრო სწორედ პრობლემატური და თუ ძმა ხარ თუ გექნა საშუალება აფიშირების გარეშე ჩემგან საჩუქრად გაუკეთე. იცოდე თავმოყვარე ბიჭია და ლამაზად გაუკეთე. მე რასაც ვაკეთებ ვიცი რომ ყლეობაა, ვიცი რომ სუბუტექსმა გამაგიჟა, მაგრამ რა ვქნა გია მაგრად დავიღალე, მომავალი უფრო საშინელი ჩანდა. ვიცი, რომ ჯოჯოხეთში მოვხვდები, მაგრამ აქაც ჯოჯოხეთი იყო ჩემთვის, ამ ბიჭმა მინდა რომ ჩაიტაროს მკურნალობის კურსი, იმიტომ რომ მართლა გულით უნდა. ჩათვალე რომ მე მიკეთებ. ჩემი ძმა ხარ გია და მიდი შეუბერე, მაგრად შეუბერე იცოდე გკოცნი და მაპატიე.

P.S. იარაღი ჩემი იყო, იცოდე რომ არ დაიწყონ, საიდან ჰქონდაო და რამე.
სულ მქონდა და იმენნა ეგ იარაღი”.

გია ტირილს იკავებდა, მაგრამ ვერ ახერხებდა, როგორც იქნა ჩაათავა წერილი, სახელოთი ცრემლები შეიმშრალა და ეხლაღა ახედა უკვე წელში გამართულ პატრიარქს, რომელიც სათვალეს ირგებდა თუ თვითონაც ცრემლს იწმენდდა, გიამ ვერ გაარჩია. _ გიორგი, შენ იცნობ იმ ყმაწვილს?_
_ არა, უბრალოდ ვიცი, რომ მაგასთან ცხოვრობდა ბოლო ერთი თვე, _ ზლუქუნით, თავჩახრილმა უპასუხა გიამ და წამოდგომა დააპირა. და პატრიარქმა მდივანს უხმო:
_ მამა მიქაელს სთხოვეთ, გიორგის გაჰყვეს და წესი აუგოს. ბესო ხომ? _
ქალი გაკვირვებული, ოდნავ მკაცრი გამომეტყველებით უყურებდა მუხლებზე დაჩოქილ, უკვე მოურიდებლად აღრიალებულ გრეჩიხას, რომელიც პატრიარქის ანაფორის კალთებს კოცნიდა.

(დასასრული)

მამუკა ხერხეულიძის სხვა მოთრობები წაიკითხეთ აქ

მინოტავრი ლაბირინთის ცენტრში, მეთექვსმეტე საუკუნე

მიხო მოსულიშვილი,
ანდრო ენუქიძე

მეცამეტე ექსპერიმენტული
პიესა ორ მოქმედებად

მოქმედებენ:
1. ბუა – პარანოიკი, რეციდივისტი, 50 წლამდე.
2. ნიკო – შიზოფრენიკი, ბუჰხალტერი, 40 წლამდე.
3. ლუკა – ეპილეპტიკი, მწერალი, 35 წლამდე.
4. გია – ისტეროიდი, არტისტი, 30 წლამდე.
5. ელენე – ექთანი, “ჰომო საპიენს”, 28 წლის.
6. მაია – ჟურნალისტი, 21 წლის.
7. ნოე – პროფესორი, განყოფილების გამგე, 55 წლამდე.

მოქმედების დრო: ღამე.
მოქმედების ადგილი: ფსიქიატრიული საავადმყოფო.

დეკორაცია:
ფსიქიატრიული საავადმყოფოს ფსიქიატრიული განყოფილება. სცენა წარმოადგენს ფართო ოთახს, სადაც დღისით იმყოფებიან ხოლმე პაციენტები და მედპერსონალი. წინ დგას სკამებშემოდგმული მაგიდა და ორი სავარძელი. ერთ მხარეს დგას კარადა, იქვეა დიდი ქოთნით კაქტუსი. სირრმეში არის მინის კედელი, საიდანაც მოჩანს საწოლები და ტუმბოები. მინის კედლის გვერდით არის შემოსასვლელი კარი, იქვეა გისოსებიანი ფანჯარა. ძირს ხალიჩაა დაგებული, ჭერზე ჭაღი ჰკიდია.
ოთახს ორივე მხრიდან უერთდება პალატებში გასასვლელი კორიდორები.
მთელი პიესის განმავლობასი გარეთ წვიმს, ელავს, ქუხს და უბერავს ქარი. წერიდან წვეთავს წყალი, ქვემოთ ტუმბო უდგას.

პირველი მოქმედება

1.
სცენა ნათდება. გარეთ წვიმს. უბერავს ქარი.
გია, ლუკა და ნიკო აკავებენ ჭაღარა კაცს. ბუა ისწორებს სრულ შარვალსა და პიჯაკს. გაძალიანებულ კაცს ზეწრებით აკრავენ ინვალიდის სავარძელზე. ბუა მკლავს გაუშიშვლებს.

ბუა – მეთილპიპერიდინი! (ელენე დაბმულს ვენაში უკეთებს ნემსს. კარზე
აკაკუნებენ). გაიყვანეთ პალატაში! (გათოკილს გააგორებენ. ბუა
გადაიცმევს თეთრ ხალათს. ელენეს). დღეს თქვენ მშვენივრად
გამოიყურებით!
ელენე – (იგრძნო მუქარა). გმადლობთ, ბატონო ნოე!
ბუა – კეთილი! (ჯიბიდან გასაღებს ამოიღებს და შემოსასვლელ კარს
გახსნის. შემოდის მთლად სველი მაია).
მაია – შეიძლება?
ბუა – მობრძანდით!
მაია – გამარჯობა! თქვენ ბატონი ნოე ბრძანდებით?
ბუა – ნაწილობრივ, მთლად არა…
მაია – (ღიმილით) ბორხესს ჰკითხეს, თქვენ ბორხესი ხართ? ხანდახან! –
მიუგო მან.
ბუა – კარგია ხუმრობა მოცლილობისას…
მაია – მე მაია ჯორჯაძე ვარ, გაზეთ “ფასკუნჯიდან” (ხელს გაუწვდის) ამ
საავადმყოფოს შესახებ წერილს ვამზადებ…
ბუა – ძალიან სასიამოვნოა თქვენი გაცნობა! (ხელს ჩამოართმევს).
მაია – ჩემთვისაც!
ბუა – რით შემიზლია გემსახუროთ?
მაია – ძალიან მინდა, სახელგანთქმულ მეცამეტე ექსპერიმენტული
განყოფილების მუშაობას გავეცნო!
ბუა – მე პირდაპირი კაცი ვარ და პირდაპირვე გეტყვით, არ მინდა ჩემი
განყოფილების შესახებ რაიმე დაიწეროს! გამოგიტყდებით, ძალიან
ძლიერი მტრები მყავს…
მაია – მაშ, ხვალისთვის რატომ დამიბარეთ?
ბუა – აა, მართალია, მართალი… იცით რა, ახლა სახლში წაბრძანდით, მე
ამაღამ მნიშვნელოვან ექსპერიმენტს ვატარებ და ხვალისტვის, თუ
დრო მექნა, ვისაუბროთ.
მაია – ბატონო ნოე, მეც არაფერს დაგიმალავთ… სამსახური ძლივს
ვიშოვე, მაგრამ სწორედ მაშინ მოინდომეს რეორგანიზაცია და
უმუშევარი დავრჩი. ახლა გამოჩნდა თავისუფალი შტატი
“ფასკუნჯში” და რედაქტორმა გამოსაცდელად აქ გამომაგზავნა,
ცხელ-ცხელი მასალა მომიტანეო. ამ სტატიაზეა დამოკიდებული
ჩემი ბედი.
ბუა – ვფიქრობ, სენსაციურს აქ ვერაფერს ნახავთ… და თუ მაინც არ
იშლით, ხვალ მობრძანდით და ვილაპარაკოთ.
მაია – ბატონო ნოე, თქვენისტანა მეცნიერთან გატარებული თითოეული
წუთი მილიონად მიღირს. თანაც საქმე იმასია, რომ ხვალისთვის
წერილი მზად უნდა მქონდეს.
ბუა – და თქვენ დღეს მოხვედით?
მაია – ყველა თქვენნაირი თავაზიანი ხომ არ იქნება! ნევროზებში სამი
დღე მაწვალეს, ხან ცნობა მიმატანინეს და ხან მიმართვა… ძალიან
გთხოვთ, დამტოვეთ, წერილი ხვალ დილას რედაქტორის მაგიდაზე
უნდა იყოს!
ბუა – საიდან მოიტანეთ, რომ თავაზიანი ვარ?
მაია – თქვენზე ლეგენდები დადის ქალაქში… არა, არა მგონია, ამ
თავსხმა წვიმაში გარეთ გააგდოთ მანდილოსანი.
ბუა – ამაღამინდელი ექსპერიმენტის ჩათარებაში მხოლოდ ექთანი
მეხმარება, სანიტრები გავუშვი. ასე რომ, მედპერსონალს სრულად
ვერ ნახავთ… დამიჯერეთ, ხვალისთვის სჯობს.
მაია – ძალიან გთხოვთ, ბატონო ნოე!
ბუა – ექსპერიმენტი დილამდე გასტანს დამ თელ ღამეს აქ ხომ არ
გაატარებთ?
(პაუზა).
მაია – რატომაც არა, ვიქნები.
ბუა – პატრონი არ გყავს? არ მოგიკითხავს?
მაია – სახლში დავრეკავ.
ბუა – ტელეფონი არ მუშაობს.
მაია – არა უშავს, რომც არ დავრეკო, საშიში არაფერია! დედა
სამოგზაუროდ გავუშვი, მამა გამთენიისას მოდის სახლში, და-ძმა
კი არ მყავს.
ბუა – თქვენი აქ ყოფნა მე ხელს შემიშლის!
მაია – ჩუმად ვიქნები! ნუ დამღუპავთ, ბატონო ნოე!
(ბუა სიგარეტს ამოიღებს, მაიას შესთავაზებს. უკიდებს ჯერ მაიას და მერე თვითონ. პაუზა).
მაია – ალბათ, დროა, მადლობა გადაგიხადოთ!
ბუა – მე ჯერ არაფერი გადამიწყვეტია!
მაია – მე კი მხოლოდ სიგარეტზე გიხდით მადლობას!
(პაუზა).
ბუა – ელენე, რამდენი წელია ერთად ვმუშაობთ?
ელენე – ხუთი… თუ ექვსი, კარგად აღარ მახსოვს.
ბუა – მერედა, გინახავთ ოდესმე ასე მშვენიერი და ამავე დროს ასეთი
თავხედი ჟურნალისტი?
ელენე – რა მოგახსენოთ…
მაია – მას, დავრჩე,არა?!
ბუა – დარჩით, მაგრამ გაფრთხილებთ, გაგიჭირდებათ ჩვენი
ექსპერიმენტის გაგება. თქვენ ხომ სამედიცინო განათლება არ
მიგიღიათ.
მაია – პოპულარულ ლიტერატურას ვიცნობ. ფროიდის ლექციებიც
წამიკითხავს.
ბუა – ეჰ, ჩვენი მოხუცი ფროიდი… გამართა თავისი პროკრუსტეს
სარეცელი და ვინც მოეხასიათება, იმას დააწვენს ზედ – ასე
იტყოდა ხოლმე ბატონი ნოე…
მაია – რომელი ნოე?
ბუა – ჰო… ესე იგი, მე! ხომ გითხარით, რომ ხანდახან ვარ ნოე… ოი,
როგორ დასველებულხართ! გია, დაუთმე შენი გარდერობიდან ერტი
ხელი სუფთა შარვალ-ხალათი.
გია – (დერეფანში გადის. მინის კედლის მირმა პალატა განათდება. გია
ერთ ტუმბოსთან მიდის, რაღაცას გამოიღებს და პალატიდან გადის.
იქ შუქი ჩაქრება. დერეფნიდან შემოდის გია, მაიას მიუტანს
დაკეცილ ტანსაცმელს) აი, მოიზომეთ.
მაია – (გაშლის საავადმყოფოს ზოლიან შარვალ-ხალათს) უხერხულია!
ბუა – აქ არაფერია უხერხული! (ერთ-ერთი კარისკენ მიუთითებს) აგერ,
აბაზანაში შებრძანდით და ჩაიცვით, სანამ ტანისამოცი
გაგიშრებათ… ისე, ჩვენს პაციენტსაც დაემსგავსებით და
ავადმყოფებიც თავისიანად მიგიღებენ.
(მაია გადის მითითებულ კარში. ბუა გასაღებით ჩაკეტავს შემოსასვლელ კარს. ამასობასი გია მივა და კლიტის ჭუჭრუტანიდან იყურება აბაზანაში. ნიკოც იქ მიდის, ცდილობს გია გასწიოს და თვითონ შეიხედოს).
ბუა – გია! ნიკო! აბა, გამოდით აქეთ! ეს როგორ შეიძლება?! (გია და ნიკო
კარს მოსცილდებიან). ელენე, დაკვირვებათა ჟურნალში შეიტანე
ამათი საქციელი! (ელენე მაგიდასთან ჯდება, გადაშლის ჟურნალს
და წერს. აბაზანიდან გამოდის მაია. ნიკო შეახტება დამ ის წინ
ცეკვის ილეთით მუხლებზე დაეცემა).
ნიკო – შემაჯექი, შემაჯექი პრაქტიკულად!
(მაიას შეეშინდება. ბუ მაგიდასთამ მიიყვანს, დასვამს).
ბუა – ესენი ციხიდან მყავს გამოყვანილი, მაგრამ ნუ გეშინიათ, ყველანი
წყნარი ავადმყოფები არიან. (ნიკო ისევ ცეკვავს). აი, ნიკო, ყოფილი
ბუღალტერია, მაგრამ ძალიან უყვარს ცეკვა. გაფლანგვაზე მოხვდა
ციხეში, სადაც ათასგვარ სისაძაგლეს სჩადიან. ჰოდა, შიზოფრენიით
დაავადდა. საქმეზე მაგას ვერ გააგზავნი, თუ ზურგზე ვინმე არ
შეისვა. მამაკაცი უფრო მძიმეა და მეც ელენეს შევასვამ ხოლმე.
თქვენც ამიტომ შემოგთავაზათ შეჯდომა. ნიკო, გეყოფა! წადით
შენ და ელენე, პალატაში ავადმყოფი ნახეთ. (ელენე ზურგზე
შეაჯდება ნიკოს, გადიან. ისმის ყვირილი). უკაცრავად, ახლავე
მოვალ. (გადის ბუა. დერეფნიდან მოისმის მისი ხმა). რა მოხდა,
რატომ ყვირი, ნიკო? ელენე ჩამოვიდა შენი ზურგიდან? აბა, ჩქარა,
შეაჯექი ისევ! ავადმყოფს დაუძინია. წამოდით. (შემოდის ბუა და
ისევ მაგიდასთამ ჯდება. მოყვებიან ნიკო და ელენე).

2.
ბუა – გთხოვთ, მაგიდასთან მობრძანდეთ ყველა. (მაგიდის გარშემო
სხდებიან). ელენე, ისტორიები მოიტანეთ.
ელენე – ახლავე. (კარადის უჯრიდან მოაქვს საქაღალდეები).
ბუა – დაკვირვებათა ჟურნალიც აქვე გვაქვს. ძალიან კარგი. მაშ,
დავიწყოთ.
(მაია კალამსა და წიგნაკს ამოიღებს, ჩასაწერად ემზდება).
ნიკო – (წამოდგბა, ჟურნალს მიუტანს) მანდ არა პრაქტიკულად… არა…
(ჟურნალს გადაუშლის) აქ… აქ უნდა… ჩაწერო… პრაქტიკულად აქ.
რატომ არ წერ? აქ ჩაწერე პრაქტიკულად…
ბუა – ასე მუშაობა გაგიჭირდებათ, გოგონა.
მაია – (წიგნაკს შეინახავს) არა უშავს, ისე დავიმახსოვრებ.
ბუა – ასე აჯობებს.
ნიკო – (გაბუტული). რორშარხის ლაქები. ზანდერის წრეები. მიულერ-
ლიერის ხაზები. კანდინსკი-კლერამბოს…
ბუა – (მაიას) ჩაწერე რამე, ეწყინება.
(მაია დაფიქრდება, მერე ჟურნალში რაღაცას ჩაწერს).
ნიკო – (კითხულობს მაიას ჩაწერილს) პრაქტიკულად… თქვენთან ყოფნა
საშიში მეგონა. მივხვდი, რომ ვცდებოდი… (გახარებული) კანდინსკი-კლერამბოს სინდრომი… პრაქტიკულად… პიაჟე, ჟანე, ეი…
ბუა – ნიკო, დაჯექი შენს ადგილზე! (ნიკო თავის სკამზე დაჯდება).
განვაგრძოთ! ამ პაციენტმა (ნიკოსკენ უთითებს) უკვე ისწავლა
თერაპიულ საზოგადოებასი ცხოვრება… აქ ყველანი მეგობრები
ვართ და ერთმანეთს არაფერს ვუმალავთ. დაუფარავად გადმოალაგე
შენი პრობლემები თერაპიული საზოგადოების წინაშე და მასთან
ერთად იმსჯელე კიდეც – სწორედ ამით განთავისუფლდები მათგან,
საკუთარ თავს დაეხმარები. შენ უნდა იყო შენი თავის მკურნალი.
მეგობარსაც კი უნდა უმკურნალო: თუ რაიმე მნიშვნელოვანი თქვა,
მყისვე უნდა ჩაწერო დაკვირვებათა ჟურნალში, ყველამ რომ გაიგოს
და ნურავინ იფიქრებს, რომ ეს დაბეზღებაა… მოკლედ, ჩვენი
განყოფილება უნდა იყოს გარესამყაროს პატარა მოდელი.
სხვანაირად იქ დაბრუნება გაგვიჭირდება. მაშ, დავიწყოთ. (სიჩუმეა).
აბა, ვინ დაიწყებს? (სიჩუმეა). აბა, გია, შენ დაიწყე!
გია – ჩემი სურათი რატომ წამართვეს? რატომ წამართვეს ჩემი მაიას
სურათი? (ბუა შოკოლადს მისცემს. გია შეჭამს და იწყებს).
დავიბადე ქალაქ თბილისში 1960 წელს, დავამთავრე 47-ე საშუალო
სკოლა, მერე კი თეატრალური ინსტიტუტეს სამსახიობო
ფაკულტეტი. ვმუშაობდი სახელმწიფო თეატრში და ვასრულებდი
ჯერ უმნიშვნელო, მერე კი მთავარ როლებსაც. ცოლად… ცოლად
მოვიყვანე აგრეთვე მსახიობი, იმასაც მაია ერქვა და (მაიას
მიმართავს) რაღაცით თითქოს თქვენ ჩამოგგავდათ.
ბუა – (ელენეს) დაკვირვებათა ჟურნალში მოძებნე ჩანაწერები გიას
შესახებ.
ელენე – ახლავე, პროფესორო.
ბუა – აქ მომეცი! (ისტორიას ფურცლავს) მეუღლე რატომ მოკალი?
გია – იმიტომ, რომ კაკიასთან მღალატობდა!
ბუა – კაკია ვინ იყო?
გია – კაკია მაგარი ვინმე იყო. ხელში ეჭირა მთელი უბანი. ხუთი კაცი
ჰყავდა გასაღებული. მე ზალიან მეშინია მისი! შეიძლება, აქაც კი
იყოს!
ბუა – უნდა დაგამშვიდოთ, ჩემო კარგო, აქ კაკიას ადგილი არაა… კაკიას
შვილი რატომ შეაცდინე?
გია – სამაგიერო გადავუხადე! ნეტავი, სახეზე მაინც ვიცნობდე. სანამ
ცოლს მოვკლავდი, მანმადე დაიჭირეს… ჩემი მაია რომ არ მომეკლა,
არც ვიკაიფებდი, არც ციხეში მოვხვდებოდი, ბედნიერი ვიქნებოდი,
ბედნიერი. (აქვითინდება). ჩემი მაიას სურათი რატომ წამართვეს,
რატომ?!
ბუა – ელენე, აბა, ეს ადგილი გაგვაცანი. (ჟურნალს მისცემს).
ელენე – ორი დღის წინ გიამ აბაზანაში კაკიას ლანდი დაინახა. გარეთ
გამოვარდა დედიშობილა, ძირს დაეცა და იკრუნჩხებოდა, თან
აგინებდა კაკიას. თქვენც, პროფესორო! თხოულობდა მეუღლის
ჩამორთმეულ სურათს და წყევლიდა თავის ბედს. გუშინ, როცა
კარტს თამაშობდნენ, აიტეხა, აქ არის კაკიაო. ვერ
გადაარწმუნეს.
ბუა – საკმარისია. აბა, ვის გაქვთ სურვილი, გიას შესახებ დაიწყოთ
ბჭობა?
(პაუზა).
მაია – კი, მაგრამ, თუ კაკია თვალით არ გინახავთ, როგორღა
გელანდებათ?
გია – სახეს იცვლის. ხან ვის ჰგავს და ხანაც ვის. ჩემი მოკვლა უნდა…
მოვიდეს! მოვიდეს! დამასვენოს!.. ნუ მტანჯავს, მოვიდეს მეთქი!
ლუკა – კაკია აქ არ არის! ეს მხოლოდ შენი მოცვენებაა. აღარ იფიქრო
კაკიაზე!
ნიკო – მოეშვი პრაქტიკულად. ზანდერის ილუზია. თვითონ რომელიც
ადამიანი პრაქტიკულად… თვითონ რომელიც პრაქტიკულად…
მოეშვი კაკიას.
ელენე – ის კაცის მკვლელი აქ რომ იყოს, ერთი წუთით არ
გავჩერდებოდი!
ბუა – (წამოდგება)ბოდიშს მოგიხდით, ერთი წუთით უნდა დაგტოვოთ.
(გადის. ისმის ღმუილი).
გია – (გახარებული) ნოე ღმუის, ნოე!
მაია – რა აღმუვლებს?
გია – ის კი არა, ნამდვილი ნოე! ჩვენი პროფესორი!
მაია – როგორ თუ ნამდვილი? მოხდა რამე?
ლუკა – ის, ჩემო მშვენიერო, რომ ნამდვილი პროფესორი ამჟამად ღმუის,
რადგან გიჟის სავარძელშია დაფიქსირებული.
მაია – ვერ გამიგია…
ელენე – მაია, დამშვიდდით. ეს მხოლოდ და მხოლოდ ბოდვიტი იდეაა.
გია – უხ, შე ბოზო! ჩვენი რეციდივისტიც შენი ექიმების კოლექციას უნდა
მიამატო?
ნიკო – დაკვირვებათა ჟურნალში ეს პრაქტიკულად… პრაქტიკულად
ჩავწეროთ. (ჟურნალს მისწვდება).
ბუა – (შემოდის). ნიკო, საჭირო არაა! (ნიკო ჟურნალს ხელს გაუშვებს).
მაია, ხო მარ შეშინდით? (მაგიდასთან ჯდება. ღიმილს იკავებს).
მიდი, გია! მიდი, ჩემო კარგო და გამოაგორე შენი პროფესორი!
(გია გაიძურწება). ეს ტიპიური ისტეროდის ციკლური ბოდვაა!
(გია მოაგორებს სავარძელს. გათოკილი ღმუის. ბუა მიდის მაშტან. მაჯას უსინჯავს).
ბუა – პულსი მომატებულია! აღგზნების დაწყების პერიოდია. (თვალის
გუგებს აუწევს, ჩახედავს). ოო, რთული მდგომარეობაა! (გათოკილი
უფრო მოუმატებს ღმუილს). ელენე, ჩვენ რა შევუშხაპუნეთ?
ელენე – მეტილპიპერიდინი.
ბუა – (მაიას) მეთილპიპერიდინი სინთეტიკური ნარკოტიკია. ჰეროინთან
შედარებით ორჯერ ძლიერია და ამანაც აღარ გაჭრა. თუმცა,
შესაძლოა ორგანიზმმა იმუნიტეტი გამოიმუშავა. მორფინი ხო მარ
გვეცადა? ან რელანიუმი? ოო, მაია, ერთი მობრძანდით და ნახეთ!
მაია – (უახლოვდება) საშინლად აელვებს თვალებს!
ბუა – ეს ყოფილი რეციდივისტია, ქურდი. პარანოიის დიაგნოზი ჰქონდა
დასმული, მაგრამ ახლა პირუტყვის დონეზეა დარჩენილი. ახსნი
თუ არა, სადმე დაიმალება, ტანსაცმელს გაიხდის და ადამის
კოსტუმში გამოგეცხადება. მერემისდგება და ყველაფერს ამტვრევს.
აი, ეს სკამი შემოგვრჩა მაგისი დალეწილი. (იმ სკამზე უთითებს,
რომელზეც ელენე ზის). ფრთხილად, ელენე, არ გადავარდე!
(შეშფოთებული ელენე შეირხევა და კივილით გადავარდება. გია
გადაიხარხარებს. ნიკო და ლუკა წამოაყენებენ). ხომ არაფერი
იტკინე?
ელენე – ფეხი! (ფეხს იზელს). არა უშავს, გამოვლის!
ბუა – (მაიას) ხოლო ასე რომ დააფიქსირებ, ამტკიცებს, რომ თვითონაა
ნოე! აბა, მოუსმინეთ! (პირიდან ჩვარს ამოაცლის). ელენე,
რელანიუმი მოამზადე. (ელენე კოჭლობით მიდის კარადასთან,
სადაც მედიკამენტები ინახება).
ნოე – ეს რა მიქენით, შიზოიდებო! ოხ, თქვენი დედა და სულ
ყველაფერი! შენ ცემით ამოგხდი სულს! შენ გლუკოზას აგიწევ და
საბოლოოდ გაგადებილებ! შენ კი, ბუა ხარ, თუ ვიღაც ოხერი, ვიცი,
სიმულიანტობ, პარანოიკობას იგონებ და საიდანაც მოთრეულხარ,
თუ ისევ იქ არ გიკრა თავი, კაცი არ ვიყო! ანდა შენც ცემით
მოგკლავ! ვის გაუბედე მეტილპიპერიდინის გაკეთება, ვის! მოიცა,
კიდევ დამიწყებთ ხვეწნას, გვიშველე ბატონო ნოეო! ნო ეარ ვიყო,
თუ გიშველოთ! თქვენი კრეტინი დედა ვატირე, ამ სიმულინტმა
როგორ აგიყოლიათ?! ამიშვით! ამხსენით! ამხსენით, ჩქარა!
გამიშვით, თორემ დაგხოცავთ ყველას!
(ჭექა-ქუხილი. იელვებს. წამიერად გაკაშკაშდება ყველაფერი).
ბუა – (პირში შცარს ჩაჩრის). მაია, თუ კიდევ ეჭვი გეპარებათ, ახლავე
ავხსნი!
მაია – (შიშით) არა, ბატონო ნოე, რა საჭიროა?
ბუა – რელანიუმი! (ელენე გათოკილს ნემსს უკეთებს). გაიყვანე, გია!
(გია სავარძელს გააგორებს).

3.
(ისმის მონოტონური წვიმის ხმა).
ბუა – (სევდიანად). ასეა, ჩემო კარგო. ყველაფრისთვის მზად უნდა ვიყო.
აი, ახლა, ამ წუთში უნდა შემეძლოს იმის დამტკიცებაც კი, რომ მე
ნაპოლეონი არა ვარ… თუ ეს ვერ შევძელი, ფსიქიატრიას თავს
დავანებებ.
მაია – ასეტი რეციდივები ხშირია, არა?
ბუა – რას იზამთ, ასეთია ამ წყეული დარგის სპეციფიკა. თუ არ გიყვარს,
თუ უგულოდ აკეთებ საქმეს, სურს იძიებს შენზე და ისე
ჩაგაფლავებს, სულ თავბედს გაწყევლინებს.
(გია შემოვა, პალატაში გავა, პიჟამოს გამოიცვლის და ისევ შემოდის).
გია – (წინ და უკან დადის ნერვიულად) კაკია! კაკია შეიძლება აქაც კი
იყოს! არ მინდა, არაა! გესმით? გესმით თუ არა?!
ბუა – აბა, ყველანი მიდით გიასთან! დააწყნარეთ! გიყვარდეთ მოყვასი
თქვენი! ლუკა, შენ კი აქ მოდი! (გიასთან მიდიან დანარჩენები,
ცდილობენ მის დაწყნარებას. ლუკა მაგიდასთან ჯდება). აბა, ახლა
შენ დაიწყე! (მაიას). თითქმის განიკურნა, ისვიათად ემართება
ეპილეფსიის შეტევები. მალე სახლშიც გავუშვებთ. თვით დიადი
ფიოდორ დოსტოევსკიც კი ამ დღეში იყო!
ლუკა – რაღაც ხასიათზე არა ვარ. თუ შეიძლება, მერე მოვყვები.
ბუა – ჯერ ერთი, ხასიათზე კი არა, გუნებაზე არა ხარ და, მეორეც, მე
არაფერს გაძალებ, ჩემო კეთილო. მაგრამ აი, ამ ლამაზი გოგოს
გასაცნობად იქნებ გეთქვა ორიოდე სიტყვა. (შოკოლადს მისცემს).
ლუკა – (შოკოლადს შეჭამს). დავიბადე 1956 წელს, მშვილდოსნის
ზოდიაქოში. დავამთავრე პირველი საშუალო სკოლა და
უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტი…
ბუა – სიამაყით უნდა გაცნობოთ, მაია, რომ ჩვენი ლუკა მწერალია. მისი
მოთხრობები სხვადასხვა ჟურნალებშია იბეჭდებოდა. წიგნიც აქვს
გამოცემული. როგორ ჰქვია?
ლუკა – `მთვარე იდგა მზესავით~.
მაია – რა გვარი ბრძანდებით?
ბუა – ჩომახაშვილია.
მაია – აა, მსმენია თქვენზე!.. ის მოთხრობაც წამიკითხავს, ტყეში რომ
ერთი კაცი ცხოვრობს და ხელებს დააჭრიან…
ლუკა – სრული კრეტინიზმია! იდიოტობაა და სხვა არაფერი! სიტყვა რა
არის, ერთ სიტყვასაც კი აღარ დავწერ!
ბუა – დაწყნარდი, ლუკა! არავინ გაძალებს წერას! (სიგარეტს მისცემს).
აჰა, გამომართვი და წადი, გია დაამშვიდე!
(ლუკა სიგარეტს მოუკიდებს, მიდის დანარჩენებთან, რომლებიც ისევ გიას დამშვიდებას ცდილობენ).
მაია – რატომ განერვიულდა?
ბუა – მაგას კაცი შემოაკვდა მანქანით. სასჯელი ფაქტიურად მოხდილი
აქვს, მაგრამ კლასიკური ეპილეფსია განუვითარდა ამ ნიადაგზე.
(ჟურნალს გადაშლის). მწერალი კი არა, კაცის მკვლელი ვარო,
თურმე ასე ყვიროდა გუშინ, სანამ შეტევა დაემართებოდა.
(ჟურნალს ფურცლავს). ის ამბავი მოსვენებას უკარგავს. აი, აქაც
წერია, სიტყვას არ დავწერ, ამის უფლება მკვლელს არა აქვსო.
(ჟურნალს დახურავს). და ვინც მის ადრინდელ მოთხრობებს
კონკრეტულად შეეხება, იმის მიმართ აგრესიული ხდება.
მაია – აბა, რატომ თქვით, მალე სახლში გავუშვებთო?
ბუა – იძულებულნი ვართ, მოვატყუოთ. ისე შენი მტერი გავიდა აქედან,
როგორც ეგ გავა.
მაია – და თერაპიულ საზოგადოებაში ცხოვრება არ შველის?
ბუა – სასიკეთო არაფერი ეტყობა. ძალიან თავისებურია.
მაია – რა ეშველება?
ბუა – რა მოგახსენოთ… თუ გახსოვთ, ამასწინატ ამერიკელი ფსიქიატრები
იყვნენ ჩამოსული. მინდოდა, მისთვის ლობოტომია გაეკეთებინათ…
მაია – ლობოტომია რა არის?
ბუა – თავის ტვინის ცენტრების მოკვეთა… ამას ჩვენში ვერავინ აკეთებს.
იმათ კი ბრწყინვალე ქირურგები ჰყავდათ ჩამოყვანილი.
ასპროცენტიანი შედეგებით.
მაია – და რატომ ვერ გაუკეთეთ?
ბუა – თქვენ რომ გაჩვენეთ, ასეთი შეკრება ჩავატარეთ. ჩემთვისაც კი
უზენაესია პაციენტთა გადაწყვეტილება. ხომ აგიხსენით, ჩვენი
თერაპიული საზოგადოება ძალიან დემოკრატიულია. ვიმსჯელეთ.
მაშინ ის რეციდივისტი ბუა უკეთ იყო. ისიც მონაწილეობდა. და
წარმოგიდგენიათ? იმდენი ქნა, უარი თქვეს ლუკასთვის
ლობოტომიეს გაკეთებაზე! მე მხოლოდ ელენემ დამიჭირა მხარი.
ხმათა უმრავლესობით კი ბუას აზრი გავიდა.
მაია – საინტერესოა, როგორ დაასაბუთა თავისი აზრი?
ბუა – ხომ გსმენიათ მაგათი ქურდული ჟარგონი… (ვითომ ბუას ჰბაძავს).
არა, ძმაო, განყოფილებაში ერთი მწერალი გვყავს, ეპილეფსია კი
არა, პარანოია, ისტერია, შიზოფრენია და სხვა ათასი ჯანდაბა
ერთად რომ სჭირდეს, მაინც უნდა მოვუაროთო. და თავის ქალის
ახდა და ადამიანის ტვინში ჩალიჩი კიდევ ბუნების `ზაკონების~
წინააღმდეგ წასვლააო. არადა, ბუნება, ხო იცით, მაგარი ქურდია,
ჯიგარი მასტი – იცის, სად რა ქნასო! ეტყობა, ლუკა ასეთია
საჭირო და ასეთად უნდა დარჩესო. და ამ სულელური აზრით ნიკო
და გია მიიმხრო, ყველაზე დამჯერი პაციენტები… სხვათაშორის,
ჟურნალში წერია, რომ ერთხელ როგორღაც ამ ჩვენს რეციდივისტს
ლუკასთვის მოთხრობები მოუყოლებია და მერე უტქვამს, ჯიგარი
ხარო.
მაია – ამ ჟურნალში ვინ და ვინ აკეთებენ ჩანაწერებს?
ბუა – აა, ვინ და ვინ წერენ? ბუას სიტყვა არ დაუწერია, ხომ იცით
მაგათი ქურდული კანონები. არც ლუკა წერს. ძირითადად, ელენე,
ნიკო, გია და მე ვწერთ.
მაია – თქვენც?
ბუა – მეც ხომ ამ თერაპიული საზოგადოების ერთი რიგითი წევრი ვარ!
(პაუზა).
მაია – ეს ყველაფერი მიაგავს “One Flew Over the Cukcoo’s Nest”, კენ კიზის
რომანს.
ბუა – კიზი? არ ვიცი, არ გამიგონია…
მაია – არც მილოშ ფორმანის ფილმი გახსოვთ? ჯეკ ნიკოლსონი რომ
თამაშობს…
ბუა – კინოსთვის მცალია?!. ისე კი, ეს სისტემა ფროიდისა და იუნგის
შრომებს ეფუძნება. ამგვარი რამ ნებისმიერ ფსიქიატრიულ
საავადმყოფოში შეიძლება ნახოთ.

4.
(ჭექა-ქუხილი).
ბუა – კარგი, მოეშვით გიას. ახლა, მეგობრებო, გადავდივართ
ექსპერიმენტზე! ჩვენ, ყველას გვაქვს ერთი დაუოკებელი სურვილი,
აქედან გვინდა გასვლა! ამიტომ ყველანი შევუდგეთ გასასვლელის
ძებნას. ავირჩიოთ ის მხარეები, რა მიმართულებითაც აპირებთ
ძებნას და გზას დავადგეთ. მანმადე კი გავიმეოროთ ჩვენი და
მუშკეტერების დევიზი!
ყველანი – ერთი ყველასათვის, ყველა ერთისათვის!
ბუა – მაშ, ძირს კარდინალი რიშელიე და მივხედოთ საქმეს! მე სტუმარს
კიდევ ავუხსნი და მერე ორივე შემოგიერთდებით. (ყველანი გადიან
სხვადასხვა მხარეს). ახლა კი, რაკი მარტონი დავრჩით… (ისმის
ბრახუნი). ოხ, მგონი, ჩვენი რეციდივისტი გადავარდა! (შეირბენს
პალატაში, გამოაგორებს სავარძელს). აი, კოპიც დაეტყო! (ჯიბიდან
მონეტას ამოიღებს, შუბლზე დაადებს). იყოს აქ, თვალწინ
გვეყოლება. ხედავთ, ისევ აღგზნება დაეწყო!
მაია – თავს როგორ იქნევს! (ნოე ღმუის). და იღრინება კიდევაც!
ბუა – არა, ამისთვის ნემსის გაკეთება აღარ შეიძლება. იყოს ასე!
მაია – ბატონო ნოე, იქნებ ამიხსნათ თქვენი ექსპერიმენტის აზრი?
ბუა – ძალიამ რთულია. არც კი ვიცი, საიდან დავიწყო. (პაუზა). ეს
განყოფილება იმ დიდი ცხოვრების პატარა მოდელი უნდა იყოს.
ჯერ ცხოვრება ავიღოთ. იმედი გაგიჩნდება, რარაც საქმეს დაიწყებ.
არ გამოდის. უიმედობა გეუფლება. ისევ თავიდან გიცნდება იმედი
და თავიდან იწყება ეს ამბავი… მოკლედ, იმედისა და უიმედობის
მონაცვლეობაა ადამიანის ცხოვრება. და ამ მოციმციმე
მონაცვლეობას იქამდე მიჰყავს ბოლოს ადამიანი, რომ ცხოვრებას
ეჩვევა და აღარ უნდა წასვლა, ანუ სიკვდილი… (გათოკილი ნოე
ხმამაღლა დაიღმუვლებს. ბუა გაჩუმდება).
მაია – განაგრძეთ, მე ყურადღებით გისმენთ.
ბუა – უკაცრავად, აზრი გამიწყდა. რას ვამბობდი?
მაია – იმედისა და უიმედობის მონაცვლეობაა ჩვენი ცხოვრებაო.
ბუა – დიახ, დიახ. ადამიანი სიბნელეში დარჩენილ, გზადაკარგულ კაცს
ჰგავს. სადღაც სინათლე ჭიატობს – გამოჩნდება, გაქრება,
გამოჩნდება, ისევ გაქრება. ის კი სულ მიდის, უნდა მივიდეს იმ
სინათლემდე. ამაშია მისი არსებობის აზრი. მეთანხმებით?
მაია – ალბათ, ასეა.
ბუა – ყველა ავადმყოფი დარწმუნებულია, რომ შეშლილი არაა და გარეთ
გასვლის დაუოკებელი სურვილი უჩნდება… და აი, რაში
მდგომარეობს ჩემი ექსპერიმენტი – აქ შექმნილია უამრავი ყალბი
გასასვლელი. აქედან შეხვალ, ივლი, ივლი და მეორე მხრიდან
დაბრუნდები უკან. ლუკში ჩახვალ, აღმა-დაღმა იხოხიალებ,
იძრომიალებ და აგერ ჭერიდან თოკით ჩამოხვალ. უამრავი ასეთი
ლაბირინთი უვლის გარშემო ამ განყოფილებას. პაციენტს იმედი
აქვს აქედან გასვლის. პოულობს გასასვლელს. გახარებულია.
მიდის, მიდის და ისევ უკან ბრუნდება. იმედი დაეკარგა. გული
გაუტყდა. მაგრამ ისევ მოუნდება გასვლა, ისევ იწყებს ძებნას და
თავიდან იწყება ყველაფერი. გასვლის ილუზია. სიხარული. უკან
დაბრუნება. უიმედობა. წუხილი. აი, ამ გრძნობების
ექსპერიმენტულად გამოწვევა, მათი ხშირი გამეორება ავადმყოფებში
გამოიწვევს აქედან არგსვლის სურვილს. აღარ ენდომებათ წასვლა,
როგორც იქ, დიდ ცხოვრებაში ადამიანს არ უნდა სიკვდილი. და
პაციენტი უფრო დამჯერი ხდება, უკეთესად ემორჩილება
მკურნალობის კურსს. (გათოკილი ისევ უმატებს ღმუილს).
სხვათაშორის, ასეთი მკურნალობის კურსი ჩვეულებრივი
ადამიანისათვის ოჯახი, საბავშვო ბაღი, სკოლა, ინსტიტუტი,
პოლიცია, ციხე და მთლიანად, სახელმწიფოა. აბა, როგორ
მოგწონთ?
მაია – გრანდიოზულია, ბატონო ნოე! ძალიან ჰუმანურ მიზნებს ისახავს
თქვენი ექსპერიმენტი და ყოველმხრივ მივესალმები!
ბუა – (სევდიანად) ეჰ, ჩემო კარგო! ამის დასამტკიცებლად წლები
დამჭირდა. რკინის ქალამნები მეცვა და ინსტანციიდან ინსტანციაში
დავდიოდი. ჯანდაცვის მინისტრყ ძლივს დავითანხმე ხარჯების
გაღებაზე. საკმარისია, რაიმე იდე არ გამომივიდეს, იმ წამსვე
აყაყანდებიან ავის მოსურნენი და იმდენს იზამენ, მეცამეტე
ექსპერიმენტულს დამახურინებენ კიდეც… აი, რატომ ვერიდები
პრესას.
მაია – მე მესმის თქვენი!
(შემოდის ნიკო, ზურგზე ელენე შემოჯდომია).
ბუა – ოო, მობრძანდით, მობრძანდით მაგიდასთან.
ნიკო – (შეწუხებულია) ფროიდი. იუნგი. კრეჩმერი. შელდონი. პიაჟე. ჟანე.
ეი.
ელენე – ვერ ვიპოვეთ გასასვლელი, ბატონო ნოე! (ჯდებიან მაგიდასთან).
ბუა – სამწუხაროა, სამწუხარო!
ნიკო – წარმოდგენათა მიმდინარეობაში საკმაოდ ხშირია ექოლალიისა და
პერვერსიის მოვლენები! აღთქმის გეშტატლობა დაზიანებულია.
ობიექტივაცია დაჩლუნგებულია. ტლანქი-ირადირებული განწყობა.
ილუზიისა და ჰალუცინაციის შინაარსის გავრცელება ართქმის
ერთი მოდელიდან მეორეში.
ბუა – დამშვიდდი, დამშვიდდი, ნიკო! შენ ვერ იპოვნე, სხვები იპოვიან.
სამაგიეროდ, ხომ ნამდვილად ეძებდი?
ნიკო – ზანდერის ილუზია… მიულერ-ლიერის…
ბუა – კარგი, დაწყნარდი.
ლუკა – (შემოდის, მაგიდასთან ჯდება) თქვენ უკვე დაბრუნდით?
ნიკო – ვერაფერი პრაქტიკულად. უიმედოდ. უიმედოდ. მარტო. ვერა. ვერა.
ლუკა – ვერც მე ვნახე გასასვლელი. ვერ მირწმუნია, ბოლომდე ვერ
მირწმუნია.
ბუა – რა ვერ გირწმუნია, აუხსენი ჩვენს სტუმარს.
ლუკა – რომ აქედან არის გასასვლელი და ის ღმერთთან მიგვიყვანს, ის გასასვლელი გადაგვარჩენს უღმერთობისგან.
ბუა – შენ გინდა თქვა, რომ, გარეთ თუ გახვალ, ღმერთს იპოვნი?
მაია – გარეთ ღმერთია?
ლუკა – ღმერთი ყველაგანაა. ის აქაც შეიძლება იყოს. მე თუ ვირწმუნე,
რომ არის ეს გზა, მაშინ ვიპოვნი. აუცილებლად ვიპოვნი. თავიდან
იმედი მქონდა, ძებნა რომ დავიწყე. სად არ ვიარე, მაგრამ
უშედეგოდ. მერე ეჭვი შემეპარა და უკან დავბრუნდი.
ბუა – ძნელია რწმენის გზით სიარული. საკმარისია სულ მცირე ეჭვი და
მაშინვე გზა იკარგება. მაგრამ რას იზამ, ეჭვი ადამიანისთვის
ბუნებრივია. ურწმუნოებიდან – რწმენისკენ. ეჭვიდან – უეჭვობისკენ.
ეს შენი მზიმე გზაა. შენ კაცობრიობა უნდა გადაარჩინო,
ღმერთთან მისასვლელი უნდა იპოვნო – აი, შენი მისიის მთელი
სიმძიმე.
(შემოდის თავჩაქინდრული გია).
ლუკა – აი, გიაც მოვიდაა.
მაია – რა ქენი, გია?
გია – რა უნდა მექნა? ვერაფერი. აქ გასასვლელი არ არის, არა! მე
დავიღალე! ო, როგორ დავიღალე!
ბუა – კარგი, დაწყნარდი, ჩემო კარგო.
გია – იმედი აღარ მაქვს! სულს ვღაფავ, სულს! უწყლოდ დარჩენილი
თევზივით!
ელენე – დამშვიდდი, გია. დამშვიდდი.
გია – რა დამამშვიდებს?! მე დავიღალე! გესმით? გესმით თუ არა?
ბუა – გვესმის, ჩემო გია, შენ ოღონდ დაწყნარდი!
გია – მე და-ვი-ღა-ლე! თევზი ვარ უწყლოდ, თევზი!
ბუა – ელენე, დააწყნარე გია, თორემ შეკრებას ვეღარ განვაგრძობთ!
ელენე – რელანიუმი?
ბუა – ეგებ მორფინი სჯობდეს?
(პაუზა).
ლუკა – ტაზეპამი გადავაყლაპოთ.
გია – არაფერი, არაფერი მინდა! (მაგიდასთან ჯდება). შემეშვით!
(პაუზა).
ბუა – მე მესმის თქვენი, ჩემო მეგობრებო! ეძებეთ გასასვლელი, იმედი
გქონდათ, რომ გახვიდოდით აქედან. მაგრამ რაკი პირველი მარცხი
იწვნიეთ, უიმედობა დაგეუფლათ. (პაუზა). თქვენ დარწმუნებული
ხართ, რომ ყველგან ეძებეთ? მაგალითად, შენ, გია?
გია – კი, ყველგან.
ბუა – (ლუკას) შენ?
ლუკა – მეც ყველგან ვეძებე, საითაც ძებნა შეიძლებოდა.
ბუა – (ნიკოს) შენ?
ნიკო – პრაქტიკულად, ყველგან… პრაქტიკულად ვერა, ვერა…
ელენე – ხო, ყველგან ვიყავით.
ბუა – კარგი, ბატონო, მე მჯერა თქვენი. მჯერა, რომ ყველგან ეძებეთ.
მაგრამ ამით ამოიწურა ყველა იმედი? (პაუზა). არა და არა. თქვენ
ყურადღება არ მიგიქცევიათ ნიშნებისთვის. ნიშნები არ გიძებნიათ.
გია – რა ნიშნები?
ბუა – ისეთი საგნები, რაც გასასვლელზე მიგვანიშნებდა. თქვენ თვითონ
წარმოიდგინეთ, რა ნივთები უნდა უკავშირდებოდეს გასასვლელს?
ბორბალი, საგზაო ნიშანი, ლუდის ბოთლი, სიგარეტის ნამწვი…
გია – (გახარებული) იცით, იცით, იქით ბორბალი ეგდო. შიგ ორჯერ
ჩამივარდა ფეხი!
ბუა – აი, ხედავთ? აბა, სხვებმაც გაიხსენეთ!
ლუკა – მე ვერაფერი მომიგონია მატერიალურად. მე მხოლოდ ჩემი
განწყობილება მახსოვს – უეჭვობიდან ეჭვისაკენ.
ბუა – თუ მოძებნი, ნიშნებსაც იპოვნი. (გია ადგება, მიდის). გია, სად
მიდიხარ?
გია – იმ ბორბალთან.
ბუა – მოიცა, მეც წამოვალ. (მიდის გიასკენ). დანარჩენებიც წადით.
ნიშნები ეძებეთ. აუცილებლად ნახავთ რაიმეს. მაია, შენ ლუკას
გაჰყევი. წავიდეთ, გია. (გადიან. ელენე ნიკოს შეაჯდება ზურგზე და
ისინიც გადიან).
ლუკა – (მაიას) კარადაში ტელეფონია, პოლიციაში დარეკე მულ-ორზე!
მეცამეტე ექსპერიმენტული გიჟის ხელშია ჩავარდნილი თქო! არ
გამცე! (გადის).
(ნოე ღმუის და თავს უქნევს. მაია შიშით უყურებს, მერე მივა, ჩვარს ამოაცლის).
ნოე – მიდი, მიდი, დარეკე! დარეკე, რომ გეუბნები!
მაია – თქვენ სერიოზულად ფიქრობთ, რომ დავიჯერებ ამ სისულელეს?
ნოე – შენი ფიქრის დრო არ არის, მეცამეტე გიჟის ხელშია! ჩქარა,
დარეკე!
მაია – ფანჯარაც ხომ არ გამოვაღო და ხომ არ ვიკივლო?!
ნოე – ვინ შეისმენს საგიჟეთის სარკმლიდან გამოვარდნილ კივილს?!
თანაც ამ თქეშში გარეთ არავინ იქნება! გემუდარები, დარეკე!
მაია – ტელეფონს მოვძებნი. (კარადასთან მიდის).
ნოე – ღმერთო, ნეტავ ტელეფონი ხომ არ დამალა? სწრაფად, გოგონი,
სწრაფად!
მაია – (ფეხს ააჩქარებს) არც კი ვიცი,რატომ გიჯერებთ!
ნოე – ცოდნა არ არის საჭირო, ცოდნა ღლის ადამიანს! ჩქარა!
მაია – (გამოხსნის კარადას) ა, ბატონო, არის ტელეფონი. რა ნომერი
ავკრიფო?
ნოე – პოლიციაში დარეკვა არ ღირს. სამორიგეოში სჯობია. შვიდი-
ოცდაათი…
მაია – (შვებით) ზუმერი არ არის…
ნოე – ხელი დაარტყი, იქნებ ამუშავდეს!
მაია – არც კი შიშინებს.
ნოე – აბა, კაბელს მიჰყევი!
მაია – (კაბელს მიჰყვება, თავისკენ მოქაჩავს, დახედავს) გადაუჭრია!

6
(ჭექა-ქუხილი. ელავს. გაოგნებული მაია იატაკზე ჩაჯდება).
მაია – ო, ღმერთო, აქ სად მოვხვდი? აქ რა მინდოდა? წყეული იყოს ის
გასიებული რედაქტორი, ეს რა დავალება მომცა?! (წამოდგება,
ბოლთას სცემს).
ნოე – ნერვებს ნუ აყვები! დამშვიდდი! ისევ ჩვარი ჩამიდე, ჩქარა! ბუა არ
მოვიდეს! ვითომ არაფერი იცი! საშველი ეგ არის! ეგებ გადარჩე!
მაია – (უფრო ჩქარა დააბიჯებს). ერთი გამაგებინე, შენ გიჟი ხარ თუ
პროფესორი? როგორ გავიდე, როგორ გავიდე აქედან?
(ისტერიკაშია, კარს დაეჯაჯგურება). დაუკეტია! (კარზე
აბრახუნებს, ყვირის). გამიღეთ! კარი გამიღეთ! გამიშვით აქედან!
გამიშვით, ჩქარა! (ახლა ფანჯარას მივარდება, გამოხსნის,
გისოსებს ეჯაჯგურება. შემოდის წვიმის ხმა. ელვა გააკაშკაშებს
ოთახს). ჰეი, თუ ვინმე ხართ! (ფანჯარაში ყვირის) თუ ვინმე
ხართ მანდ! გაიქეცი პოლიციაში! უთხარი, რომ მეცამეტე
ექსპერიმენტული გიჟის ხელშია ჩავარდნილი!
(შემოდის ბუა. უკან გია მოყვება, მანქანის ბორბალს მოაგორებს. შემოდის ნიკო, ზურგზე ელენე აზის. შემოდის ლუკაც, ხელში გზაჯვარედინის ნიშანი უკავია. ბუას გარდა ყველანი მაგიდის გარშემო სხდებიან).
ბუა – (მაიასთან მიდის, წყნარად) დამშვიდდით, მაია, რა მოგივიდათ?
ნოე – ეგ შეიძლება ჭკუაზეც კი შეცდეს!
ბუა – ლუკა, მაგას ჩვარი ჩაუდე პირში, თორემ ათას სისულელეს იტყვის!
და საერთოდ, გაიყვანე! (ლუკა ჩვარს ჩაუდებს ნოეს და გააგორებს).
ამ რეციდივისტს დაუჯერეთ, მაია?! მე უფრო ჭკვიანი მეგონეთ!
მაია – (მობრუნდება) გამიშვი! აქედან გამიშვი! არ მაინტერესებს, ვინ ხარ!
მომეცი გასაღები, გავხსნი და წავალ! ფეხს არ დავადგამ აქ!
რატომ არ მიშვებ? რატომ?! საერთაშორისო სამართლის ნორმებით
ჟურნალისტი ყველგან ხელშეუხებელია! შენ კი დამაპატიმრე!
გესმის თუ არა? კარი რატომ ჩეკეტე? ტელეფონი რატომ
გადაჭერი? გამიშვი! აქედან გამიშვი! ჩქარა!
ბუა – როდის მთხოვეთ და არ გაგიშვით?! (მაია გაჩუმდება). ნუთუ აქამდე
ვერ გაგიათ, რომ ამათ არ უნდა დაუჯეროთ ყოველი სიტყვა?
რატომ იგდებთ თავს სასაცილო მდგომარებაში?! ამით ხომ
ხელსაც მიშლით? (გასაღებს ამოიღებს) აი, გასაღები! გააღეთ და
წადით! არც გიჭერთ! არც გაპატიმრებთ! ასე რომ, სულ არ
გჭირდებათ იმის მტკიცება, რომ ჟურნალისტი საერთაშორისო
სამართლის ნორმებით ხელშეუხებელია! (გაოცებული მაია
გასაღებს გამოართმევს. ბუა ელენეს მიმართავს) ისე ჩემი ბრალია!
ექსპერიმენტზე უცხო არ უნდა შემომეშვა! ჩემი პრინციპი არ უნდა
დამერღვია! კიდევ კარგი, მთლად არ ჩამიშალა!
ელენე – კიდევ კარგი, პროფესორო!
ლუკა – (გზაჯვარედინის ნიშანს აჩვენებს) აი, ეს ვიპოვე, პროფესორო!
ბუა – კეთილი, მაგრამ ვიდრე ძიებას გავაგრძელებდე, უნდა გითხრათ,
რომ ერთი თქვენგანი სისულელეებს მივრცელებს და როგორც
ერთხელ მომიყვანა ერთმა ბრიყვმა კორესპონდენტმა პოლიცია,
ახლაც ის უნდა! მე დამნაშავეს არ დავუწყებ ძებნას, მაგრამ ეს
რომ განმეორდეს, აღარ დავინდობ!
ელენე – დამშვიდდით, პროფესორო!
ბუა – აღარ არის, ჩემო ელენე ამდენი ნერვები! ათას უბედურებას
გავუძელი, სისხლი და ოფლი ჩავანთხიე ამ განყოფილების შექმნაში
და მოვიდეს ვიღაც, რბილად რომ ვთქვათ, მეორე უძველესი
პროფესიის მანდილოსანი და დასაბმელი გიჟის სიტყვებზე აქ
პოლიცია დამაყენოს?
ელენე – პირველი უძველესი პროფესია რომელია?
გია – შენი!
ელენე – ექთანი?
ბუა – პირველი უძველესი პროფესია მეძავისაა!
ბუა – დიახ! მე ამას არ მოვითმენ! იმიტომ კი არა, რომ პოლიციის
მეშინია! ელენე, ხომ მოხდა ასეთი ამბავი ერთი წლის წინ?
ელენე – (ლუკას, გამომწვევად) დიახაც რომ!
ბუა – მერე რა, დამიჭირეს? რაიმე უკანონობაში დამდეს ბრალი? მასინ აქ
კი არა, ციხეში ვიჯდებოდი!
(მაია აბაზანაში შედის. გია და ნიკო კლიტის ჭუჭრუტანაში უყურებენ).
ბუა – კარს მოშორდით, თქვე ანანისტებო!
(გია და ნიკო კარს მოშორდებიან. ბუა ნელ-ნელა წავა გასასვლელი კარისკენ. გამოდის მაია, ისევ ავადმყოფის შარვალ-ხალათი აცვია).
ბუა – (მაიას) წადი, რატომ არ მიდიხარ?!
მაია – (მივა ბუასთან) ბოდიშს გიხდით, პროფესორო. გთხოვთ, მაპატიოთ!
(მოულოდნელად შუბლზე აკოცებს).
ნიკო – ზოგი ადამიანი დიდსულოვანია პრაქტიკულად.
გია – ვა, ეს შენა ხარ, ნიკო?
ლუკა – არ გაგვაოცა, კაცო? ზანდერის წრეეებზე არაფერი თქვა!
ელენე – გეყოფათ!
გია – შენ შენს პროფესიას მიხედე, თუ ქალი ხარ!
ელენე – მე ექთანი ვარ.
ლუკა – მაგას კი არა, პირველს, უძველესს.
ელენე – შენ ვის უბედავ, შე ლაზღანდარავ?!
ბუა – (სიგარეტს ეწევა) მოეშვით ელენეს! (მაიას) დიახ, თქვენ
კეთილშობილი ყოფილხართ! მეც ბოდიშს გიხდით, ჟურნალისტიკა მეორე უძველეს პროფესიად რომ მოვიხსენიე. უნდა მაპატიოთ, მაია, ეტყობა ვბერდები და უცებ ვიფეთქებ ხოლმე.
ლუკა – (ელენეს) მეც გთხოვთ პატიებას, ექთანი პირველ უძველეს პროფესიად რომ ვახსენე! (იცინის).
გია – (ლუკას) შენ კი არა, მე ვახსენე! (ელენეს) მე გიხდით ბოდიშს!
ელენე – თავიდან მომწყდით, ლაზღანდარებო!
მაია – (გაეცინება) რა კაი ტიპები არიან!
ბუა – (მაიას) ერთ რამესაც აგიხსნით. ტელეფონი გარესამყაროსთან კავშირის საშუალებაა, ამდენად წააგავს გასასვლელს. ამიტომაა გამორთული!
მაია – თუ შევრიგდით, განვაგრძოთ ექსპერიმენტი!

7.
ბუა – (მაგიდასთან მიდის) მაშ, ახალი ძალით შევუდგეთ საქმეს!
მაია – მეც სიამოვნებით გიერთდებით.
ბუა – კეთილი. ჯერ ამ ბორბალზე ვიმსჯელოთ, ხომ?
ლუკა – კი, ბატონო!
ბუა – სად ვნახეთ, გია?
გია – იქით კედელია, შიგ პატარა კარია. გახსნი თუ არა, იქვე ეგდო!
ბუა – რაკი ბორბალი ეგდო, იქ მანქანაც იქნებოდა. თუ მანქანა იყო და იქ აღარაა, გასულა აქედან. ხვდებით, ეს რას ნიშნავს?
ელენე – გასასვლელი ნამდვილად არსებობს.
ლუკა – მერე, იპოვეთ?
გია – ვერა, იქ გზა არ იყო, არა!
ბუა – მე ვეძებდი, ვაკაკუნებდი კედლებზე, ეგებ ფარული ხვრელი ყოფილიყო და ის იყო, ქვემოთ დავიწყე ძებნა, რომ აქედან კივილი შემომესმა. ძებნის დამთავრება ვეღარ შევძელით. ელენე, მოვინიშნოთ ეს მხარე, როგორც ერთ-ერთი პერსპექტიული, ბოლომდე გამოუკვლევი უბანი.
ელენე – კი, ბატონო.
ლუკა – მე ეს ნიშანი ვიპოვე. (აჩვენბს გზაჯვარედინის საგზაო ნიშანს).
ბუა – ოო, ეს რა საინტერესო რაღაცა გიპოვია. აქ მომეცი! შეხედეთ, მეგობრებო, დატკბით. გზაჯვარედინი!
ლუკა – თუ აქ გზაჯვარედინია, ერთის მაგიერ ორი გასასვლელი ყოფილა!
გია – რა, არ შეიძლება? რატომაც არა!
ბუა – ახლა, იცით, როგორ მოვიქცეთ? აქეთ ჩრდილოეთია, იქით სამხრეთი. ეს ნიშანი შუაში დავდოთ. აი, ასე. ერთი მხარე ჩრდილოეთს გავუსწოროთ. ახლა მეორეს შევხედოთ. საით გვიჩვენებს? აქეთ! გია, შენ აქეთ მოძებნე. (გია ეძებს ნაჩვენებ მხარეს, აკაკუნებს, ყურს ადებს). ახლა ამ ბოლოს შევხედოთ. ერთიც იქით. იქით შენ მოძებნე, ლუკა. (ლუკა ეძებს).
გია – აქეთ არაფერია, ცარიელი კედელია.
ბუა – ლუკა, შენსკენ?
ლუკა – აქაც არაფერია, კარადა დგას.
ბუა – აბა, ცოტა ჩააჩოჩე!
ლუკა – (კარადას გაწევს) ხვრელია1
გია – ნამდვილად? (მიირბენს) ვაშაა! იპოვაა!
ნიკო – (ისიც ცეკვით მივა) დავინახე. თვითონ ხვრელი პრაქტიკულად!
მაია – ოო, ეს საინტერესოა. ამ გზამ იქნებ გაგვიყვანოს!
ბუა – (ისიც ათვალიერებს) თუ ამ გვირაბმაც იმ ბორბალივით არ გვაწვალა, ჩემო გია და ჩემო კარგებო, იმედია, აქედან გავალთ! და სხვათაშორის, ეს მხოლოდ ლუკასი კი არა, ყველა ჩვენგანის დამსახურებაა. ამიტომ, ყველას გერგებათ შოკოლადი. (ყველას ჩამოურიგებს, ლუკასთვის აღარ დაარჩება) შენ რაღა გიყო, რომ აღარ დამრჩა?
ლუკა – გავალ, წყალს მაინც დავლევ.
ბუა – მაგის კითხვა რად გინდა, მიბრძანდი! (ლუკა აბაზანაში გადის) მეგობრებო, მინდა პირველად გასვლის პატივი ვარგუნოთ ყველაზე გულგატეხილ, უიმედო კაცს…
ელენე – გიას.
ბუა – დიახ, გიას.
ლუკა – (შემოდის აბაზანიდან) მეც ნუ დამივიწყებთ.
ნიკო – ნიკო? ნიკო პრაქტიკულად?
ბუა – მიყვებიან ლუკა და ნიკო, მერე ელენე.
მაია – მეც შევალ, პროფესორო.
ბუა – თქვენთან პატარა საქმე მაქვს, ჩვენ მერე შევიდეთ.
მაია – კი, ბატონო.
გია – (მოუთმენლად) შევიდეთ?
ბუა – ერთ წუთს მოიცადეთ!.. ო, რა გახარებული ხართ! რა ბედნიერებს გხედავთ! ნეტავი, სულ ასეთები იყოთ. თითქმის გათავდა თქვენი აქ ყოფნის საუკუნეები. გახვალთ და სულ თავისუფლები იქნებით. გიას შეხედეთ. სიხარულის, იმედის ნაპერწკლები უკრთის თვალებში. ლუკა, არ მოგემატა რწმენა? – მოგემატა! ნიკოსაც ძალიან უხარია! იმედი მაქვს, რომ გახვალთ, მეგობრებო. მეც ბედნიერი ვარ. აბა, ჰე, გასწით! (გია, ნიკო და ლუკა შევლენ გვირაბში).
ელენე – მეც მივყვე?
ბუა – აბა, რა!
ელენე – ჟურნალში ჩანაწერს გავაკეთებდი! ნუ ჯიუტობ, მიდი! (ელენეც ხვრელში შედის. პაუზა. მოისმის ხმაური).
მაია – რა ხდება?
(მიიხედავენ. ნოეს ცალი ხელი გაუნთავისუფლებია და სავარძელს
მოაგორებს).
ბუა – იყოს, იყოს, არაფერს დააშავებს! (ხელს ისევ დაუბამს). ჰო, მაია, რა მინდოდა მეთქვა… ის გასაღები რა უყავი?
მაია – ქურთუკის ჯიბეში ჩავდე.
ბუა – ასეთი გაუფრთხილებლობა აქ არ შეიძლება. ვინმემ რომ აიღოს და გარეთ გავიდეს, პასუხი უნდა ვაგოთ.
მაია – ახლავე მოგართმევთ, ბატონო ნოე.
ბუა – სხვანაირად არ გამიგოთ, ჩემო კარგო. როცა გასვლა მოგინდებათ, მაშინვე მოგცემთ. ანდა მოგვიანებით ჩემი მანქანით გაგიყვანთ სახლში.
(მაია გადის).
ბუა – (ნოეს თავზე ხელს უსვამს) დაწყნარდი, დაწყნარდი. მაია გასაღებს მოგვიტანს.
მაია – (აბაზანიდან გამოდის შეშფოთებული) არ არის გასაღები!
ბუა – როგორ თუ არ არის?
მაია – ქურთუკის ჯიბეში მედო.
ბუა – აბა, რა იქნა? (შევარდება აბაზანაში. ცოტა ხანში უკან მოდის) მოპარულია!
მაია – ვის უნდა მოეპარა?
ბუა – მოვძებნოთ.
(ბუა და მაია ეძებენ ყველგან. სცენიდან გადიან პალატებში. ხვრელის
საპირისპირო მხარეს ოთხკუთხა ფილა გადმოვარდება, გამოდის გია).
გია – ოი, თავისუფლებავ, რა კარგი რამ ხარ! პოეტი მაინც ვიყო! ისე კი ჩემეულ ბჭობათა ლოგიკა ისეთი იყო, რომ აუცილებლად გამოვიდოდით! (ხვრელში შეიხედავს და ყვირის) აქეთ, აქეთ, უკვე გავედი! ჩემეულ ბჭობათა ლოგიკა ასეთი იყო!
(გამოდის ლუკა, მერე ნიკო და ელენე).
ნიკო – (ცეკვავს გახარებული) გავედით პრაქტიკულად!
(ერთმანეთს ულოცავენ, კოცნიან).
გია – (მღერის) ჩემეულ ბჭობათა ლოგიკაა…
(ნოე იღმუვლებს).
ლუკა – (მიმოიხედავს) კრეტინია რა ეს კაცი! სადც ვიყავით, ისევ იქა ვართ!
გია – (სიმღერას შეწყვეტს) ბჭობათა ლოგიკა? (მიმოიხედავს) აუუჰ! (ძირს ჩაჯდება) არ არის, არა და ტყილად ვეძებთ. აქედან გახვალ, ივლი, იბღოტიალებ, თავს გაიტეხავ, ცხვირს გაიკაწრი, მერე სადღაც გამოანგრევ აქამდე უხილავ კარს და ისევ აქ მოხვალ. მე ღარ მინდა! აღარ მინდა, მე თქვენ გელაპარაკებით! აღარ… ჩემი მაიას სურათი რატომ წამართვეს! რატომ წამართვეს!
(შემოდიან ბუა და მაია).
ბუა – რა ქენით?
ელენე – (აჩვენებს) აქედან გამოვედით, პროფესორო!
ლუკა – ეს მხოლოდ წყეული ჩიხია და მეტი არაფერი. ყოველთვის ისევ უკან ვბრუნდებით.
ნიკო – მოდი, მოდი, შემაჯექი უფროსო პრაქტიკულად! ვირს მაგარი ზურგი აქვს, ყველას ვატარებთ, შენც და შენს უფროსებსაც… დავინახე რომელიც თვითონ ადამიანი პრაქტიკულად, თვითონ პრაქტიკულად… უდედოდ, უმიწოდ. უშვილოდ მიცურავს ნიკო წარღვნაში. ეს არის კიდობანი. ჩაიწერეთ ელენე, გეთაყვა, ეს აკვიატების სიმპტომებია, კანდინსკი-კლერამბოს სინდრომი…
ბუა – ისევ დაკარგეთ იმედი! (პაუზა) ასე არაფერი გამოგივათ, ჩემო კარგებო! (ჯიბეებში იჩხრიკება) აჰ, შოკოლადი ხომ გამითავდა! მაგრამ ეს არაფერი! ჩვენ კვლავ განვაგრძობთ გასასვლელის ძებნას, ახალ მეთოდს მოვიგონებთ… მაგრამ ახლა უნდა გითხრათ, რომ გასაღები დაიკარგა.
მაია – მე ქურთუკის ჯიბეში ჩავდე. აბაზანაში კიდია.
ელენე – ეგებ ვიღაცამ…
ბუა – არა, ელენე, არ ვამბობ, მოპარულია მეთქი. ჩვენ იმდენად ვცემთ პატივს ერთმანეთს, რომ არაფერს მოვიპარავთ.
ელენე – აბა, რა იქნა?
ბუა – იქნებ რომელიმემ აიღეთ, თქვენთვის საინტერესო ნივთად მოგეჩვენათ? გთხოვთ, დააბრუნოთ.
ნიკო – მე აი. (ჯიბეებს ამოიტრიალებს) არა. ვერა. კანდინსკი-კლერამბო. პრაქტიკულად.
ლუკა – არა, არც მე მაქვს.
(გია თავჩაქინდრული ზის).
ბუა – გია, შენ ხომ არ აგიღია? (გია ჩუმადაა) ხმას რომ არ იღებ, იძულებული ვარ, თავად შეგამოწმო. (მიდის, ჩხრეკავს). არც ამას აქვს. სად წავიდა? თქვენც უნდა შეგამოწმოთ. (ნიკოსა და ლუკას ჩხრეკავს) ელენე, თქვენ ხომ არ გაქვთ?
ელენე – მამის სულს გეფიცებით, არაფერი ვიცი გასაღების შესახებ!
მაია – ბოდიშს მოგიხდით, პროფესორო, ყველაფერი რომ აგეწეწათ ჩემს გამო… ეგებ გადმოვარდა სადმე?
ელენე – იქნებ დამალეს კიდეც?
ბუა – ძალიან გთხოვთ, ყველანი მომეხმაროთ ძებნაში, აუცილებლად სადმე იქნება. (ყველანი გადიან საძებნელად გიას გარდა).

8.
(ისმის მონოტონური წვიმის ხმა).
გია – (წამოდგება, ფანჯარას გამოაღებს. უფრო მკვეთრად ისმის წვიმის ხმა) რა საყვარელია წვიმა! (პალატაში გადის, თავის საწოლთან მიდის, ტანსაცმელს გამოიცვლის. მერე საწოლებიდან ზეწრებს მოაგროვებს, ერთმანეთზე გადააბამს. სცენაზე ყულფის კეთებით შემოდის) საშიში სულაც არ არის. როცა შენ ხარ, ის არ არის და პირიქით. (გაჩერდება, ჭაღს უყურებს) უბანში ერთი “ჯოდასენა” გვყავდა. აესე წინ და უკან დადიოდა და მთელი დღე ჯო დასენის სიმღერებს მღეროდა. თან დაბლა გაზეთი ჰქონდა გაშლილი, ბოთლით არაყი და ჭიქა ედგა, პურის ნატეხიც ედო. გამვლელ-გამომვლელს ჯო დასენის შესანდობარს ასმევდა… ნეტავ, სადაა, რა მოუვიდა? რამ გამახსენა? (მაგიდას მოაცურებს, ზედ სკამს დადგამს, ზეწარს ჭაღის კაუჭზე ჩამოკიდებს. ქვემოთ ჩამოდის. მაგიდას თავის ადგილას მიიტანს, ყულფის ქვეშ სკამს დადგამს, ზედ შედგება, კისერზე ყულფს გაიკეთებს) აი, გასასვლელი! (ნოე ღმუის) შენ იმიტომ ღმუი, რომ სწორი გზა ვიპოვე?
(შემოდის ნიკო, ზურგზე ელენე აზის. მოყვებიან სხვებიც).
ბუა – ნამდვილად მაგას ექნება, ეგ დამალავდა!
ნიკო – (დაინახავს გიას, შედგება) გია! გია! პრაქტიკულად ნიკომ გია! ნიკომ გია! გია! (ყვირის) გია!
(ელენე შეჰკივლებს)
ლუკა – რას შვრები, არ გაბედო, გია!
ბუა – გია, შეჩერდი! (მისვლას აპირებს).
გია – (ბუას) ნაბიჯი არ გადმოდგა მაქედან, თორემ სკამს ფეხს ვკრავ! შენი ძალად პროფესორი დედაც ვატირე! მაია, თავს უშველე!
ლუკა – (ბუას დაიჭერს) გაჩერდი.
ბუა – (დაბნეულია) რა ვქნათ, როგორ მოვიქცეთ? (შეხედავს ნიკოს).
ნიკო – ფროიდი. იუნგი. კრეჩმერი. შელდონი. პიაჟე. ჟანე. ეი. თვითონ რომელიც ადამიანი პრაქტიკულად. რორშარხის ლაქები. ზანდერის…
გია – ესაა ჩემი გასასვლელი! ესეც ხომ ყალბი ვერ იქნება! ისევ აქ ხომ ვერ მოვალ?!
ბუა – (ნიკოს ანჯღრევს) რა ვქნათ, რა?!
ნიკო – ილუზიისა და ჰალუცინაციის შინაარსის გავრცელება აღქმის ერთი მოდელიდან მეორეში პრაქტიკულად…
ბუა – წადი, შენი! (ნიკოს ხელს გაჰკრავს. ელენეს). ხმა ამოიღე! თქვი! თქვი, რა ვქნათ!
ელენე – არ ვიცი… (გათოკილზე უთითებს) ამას ჰკითხე!
ბუა – ვინც შენ ექთნის დიპლომი მოგცა, მე იმისი ახვარი დედა ვატირე! (წასვლას აპირებს გიასკენ).
ლუკა – (დაიჭერს) არ მიეკარო, უარესია!
(ნოე ღმუის. ბუა მას მივარდება).
ბუა – უშველეთ რამე! უშველეთ, ბატონო ნოე! არ მინდა, მაგან თავი მოიკლას! გესმის, პროფესორო? (პირიდან ჩვარს ამოაცლის).
ნოე – აბა, ყველანი დამშვიდდით! მთავარია, მოვლენებზე შევინარჩუნოთ უწყვეტი კონტროლი! (გიას) გია, ყური დამიგდე!
გია – წადი, შენი დედაც… (ფეხს გაჰკრავს სკამს და შუქიც ჩაქრება).

მეორე მოქმედება

9.

(წვიმს. უბერავს ქარი. სცენა არ შეცვლილა. კუთხეში მაია ზის თავჩაქინდრული. გია იატაკზეა დაცემული, თავზე ჭაღი ჩამომხობია, ზემოდან მტვერი აცვივა).

ლუკა – თვითმკვლელობა გასასვლელი ეგონა, ესეც ყალბი აღმოჩნდა. ბედი არ
გინდა?
გია – რატომ წამართვით ჩემი მაიას სურათი, რატომ?!
ნიკო – გენიოსი… ბატონი ნოე… გენიოსი. გაითვალისწინო ესეც. ესეც… რომ
კაუჭმა კაცის სიმძიმეს ვერა… ვერ გაუძლოს…
ბუა – (ნოეს ჩვარს ჩაჩრის პირში და მოშორებით გააგორებს. თეთრ ხალათს გაიხდის და მოშორებით მოისვრის. მიდის ელენესთან, რომელიც მაგიდასთან დამჯდარა და რაღაცას წერს დაკვირვებათა ჟურნალში). აქ მომეცი! (კითხულობს) ექსპერიმენტის ჩატარებამ გამოუცდელი კაცის ხელმძღვანელობით ავადმყოფი თვითმკვლელობამდე მიიყვანა! (დახევს ჟურნალს და ელენეს თავზე გადააყრის). ესეც თქვენი საბოზო ჟურნალი! ერთმანეთის ჩაშვებას დახმარებას ეძახით! (გადის, შემოაქვს შამპანურის ბოთლი, ხსნის და სვამს).
ელენე – მაპატიეთ, მეტს აღარაფერს ჩავიწერ და ყველაფერს დაგიჯერებთ.
გია – მეგონა, ასე გავიდოდი აქედან. ჩემს მაიასთან მივიდოდი და იქ ბედნიერი ვიქნებოდი. აღარც ვიკაიფებდი, აღარც არაფერი. მაია მიშველიდა. იქ თეატრიც კი ექნებათ, როლებს ვითამაშებდით…
ბუა – (ბოთლს მაგიდაზე დადგამს) ოხ, შენი ბრიყვი დედა ვატირე! (ლანცეტს ამოიღებს, გიასკენ მიდის) სულ შენი ბრალია ყველაფერი!
გია – არ მომკლა, ბუა! (მიხოხავს) მე რა შუაში ვარ! საკუთარ თავს ვუშავებდი… არა, არ მომკლა!
ბუა – (ჭაღს მოკიდებს ხელს, მოქაჩავს და გიას კისერზე ზეწარს შეაჭრის. ლანცეტს შეინახავს) ადექი, შე ნაბიჭვარო!
გია – არა რა! არა, ბუა, რა!
ბუა – (საყელოში მოკიდებს ხელს, ძალით ფეხზე დააყენებს) რაც განგებამ დაგიწერა, იმას გვერდს ვერ აუვლი. ძალიანაც რომ გინდოდეს, ამ ცხოვრებიდან ვერ წახვალ, გენაცვალე. შენი წილი სიცოცხლე უნდა ათრიო! გამიგე?
გია – კი, კი, როგორ არა!
ბუა – ჰოდა, ძალიან კარგი! (დაარტყამს ძლიერად. გია გადავარდება და იკრუნჩხება) ახლა უფრო კარგად გაიგებ!
მაია – ჟურნალისტი საერთაშორისო სამართლის ნორმებით ხელშეუხებელია! გამიშვით!
ბუა – (გაეცინება) ეს მგონი, წეღანაც გაეროში მიპირებდა ჩივილს!
(გია წამოხტება, უგზო-უკვლოდ გავარდება. კარადის კარს გამოხსნის,
შევარდება, დაეჯახება, იყვირებს. ახლა საპირისპიროდ გარბის, საწვიმარ
ჭურჭელს ფეხს წამოკრავს, წაიქცევა. ისევ ადგება და კორიდორში გავარდება).
ლუკა – ამ რეტიანს როგორ ვუყურო მთელი სიცოცხლე. ერთი გამაღწევინა რა აქედან!
მაია – (ბუას) არსად არ ვიჩივლებ, ხმას არ ამოვიღებ! ძალიან გთხოვთ, ნოე ხართ თუ ბუა, თუ ვინც ხართ! გამიშვით აქედან! აქედან გამიშვით!
ბუა – თქვენ რა სცენებს მიწყობთ? ვის გააკვირვებთ? ვინ გიშველით? იყვირეთ, რამდენიც გინდათ!
მაია – რატომ, რატომ მომატყუე! რატომ!
ბუა – ძალით შემომეტენეთ, გეთაყვა და კიდევ აქეთ მებუინებით?! მე მხოლოდ გაჩვენეთ, აქ რა დღეში ვართ. წადით და დაწერეთ! დაწერეთ, რას გვიკეთებს ბატონი ნოე, ეროვნული ფსიქიატრიის ვარსკვლავი!
მაია – გეხვეწები, გემუდარები, გამიშვი აქედან!
ბუა – (ჩუმადაა. მაღლა აიხედავს უმწეოდ და ამბობს) თქვენ აქ `ფასკუნჯის~ რედაქცია ხომ არ გგონიათ?!
მაია – აქ გაძლება აღარ შემიძლია! მეტი აღარ შემიძლია! აღარ მინდა, არა! (ტირის).
ბუა – ძალიანაც რომ მინდოდეს, ვერ გაგიშვებთ. გასაღები დაკარგულია!
ლუკა – კარგი რა, მაია, დაწყნარდი.
მაია – როგორ მიბედავთ ამ დამცირებას, როგორ!
ბუა – (მკაცრად) გაჩერდი, თორემ ერთი ინვალიდის სავარძელი კიდევ გვაქვს! დაგაფიქსირებთ! ჭკუა კი არ დაგვიშლის!
(ღრიალით შემოვარდება გია და მაგიდის ქვეშ ძვრება).
ლუკა – მომკალით თუ ამან კაკია არ ნახა ისევ!
ბუა – სულ გააფრინა ამ საწყალმა!
გია – კაა-კიიი-ააა! კაკკკია იყო! ააა!
ბუა – (ლუკას) მიდი, უმკურნალე.
ლუკა – ეს როგორ?
ბუა – უთაქე მაგას, აზრზე მოვიდეს.
გია – მიშშვეელეეეთ, კაკია ვნახე!
ლუკა – (გამოათრევს მაგიდის ქვემოდან. გაარტყამს). აბა, სადაა კაკია, მე შენი დედა…
გია – იქაა! (ხელს იშვერს) იქ!
ნიკო – კაკია პრაქტიკულად არა… გაიგე. აქ არა…
გია – მაგან ჩემი მაია მომაკვლევინა!.. ჯერ ციხეში მოვიდა, ახლა აქაც არ მანებებს თავს!
ბუა – კაკია მოკვდა!
(პაუზა).
გია – შენ იცნობდი? მითხარი, როგორ იყო? სანამ ცოლს მოვკლავდი, მანამდე დაიჭირეს…
ბუა – მე “უგროს” დედა რომ ვატირე! სამნი გავრბოდით და სეტყვასავით გვიშენდნენ ტყვიებს. კაკია მაშინ დაბრიდეს. ამ ხელებზე დალია სული…
ელენე- “უგრო” რა არის?
ლუკა – უგალოვნიი როზისკ!
გია – (ტაშს შემოჰკრავს) ვაშაა! კაკია მოკვდაა!
ბუა – (გიას უახლოვდება) ჰუმანიზმი გაკლია, იუზგარ! კაცის სიკვდილი როგორ გიხარია?! (დაარტყამს).
გია – (წაიქცევა. ტკივილისაგან იმანჭება, მაინც გახარებული ამბობს) მოკლეს! აღარ არის, აღარ! ოო, მიხარია! (ხარხარებს) ხომ მართლა მოკვდა? მოკვდა! მოკვდა! მე გადავრჩი! (გადის, პალატიდან ტანსაცმელი გამოაქვს, ქვითინით იცვლის) სუფთა, სუფთა უნდა ვიყო! კაკია ვნახე იქით, რევოლვერს მიმიზნებდა. თურმე მკვდარი არ ყოფილა?! მოუკლავთ. აღარ არის… ფააფუ…
ბუა – რა გავახარე, ბიჭო! ნეტავი, ცოტა ადრე მეთქვა.
ლუკა – ისეთი რამე უთხარი, მაგან შენი ნაფეხურები უნდა ალოკოს.
ბუა – (პაუზის მერე) კარგი აზრია! (წავა გიასკენ).
გია – არა, ეგ არა! (ისევ მაგიდის ქვეშ იმალება).
ბუა – არა კი არა, როგორ არა!
გია – მაგას ნუ იზამთ, ნუ!
ბუა – ლუკა, გამოიყვანე!
ლუკა – მოიცა, ბუა, მე სიტყვაზე ვთქვი!
ბუა – (ლანცეტს ამოიღებს, ლუკასკენ მიდის) ჰა, მიდი მეთქი!
(ლუკა გამოათრევს გიას. ბუას შამპანურის ბოთლი უკავია, სიარულის დროს სვამს. ლუკას გია კისრით უჭირავს, ნაფეხურებს ალოკინებს).
ნიკო- თვითონ რომელიც ადამიანი პრაქტიკულად. დავინახე როგორც სინთავისუფლე. ფროიდი. უმიწოდ. კრეჩმერი. უდედოდ. იუნგი. მივცურავთ. ზანდერის ილუზია. კიდობანი. კანდინსკი-კლერამბოს სინდრომი… ჰალუცინაციის პრაქტიკულად… ეი. ჟანე. პიაჟე.
გია – (იყვირებს) მაინც მიხარია! მი-ხა-რი-ა!
ბუა – წადი, შენი… (მობრუნდება და მუცელში წიხლს ამოარტყამს. ჭექაქუხილი. ელავს).
გია – ვაი-ვაი-ვაიიი! (იკრუნჩხება).
ბუა – (მაგიდასთან დაჯდა. შამპანურს სვამს) ისევ ცოცხალი ყოფილა!
მაია – (მივა გიასთან) ადექი, ნუ გეშინია!
გია – (წიხლს მოუქნევს) მომწყდი თავიდან!
ელენე- (მაია გამოყავს) თავი დაანებე, გამწარებულია! (ჩურჩულით) ბუას
ყველაფერი დაუჯერე, თორემ არ დაგინდობს!
ბუა – ლუკა, მიხედე!
ლუკა – (გიასკენ მიდის) ჰა, ლომო, ხომ არ წაიქეცი?
გია – ვაი! ვაი!
ლუკა – თანაც ჯერ წიხლი მოგხვდა, არა?
გია – ვაი! ვაი! ვაი!
ლუკა – რა გტკივა?
გია – ფეხი მტკივა, ფეხიი!
ლუკა – რა გეტაკა?
გია – ბილწი ცხოვრება მეტაკა იმასავით…
ლუკა – (ფეხზე ფეხს დაადგამს) ჰა, რასავით, ლომო!
გია – ვაიაუუუ… და გადამთელა. გადამიარა.
ლუკა – მოიცა, შენ ადრე პოეტი ხომ არ იყავი?
გია – (წამოჯდება, ფიქრობს) სტიქაროსნად ვიყავი ეკლესიაში. დარაჯიც ვიყავი. სტამბის მუშაც. მერე მსახიობი… აი, პოეტი ვიყავი თუ არა, ვეღარ ვიგონებ.
ლუკა – რა მაგარია, არა?
ბუა – ხოხმა მასტები თუ გინდა, აქ არიან!
გია – ელენე, ელიკო, ელიკუნიკო, მოდი, გენაცვალე, წამომაყენე! გამიგე, რა!
ელენე – ხომ გშველოდა მაია, რატომ გააგდე?
გია – გამწარებული ვიყავი, ჩემი დედა ნუ მომიკვდება. მოდი, რა?!
ელენე – მომეშვი.
გია – ნიკო, შენ მაინც მიშველე.
ნიკო – მერე კიდევ არის. პარაქტიკულად წამოვაყენოთ.
ლუკა – (ნიკოს დაიჭერს) წამოვაყენოთ რა, მამაძაღლი, ქურდია?! თვითონ ადგეს.
გია – რატომ შე ბოროტო! მგონი, ფეხი მაქვს ნაღრძობი! მტკივა! შენ მაინც მიშველე!
ლუკა – რატომ უნდა გიშველო?
გია – არ გეცოდები?
ლუკა – არა.
გია – აკი ყველა ერთმანეთის მეგობარიაო?
ლუკა – კაცი პოეტი, სტიქაროსანი, არქიტექტორი, კომპოზიტორი და რეჟისორი ყოფილხარ და ამას როგორ ვერ ხვდები? ძმაკაცი რომ ვარ, იმიტომ არ გეხმარები.
გია – აბა, აქ ვეგდო? ვეგდო, არა?
ლუკა – ეგდე.
გია – დავიტანჯო, არა?
ლუკა – დაიტანჯე.
გია – მაშ, კარგი!
ლუკა – შენ რომ კაი ტიპი იყო, ადგებოდი.
გია – ვეღარ ვდგები. ეს ფეხი ჯერ ბორბალში ჩამივარდა, მერე ჩამოვარდნისას გადამიბრუნდა. მგონი, მისივდება კიდეც…
ლუკა – მორჩი ბაზარს?
გია – ეგ არის ჩვენი ძმაკაცობა? კაცი არა ხარ, ბიჭო? მომეხმარე, ხელი გამომიწოდე, წამომაყენე! ეგრე ვეგდო?
ლუკა – ენა ჩაიგდე, თორემ ნაჩათლახარი ვიყო, თუ მეორედ არ მოგაყოლო წიხლი!
გია – ახლა თავიც ამტკივდა… უუ… მომეშველეთ, თქვენი ჭირიმე, მიშველეთ, ჩქარა! ხალხი არა ხართ, მგონი ვკვდები!
ბუა – გააჩუმეთ ეს ნაბოზვარი, ფიქრში ხელს მიშლის!
გია – ვკვდები, ვკვდები!
ლუკა – შენც ეგ არ გინდოდა?
გია – (ისტერიულად) ჩემი მაია რომ ყოფილიყო აქ, ასე არ დამტოვებდა. იმასთან მინდოდა! ახლაც იმასთან მინდა… თქვენთან რა მინდა! მაიას სურათი რატომ წამართვით! რატომ!
ბუა – გააჩუმეთ ეს ახვარი!
ლუკა – ამის გაჩუმება აღარ იქნება, ბუა-ჯან! ამას ერთი კაი “უკოლი” უნდა, თორემ სულ მთლად გააფრენს.
ბუა – მერე გაუკეთეთ, მაგის დედაც ავატირე! არ გაგვაგიჟა, კაცო?!
ლუკა – ელენე, მორფინი, მაგისი დოზა.
ელენე – (კარადასთან მიდის) შენ ვენა მოამზადე.
გია – ისეთ “ლომკებში” ვარ, დაგლიჯეთ რა! (ვენას გააშიშვლებს) მოდის, მოდის, მოდის, მოდის, მოდის მატარებელი? (მკლავზე ცხვირსახოცს შემოიჭერს, დაქაჩავს).
ელენე – (ნემსი მოამზადა) მომუჭე-გახსენი, მომუჭე-გახსენი!
გია – მოდის მატარებელი?
ელენე – მოვიდა! (ნემსს გაუკეთებს).
გია – (ძირს გაიშხლართება) მოდის, მოდის, მოდის… მოვიდაა!
ლუკა – ფუჰ, ამის დედა ვატირე! ამანაც უნდა თქვას, კაცი მქვიაო!
ბუა – (ლუკას) ჯიგარი ხარ, მოდი, თითო მოვურტყათ.
ელენე – ამისთვის არ შეიძლება ალკოჰოლი.
ლუკა – შენ ვინ გეკითხება? (სვამენ ბუა და ლუკა).
ნიკო – ნიკოსაც! ნიკოსაც!
ლუკა – აჰა, დალიე. (ბოთლს მისცემს).
ნიკო – (მოსვამს) კარგია, ნიკო? (კიდევ მოსვამს) ძალიან!
მაია – მეტი აღარ შემიძლია! ვიპოვოთ ეს წყეული გასაღები და გამიშვით აქედან!
ბუა – ამან ისევ თავიდან აუშვა ოფოფები?
ლუკა – ეგრე ჩანს!
ბუა – მერედა, გავუკეთოთ ნემსი ამ დედაკაცს, იქნებ მაშინ მაინც მოგვეშვას! ან არადა, ნოესავით დავაფიქსიროთ!
ელენე – გავუკეთო?
ლუკა – მოიცა, რაღაც აზრი გამიჩნდა! (მაიასთან მიდის).
მაია – არ მინდა აქ! არ შემიძლია, არა!
ლუკა – (სილას გაულაწუნებს, თმებით უჭირავს) მე და ამან ერთად ხომ არ ვეძებოთ აქედან გასასვლელი პიკანტური კუთხით? პიკანტოლოგია ურთულესი დარგია და ბევრი აზრზე არ არის! ამას ნემსი რად უნდა! პატარას მივეძალები! (მაია სილას გააწნავს. ლუკაც გაარტყამს). მიყვარს ასეთები! (მაიას) ყოფილხარ კაცთან, თუ მარტო ეწევი და ეწევი?
ბუა – ეს კარგი აზრია. პიკანტური აქტი უნდა ჩაატარო და საითაც ქალს თავი ექნება, იქით უნდა ეძებო გასასვლელი! მე ელენე ხომ არ გამეყვანა იგივე კუთხით?
ლუკა – ნამდვილად! მით უმეტეს მაგ მხრივ ჩვენს ელენეს გამოცდილება არ უნდა აკლდეს!
ელენე – არა, არა, ძალიან გთხოვ, თავი დამანებე! (გაქცევას ცდილობს).
ბუა – (დაედევნება, დაიჭერს) წამოდი, ქალო!
ელენე – თავი დამანებე, მაინც ბრომი გაქვს გაკეთებული, ვერაფერს მოახერხებ!
ბუა – (ლანცეტს მიუტანს სახესთან. ელენე გაჩუმდება). ნოეს აღარ ვჯობივარ? თუ ის სამედიცინოზე მოწყობას დაგპირდა? იქნებ მეც მოგაწყო?! წამოდი, წამოდი! (გადიან).
ნიკო – (ცეკვის ილეთებით მიყვება) უყუროს ნიკომ. უყუროს პრაქტიკულად… (გადის).

10.

მაია – (ლუკას) არ მომეკარო, შე ცხოველო! როგორ დამარტყი!
ლუკა – კარგი, დამშვიდდი რა!
მაია – შენ იყავი მწერალი? მწერალი კი არა, კაცის ცოდვა ხარ, ქალს როგორ ურტყამ?! თუმცა მეტს რას უნდა ველოდო კაცის მკვლელისაგან! ხმა ამოიღე, რატომ არაფერს ამბობ?
ლუკა – მე იმ დარტყმებით გადაგარჩინე!
მაია – გადამარჩინე? დამცინი კიდეც?
ლუკა- მორფის გასაკეთებლად არ გაგიმეტე, არც გასათოკად! (დაუჩოქებს) სამაგიეროდ, აჰა, მირტყი, რამდენიც გინდა!
(პაუზა).
მაია – გამიმეტებდა?
ლუკა – შენ არ იცნობ! ეგ ის ბუაა, ბავშვობაში რომ გვაშინებდნენ!
მაია – ასე როგორ დაგზაფრათ ყველა! ადექი! (წამოაყენებს) აქ სად ჩავვარდი, (უიმედოდ) რა მეშველება?
(პაუზა).
ლუკა – მაია.
მაია – თავი დამანებე!
ლუკა – ძალიან მომწონხარ.
მაია – რას მელაპარაკები?
ლუკა – (მიუახლოვდება, თავზე ხელს გადაუსვამს) მინდა, რაღაც შემოგთავაზო!
მაია – ხელი გაწიე! მომშორდი!
ლუკა- კი, ბატონო. მე არასოდეს გამიკეთებია ის, რაც ქალს არ უნდა! (მოშორებით ჯდება).
(პაუზა).
მაია – (ლუკასთან მივა) რისი შემოთავაზება გინდოდა?
ლუკა – გინდა გაიგო?
მაია – მინდა.
ლუკა – ვიცი, არ მეტყვი. მაგრამ ხომ ვგრძნობ, რომ მოგწონვარ…
მაია – თვალს რომ ვახელ, ზედ წამწამზე მიზიხარ! პირდაპირ მითხარი, რა გინდა!
ლუკა – აქედან რომ გაგიყვანო, იქნები ჩემთან?
მაია – თუ ასე მოგწონვარ, რატომ ცოლობას არ მთხოვ?
ლუკა – მწერალს ცოლი რად უნდა?
მაია – აკი აღარ დავწერო?
ლუკა – თუკი ჩემთან იქნები, დავწერ!
მაია – ესე იგი, მე უნდა გადაგარჩინო, არა?
ლუკა- შენ რომ გიცქერი, ბედნიერი მგონია თავი… ვერ გამიგია, რა გაქვს ასეთი!
მაია – მომაწევინე! (ლუკა სიგარეტს მისცემს, მოუკიდებს. მაია ეწევა) დავუშვათ დაგეთანხმე, როგორ გამიყვან?
ლუკა- ვარაუდები არ მაინტერესებს, ნაღდი გადაწყვეტილება მინდა! ჩქარა, თორემ, მოვლენ!
მაია – (ფანჯარასთან მივა) აი, ეს შუშა რომ ჩაამტვრიოს ვინმემ და ვენები გადაიჭრას, ხომ შეიძლება?
ლუკა- ეგ შუშა მტვერივით იფშვნება!
(პაუზა).
მაია – (ნამწვს გადააგდებს, ლუკასთან მიდის, ჰკოცნის) წამიყვანე, წამიყვანე აქედან! ჩქარა!
ლუკა- ასე მხოლოდ მაშინ გამიხარდა, როცა ჩემი პირველი მოთხრობა დაიბეჩდა! (ისიც ჰკოცნის).
მაია – გეყოფა, სულელო! წავიდეთ, თორემ დაბრუნდებიან!
ლუკა- ჰო, ახლავე… ღმერთო, აქ ვეძებდი გასასვლელს და იქნებ ამ ქალმა მაპოვნინოს! (მაიას) მე ყვავილებით გესტუმრები ხოლმე.
მაია – ძალიან მიყვარს… როგორ გავიდეთ?
ლუკა- ის გასაღები შენი ჯიბიდან მე მოვიპარე…
მაია – მართლა? სად არის?
ლუკა- აი, ნოეს ქვეშ ამოვდე! (ნოე ღმუის. ლუკა ხელს შეყოფს სავარძელში. გაშრება. ეძებს. ვერ პოულობს).
მაია – (ფანჯარაში იყურება) რას ვიფიქრებდი, ასე ლამაზად თუ იწვიმებდა…
ლუკა- მაია.
მაია – რამდენს ვირბენთ არა წვიმაში?!
ლუკა- გასღები აღარ არის!
მაია – რას ამბობ?! (მივარდება, ანჯღრევს) რა თქვი?
ლუკა- გასაღები აღარაა.
მაია – თქვი, რომ მატყუებ… აკი სავარძელში შევინახეო! (სავარძელს მივარდება, ეძებს) იქნებ აქ არის, იქნებ ვერ ნახე…
ლუკა- ეეხ, ნეტავი გატყუებდე!
მაია – (ხელის კანკალით უკიდებს სიგარეტს და ეწევა) ვინ აიღებდა?
ლუკა- როგორ მინდოდა, შენ ხო მარ იცი, როგორ მინდოდა, აქედან ერთად გავსულიყავით! (ტირის).
(პაუზა).
მაია – კარგი, დამშვიდდი! (თავზე ხელს გადაუსვამს). გაიხედე, რა ლამაზად წვიმს…
ლუკა- გარეთ წარღვნაა!
მაია – ხო, წვიმს…
ლუკა- ხორცის გაღმერთების, სულის მივიწყების წარღვნაა გარეთ… მგონი, მეწყება, თავი მიბრუის…
მაია – რა მოგივიდა?
ლუკა- ჩემი მანქანით მოვდიოდი. ვიღაც ბიჭმა მანიშნა, წამიყვანეო. შემატყო, არ ვუჩერებდი და დედა შემაგინა. რაღაც მომივიდა და ისე ჩქარა დავწიე მანქანა, რომ დავარტყი და ტროტუარზე გადავარდა…
მაია – მოკვდა?
ლუკა- ჰო… არადა, უნდა გადავსულიყავი, მეჩხუბა… დარტყმა რომ მდომოდა, მოვაბრუნებდი და ისე დავედევნებოდი… დამიჯერე, არ მინდოდა იმისი მოკვლა! ძალიან გთხოვ, დამიჯერე!
მაია – მჯერა!
ლუკა- და თავი რომ მომქონდა, მწერალი ვარ მეთქი, ერთი ჩვეულებრივი მკვლელი აღმოვჩნდი. მეც წარღვნის ადამიანი ვარ, უღმერთო… ნოეს ყურადღება რით დავიმსახურე, რატომ გადმომიყვანა აქ, ვერ გამიგია. (პაუზა. საფეთქლებს ისრესს). ასე მეწყება ხოლმე.
მაია – მითხარი, რა ვქნა, რით გიშველო?
ლუკა- შენ კი არა, მამაზეციერიც ვეღარ მიშველის… მისმინე… ღმერთი კი არ მოკვდა, ჩვენ მოვკვდით მისთვის. აღარ გვჯერა მისი არსებობის. ცხოველებს ვგავართ. ხანდახან მინდა, გავამათრახო საკუთარი თავი, თუმცა ეს რას მიშველის… შენ არ იფიქრო, ნოე და ჩვენ, მისი ამქარი, რაიმეთი გჯობდეთ გარეთ დარჩენილებს… ჩვენც ცოდვილები ვართ… აი, ამ ჩიხში, მთელი ქვეყნიერებაა მოქცეული!
მაია – და შენ გჯერა, რომ აქედან გასასვლელი არის?
ლუკა- ადამიანი საბრალოა. ისეთს ვერაფერს მოიფიქრებს, რომ არ შეიძლებოდეს…
მაია – აქედან თუ გავალთ, ისევ წარღვნაში არ ვიქნებით?
ლუკა- მე ღმერთთან მისასვლელს ვგულისხმობ. მაგრამ ყველაფერი განგების ნებაა. გასაღები რომ ვერ ვიპოვე, ეგეც ჩემი ბედისწერაა, ვერ უნდა მეპოვა. ეგაა ჩემი უბოროტესი მტერი. მკვლელად მაქცია, აქ მომახვედრა… თუმცა მაინც არ ვმორჩილდები. იმან შემომივლო ეს კედლები საზღვრად, მე კი გასასვლელს ვეძებ… ეს ხომ დუელია! მშვენიერია არა, დუელი ბედისწერასთან, როცა იცი, რომ ვერ გაიმარჯვებ.
მაია – მე ბედისწერა უფლის მახვილი მგონია.
ლუკა- ბედისწერა დედამიწასავითაა. ჩვენ გვგონია, ტვირთივით გვკიდია და თან დავატარებთო. სინამდვილეში იმას ვკიდივართ, ის დაგვატარებს! (სახე არეული აქვს. ყურის ბიბილოებს ისრესს. ეტყობა, ჰაერიც აღარ ჰყოფნის).
გია – (წამოჯდება) ბიჭო, ამბობენ დედამიწა მრგვალიაო, მართალია?!
ლუკა- გია მოვიდა და მე წავედ… (ძირს დაეცემა, იკრუნჩხება, პირიდან დუჟი წამოუვა).
მაია – ლუკა, ლუკა! (ცდილობს მიეხმაროს) გია, მიშველე, ჩქარა!
გია – (წვალებით წამოდგება, კოჭლობით მიდის მაგიდასთან, შამპანურს სვამს) მოკვდეს თუ სასიკვდილოა, მაგის დედაც ვატირე!
მაია – მიშველე, კაცი არა ხარ?
გია – მე რომ დაბლა ვეგდე, მაგან მიშველა? იმისი ნაფეხურები მალოკინა! (მივარდება ლუკას, წიხლებს ურტყამს) აი, შენ! აი, შენ!
მაია – (იჭერს) თავი დაანებე! ავადაა და კიდევ ურტყამ?
გია – (მაიასაც გააწნავს სილას) ეგეც შენ!
მაია – შენ მართლა იმის ღირსი ყოფილხარ, რაც გაგიკეთეს!
გია – დაგახრჩობ, შენი დედა ვატირე! (ყელში წაუჭერს ხელებს).
მაია – იცოდე, კაკია მართლა აქაა!
გია – (ხელებს შეუშვებს) ბუამ რომ თქვა, მოკლესო?!
მაია – გინდა, კაკია დაამარცხო?
გია – ხო, მინდა!
მაია – ხომ გინდა, შენი მაია დაგიბრუნდეს?
გია – ეგ უფრო მეტად მინდა! მითხარი, რა გავაკეთო! ჩქარა, მითხარი!
მაია – აი, ლუკა უნდა შეიყვარო. როცა უჭირს, უნდა უშველო.
გია – ახლავე…
მაია – კრიჭა შეეკრა! პირი უნდა გავუხსნათ! (ჩანთიდან ფრჩხილების საქლიბს ამოიღებს, პირს უხსნიან).
გია – ენა უვარდება, ენა!
მაია – (თითებით ამოუწევს ენას) ეს უშველის! (თავს წამოუწევს).
გია – (დაკრუნჩხული Lუკას დაჭერას ცდილობს) უნდა შევიყვარო… უნდა… ჩემი მაია… მაია…
მაია – ასე რომ დაემართება, რას უკეთებენ ხოლმე?
გია – შავ ნაჭერს აფარებენ.
მაია – (მიმოიხედავს) სად ვიპოვო ახლა შავი ნაჭერი?.. ელენე მაინც ყოფილიყო აქ.
გია – მშვიდდება, ნახე. ახლა გაუვლის…
ლუკა- (სუსტი ხმით) ისევ მოვედი…
გია – ჩემი მაია დამიბრუნდება…
ლუკა- მაია!
მაია – ჰო, აქ ვარ.
ლუკა- ეჰ, გასაღები რომ ყოფილიყო… ხომ წვიმაში ვირბენდით უკვე…
მაია – არა უშავს. (თავზე ხელს გადაუსვამს) ეტყობა, ჩემი ბედისწერაც აქ მოხვედრა იყო… ასე რომ, გასაღები რომც მქონოდა, არ წავიდოდი!
გია – (მაიას) არა, მე ამას ვერ შევიყვარებ! ამან მე ბუას ნაფეხურები მალოკინა!.. რატომ, რატომ წამართვეს ჩემი მაიას სურათი! რატომ წამართვეს!
(შემოდის ბუა, ყურით მოათრევს ნიკოს, რომელსაც ზურგზე ელენე აზის).
ელენე- ხომ გეუბნებოდით, ბრომის ბრალია ყველაფერი!
ბუა – (ნიკოს) ვის უთვალთვალებდი, შე კრეტინო?
ნიკო – (საწყლად) წარმოდგენათა მიმდინარეობაში საკმაოდ ხშირია ეხოლალისა და პერსევერაციის მოვლენები…
ბუა – აღარ გაბედო, თორემ ამ ყურს აგახევ!
ნიკო – აღქმის გეშტატლობა დაზიანებულია. ობიექტივაცია დაჩლუნგებულია სავსებით…
ბუა – ერთი მაცოდინა, ვინ წაგაკითხა ეგ სულელური ავადმყოფობის ისტორიები…
ნიკო- ტლანქი-ირადირებული განწყობა. ილუზიისა და ჰალუცინაციის შინაარსის…
ბუა – მორჩი! მთლად დასაბმელი რომ იყო, აღარ გაბედო, თორემ იმდენს გაცეკვებ, ვიდრე ძირს არ დაეცემი! გამიგე?
ნიკო – ჰოო-კი! ჰოო-კი! (ვირივით ყროყინებს).
ბუა – (გასაღებს ათამაშებს ხელში. ლუკას) რა ქენი, ლუკა, ვეღარ იპოვე გასაღები? გასვლა გინდოდა? ესენიც უნდა წაგეყვანა? ელენეზეც ხომ იმიტომ მითხარი! მეც მხეცად ავვარდი, არა?! (საყელოთი მოქაჩავს) დაგედევნებოდი და სადაც დაგიჭერდი, იქ გაგაფართხალებდი!
მაია – თავი დაანებე, შეტევა ჰქონდა!
ბუა – რა ჩემი საქმეა?! (ლუკას ხელს გაუშვებს, რომელიც იატაკზე ჩაჯდება. შამპანურს მოსვამს) ახლა კი გავაგრძელოთ გასასვლელის ძებნა.
მაია – რაღად გინდა ეს ექსპერიმენტი, ხომ ვიცი, ვინც ხარ?
ბუა – ყოჩაღ, ახლა ეს უნდა მეთქვა და დამასწარი! (პაუზა). საქმე ისაა, რომ მე თვითონ მაინტერესებს ამ ექსპერიმენტის შედეგი. სანამ არ დავამთავრებ, აქედან ვერც ერთი ვერ გაადგამთ ფეხს. მოვრჩები თუ არა, რომც შემეხვეწოთ, ძალით გაგყრით! (პაუზა). ლუკა, თუ გინდა, გასაღების დამალვა გაპატიო, ერთი ტარაკანა მომიყვანე.
ნიკო – ტარაკანა? ტარაკანა პრაქტიკულად!
ლუკა- (კედელზე დაიჭერს ტარაკანას) ახლა რა ვუყო?
ბუა – (შუაში დადგება) აი, აქ გაუშვი და საითაც წავა, იქით ვეძებოთ!
გია – მერედა, ასე ალალბედზე გამოვა რამე?
ბუა – აქ ლოგიკურად ვერ იპოვი და ასე უნდა ეცადო. ამ ტარაკანას უნდა მივანდოთ ჩვენი ბედი. აბა, ლუკა, გაუშვი.
(ლუკა გაუშვებს. ბუა, გია, ნიკო, ლუკა მიყვებიან).
გია – აი, აქ ჩაძვრა! ო, ეს წყეული!
ბუა – ჰოდა, აქ მოვძებნოთ!
გია – აქ რა უნდა გასასვლელს? ათასჯერ გაგვივლია. რომ ყოფილიყო, ვერ ვნახავდით?
ბუა – შენ გულს ნუ გაიტეხავ ხოლმე! (იატაკზე აკაკუნებს, უსმენს). მოიცა! (კიდევ დააკაკუნებს) აქ სიცარიელეა! (იატაკს დაჰყურებს) ვიპოვე!
გია – რა იპოვე?
ბუა – აქ არის ჩასასვლელი! (ლანცეტს ამოიღებს, ფიცრებში ჩაჰყოფს, დაქაჩავს).
ლუკა- ამოიწია!
ნიკო – პრაქტიკულად არის (წაიცეკვებს).
ბუა – მომეხმარეთ! (შარვლის ჯიბიდან გასაღები ამოუვარდება. მაია დაინახავს, ფეხს დაადგამს).
გია – (ფიცრებს ებღაუჭება სხვებთან ერთად) არ ამოდის!
ლუკა- გამაგრებულია!
ბუა – მოიცადეთ, ახლავე! (მაგიდისკენ წავა, შამპანურის ბოთლს აიღებს).
ელენე- (მაიას ჩამოეფარება, ჩურჩულით) აიღე! (მაია გასაღებს აიღებს და დამალავს).
ბუა – (შამპანურით ასველებს ფიცრებს). აბა, მოვქაჩოთ! (ლუკა და გია დაქაჩავენ. ლუკის სახურავი ამოვარდება. ლუკა და გია აქეთ-იქით გადაცვივიან).
გია – არის! ვიპოვეთ! (მისცვივდებიან ლუკს, შიგ იყურებიან).
ლუკა- რა სიბნელეა!
ნიკო – პრაქტიკულად როგორც ადამიანის სინთავისუფლე აქედან… აქედან…
ბუა – ვინც ეძებს, ის პოულობს.
გია – (ცალ ფეხს შიგ ჩადგამს). წავიდეთ, არა?
ბუა – (წვდება, დაიჭერს). ჯერ ყველანი მაგიდასთან! (მაგიდას შემოუსხდებიან). გილოცავთ, მეგობრებო! ეს უკვე ნამდვილი გასასვლელია! ამისი გამოჩენა რომ სდომოდათ, სახელურს გაუკეთებდნენ! (ბოთლს აიღებს). ჩვენს წასვლას გაუმარჯოს, ნოეს აქ დარჩენას! (მოსვამს). აჰა, ბოთლი ჩამოატარეთ!
ლუკა- (ბოთლს ჩამოართმევს) გაუ! (მოსვამს).
ნიკო – (ისიც მოსვამს) ჰოო-კი!
გია – სალუტ! ჩაო, ნოე, ჩაო! (ბოთლს დადგამს) არ წავიდეთ?
ბუა – მოიცა, წინ ელენე უნდა გაგვიძღვეს! ქალის გუმანი, ხომ იცით, უტყუარია! შენ არ წამოხვალ, მაია?
მაია – არა.
ბუა – მაშ, ჩვენ წავედით! (მაიას გარდა ყველანი ჩადიან ლუკში).

11.

(მაია თავს მარტო დაიგულებს. კარს მივარდება. გასაღებს ამოიღებს, შეჩერდება.
შერბის აბაზანაში. უკან შემოდის თავის ტანისამოსში. გიას შარვალ-ხალათს
დაკეცავს დამ ის საწოლზე დადებს. მიირბენს კართან. გახსნას დააპირებს.
ხმაური ჭერიდან. მაია გასაღებს დამალავს. ჩამოეშვება თოკი, ჩამოცურდება
გია).
გია – ააა! (დაიღრიალებს) აღარ შემიძლია! აღარ! (ბოლთას სცემს) აღარ მინდა! აღარ! ვერ გვიპოვია! არისო, გაიძახიან! არ არის, არა!.. ჩემი მაია! რატომ წამართვეს მაიას სურათი! რატომ?!
მაია – კარგი რა, რა მოგივიდა, დაგიბრუნებენ!
გია – (ისტერიულად) შენ რატომ ხარ მაია! რატომ ხარ მაია მეთქი! ვინც შენ მაია დაგარქვა, მე იმისი დედა ვატირე! ჩემი მაია შენზე უკეთესი იყო! (ჯდება). რატომ წამართვეს მისი სურათი! რატომ! რატომ! რომ მქონოდა, ხომ გაჩვენებდი! გაჩვენებდი და ნახავდი და დარწმუნდებოდი!
მაია – მერე რა რომ წაგართვეს. შენც ადექი და დახატე!
გია – არ ვიცი ხატვა, არა. ხატვა რომ ვიცოდე, ყველას დაგხატავდით! რა ვქნა, უნიჭო ვარ! რა ძნელია მის გარეშე ცხოვრება! რატომ, რატომ წამართვეს ჩემი მაიას სურათი! მითხარი, რატომ!
მაია – (ქაღალდს და კალამს მისცემს) აჰა, დახატე! შეუძლებელია, ვერ დახატო!
გია – არ შემიძლია, არ შემიძლია მე ხატვა!
მაია – არ არსებობს ისეთი საქმე, ადამიანმა რომ ვერ შეიძლოს! აბა, მოკიდე ხელი კალამს!
გია – არა, ვერა…
მაია – თუ მოინდომებ, ყველაფერს შეძლებ! ხელი მოკიდე, რომ გელაპარაკები!
გია – (კალამს დაიჭერს) შენ ნუ მიყურებ! ნუ მიყურებ, კარგი?! მე ვცდი! მე არასოდეს დამიხატია!
მაია – იქით გავალ, შენ კი ხატე! (გასასვლელი კარისაკენ მიიპარება).
გია – სად მიდიხარ! არ წახვიდე! ნახატი ხომ უნდა ნახო?! (მაია მობრუნდება. გია ხატვას ამთავრებს და დგება) მე ძალიან დავიღალე! უნდა დავიძინო! იქნებ სიზმარში მაია ვნახო! (მიდის პალატაში და წვება).
მაია – (მიდის მაგიდასთან, გიას დახატულ ქაღალდს აიღებს, დაჰყურებს) ეს… ეს ხომ მე ვარ! მე დამხატა! არა მგონია, ასე ვგავდე მის მაიას! (პაუზა) კი ვსუნთქავ, მაგრამ იქნებ მკვდარი ვარ, მკვდრებში დავდივარ… მკვდართა ქვეყანაში ვცხოვრობ… და რომ მოვკვდები, მაშინ გავცოცხლდები… ზაზასაც მკვდარი ხომ არ ვგონივარ, ამ ბოლო დროს აღარ მოსულა… აბა, რატომ არ მოდის?! (პაუზა) გავაფრინე. ალბათ უბრალოდ, აღარ ვუყვარვარ!.. ჩემი ბრალია. ისე ძალიან ვუფრთხილდები, ალბათ შინაბერა დავრჩები… რა დროს ესაა! (კარისკენ მიდის. ზემოდან ჩამოცურდება ნიკო).
ნიკო – (აქეთ-იქით აცეცებს თვალებს) იქ პრაქტიკულად. ისევ იქ. აღარ. მეტი აღარ. მაია. შემაჯექი. პრაქტიკულად. შემაჯექი. ფროიდი. იუნგი. პრაქტიკულად, როგორც სინთავისუფლე. პიაჟე, ჟანე და ეი.
მაია – არა, მე არა! ელენე მოვა და ის შეისვი!
ნიკო – ელენე როდის? შენ პრაქტიკულად, შენ. თორემ ცუდად. მე ცუდად. თავი. გული. თავი. გული.
მაია – ვერ გამიგია, რატომ გინდა ყველა ზურგზე შეისვა?
ნიკო – ნიკო ვირი. ვირი. ყველა ატაროს. შემაჯექი.
მაია – წამოდი, მე და შენ შეკრება ჩავატაროთ. წამოდი მაგიდასთან. (მაგიდასთან სხდებიან).
ნიკო – თერაპიული საზოგადოება. კარგი. დისკუსიური მეთოდი. ჟურნალი? ჟურნალი?
მაია – შენ რა, სხვა არაფერი გაინტერესებს ამის მეტი? აი, მაგალითად… რა მაგალითად?
ნიკო – ფროიდი. იუნგი. კრეჩმერი. შელდონი…
მაია – მოიცა ერთი! აქ კარტს ხომ თამაშობენ ხოლმე.
ნიკო – ეხოლალია. პერსევერაცია.
მაია – კარტი სად არის?
ნიკო – კარადა. პრაქტიკულად იქ.
მაია – (მიდის კარადასთან, კარტს ეძებს, პოულობს. ისევ მაგიდასთან ჯდება, ჭრის) აი, მაგალითად, კარტი არ გიყვარს?
ნიკო – ფროიდი. იუნგი. ფრანც მესმერი. ბრედი. ბრედი. ბრედი.
მაია – ვინმეს შესმა რომ მოგინდეს, ადექი და კარტი ითამაშე ხოლმე.
ნიკო – ცუდად. ცუდად. თავი. გული. კარტი ვერა, ვერა.
მაია – პასიანსის გაშლა ხომ იცი? აბა, სცადე! (კარტს მისცემს, დგება) მე ახლავე მოვალ.
ნიკო – არა. ვერა. თავი. გული. (დაიჭერს. დასვამს) დაარიგე. ვივაჭროთ. 9მაია გასასვლელი კარისკენ გაიხედავს, ჯდება) შენი თქმაა. (სხვა სკამზე გადაჯდება). შვიდი, ორი. (სხვა სკამზე გადაჯდება) დაგითმე. ვისტი. (სხვა სკამზე ჯდება) მეც ვისტი. ვისტიორები. გავხსნათ?
მაია – ეგ პრეფერანსია. მე არ ვიცი, მაგრამ მამაჩემი თამაშობს კარგად.
ნიკო – მამაშენი. რა ჰქვია?
მაია – კოკა.
ნიკო – (აღელვებული) სტრიტი. კარრე. ფლეშ როიალი. ფლეშ როიალი. პოკერი. პოკერიც?
მაია – ჰო, ეგ პოკერია.
ნიკო – არა. მამაშენი პოკერიც?
მაია – კი, პოკერსაც თამაშობს, ღამეებს ათენებს. კარრეც კი შეარქვეს!
ნიკო – კარრე. კარრე. კოკა ჯორჯაძე!
მაია – კოკა ჯორჯაძე, იგივე კარრე მამაჩემია!
ნიკო – (დაიყვირებს) ჩათლახი! ჩათლახი!
მაია – ნიკო, დამშვიდდი!
ნიკო – (ლაპარაკი უჭირს) თვითონ პოკერის მაგიდას უზის, მე კი ციხეში გამიშვა. თავის მაგივრად. არადა, მართალი ვიყავი. კოკამ დაღუპა, შვილები მშივრები დამრჩა! ჩათლახი მამაშენი!
მაია – გამაგებინე, ვინ ხარ?
ნიკო – ვირი! ზურგზე მეჯდა მამაშენი. ყველაფერზე ხელს ვაწერდი, ის კი პრეფერანსი რომ მოწყინდებოდა, ახლა პოკერს თამაშობდა! ოო, ეგ ჩათლახი!
მაია – (შეშინებული ადგება, უკან-უკან იწევს). მაშ, შენ ის ბუღალტერი ხარ!
(პაუზა).
ნიკო – ნუ გეშინია, არაფერს დაგიშავებ. იმ ჩათლახ მამას ესეთი კაი შვილი როგორ გამოუვიდა. დაკვირვებათა ჟურნალში კარგი რამ დაგვიწერე. (პაუზა). მოდი, მაგიდასთან დაჯექი. (მაია ჯდება) არ ყოფილა კარრე კაი კაცი. ისე ძმობას მეფიცებოდა, მარჯვენა ხელს მეძახდა და საქმე საქმეზე რომ მიდგა, ეგრევე მომისროლა, განზე გადგა! ეჰ, როგორ დამღუპა, როგორ!.. აქედან რომ გახვალ, კოკას უთხარი, ჩემი ნუ შეეშინდება, წყნარად იყოს. უკვე ყველაფერი ვაპატიე… მე აქედან გამომსვლელი არა ვარ, აქ უნდა მოვკვდე. თქმითაც არაფერს ვიტყვი… (ლაპარაკით დაიღალა). შენ ნუ გეშინია, არაფერს დაგიშავებ. შვილმა მამის ცოდვა არ უნდა ზღოს.
მაია – გმადლობთ, ნიკო! (პაუზა) ისე რა კარგად ალაპარაკდი!
ნიკო – იმიტომ, რომ კოკაზე ვლაპარაკობდი. საკმარისია სიტყვა პრაქტიკულად ვთქვა და… ამიტომ. ფროიდი. იუნგი. ფუი! კრეჩმერი. თვითონ რომელიც ადამიანი პრაქტიკულად. მე ცუდად. ცუდად. თავი. გული. თავი. გული. (მაიას თავზე ხელ გადაუსვამს, პალატაში შედის და წვება).
(მაია მარტო რჩება. მაგიდასთან მიდის, კარტს წამოკრეფს, პასიანსს შლის).
მაია – ეს აქ უნდა იყოს, მამაჩემი კი პოკერს თამაშობდეს? (გაშალა ერთი რიგი). ლუკა ღმერთს ეძებს (გაშალა მეორე რიგი). დედა მარხულობს და სიზმრებში კატლეტებს ხედავს (კიდევ გაშალა ერთი რიგი). გიას დანაშაული არ ასვენებს (კიდევ გაშალა ერთი რიგი). ნიკო კი ყველაფერს გვპატიობს. (პაუზა). რატომ ხდება ასე? (პასიანსს აშლის).
(შემოდის ელენე. მაია კარადასთან დაიმალება, ელენე ეძებს, პოულობს).
ელენე- ისევ აქ ხარ? მეშინოდა, უჩემოდ არ წასულიყავი! ამ აწყვეტილ გიჟებში ყოფნა არ გინდა? ეს ნოეც კაი ტიპია, ამ ხვრელში ისეტი ლაბირინთები მოუწყვია, ძლივს გამოვძვერი! ალბათ, რა სასაცილო ვიყავი, არა?.. რას გაჩუმებულხარ? დავინახე, გასაღები რომ აიღე! შენ მე გამაგიჟებ! აქამდე რატომ არ წახვედი?
მაია – გასვლა რომ დავაპირე, ჯერ ერთი გამოჩნდა, მერე მეორე.
ელენე- (პალატაში შეიხედავს) როგორ დააძინე?
მაია – რა ვიცი, დაწვნენ. დაიღალნენ…
ელენე- წამოდი, ჩქარა წავიდეთ, სანამ ბუა მოსულა!
მაია – წავედით! (კარისკენ მიდიან. მაია შემობრუნდება).
ელენე- გახსენი.
მაია – მოიცა, ამათ რა ვუყო?
ელენე- ვის?
მაია – ნიკოს და გიას.
ელენე- ესენი დარჩენილ სიცოცხლეს ნახევრად მძინარეები გაატარებენ. აბა, ვინ აპატიებთ ექსპერიმენტული განყოფილების ხელში ჩაგდებას! წამოდი!
მაია – მაშინ არ წამოვალ!
ელენე- ძალიან გინდა, იმ მგელს ჩაუვარდე ხახაში? გახსენი, ნუ სულელობ!
მაია – არ გავაღებ!
ელენე- კარი გააღე, რამ გამოგატვინა!
მაია – არა!
ელენე- ჯანდაბას შენი თავი! სულელი ხარ, ვიღაცა ხარ! მომეცი გასაღები, მე მაინც გავალ!
მაია – გახვალ და სადაც საჭიროა, იქ მიხვალ, არა?!
ელენე- აბა, რა უნდა ვქნა?!
მაია – არც არაფერი! მაგრამ გასაღებს ვერ მიიღებ!
ელენე- რა სისულელეა! მომისმინე, გენაცვალე! დილას მაინც მოვა ვინმე და ამათ ყოფის დღე ეტირებათ!
მაია – შეიძლება მასეც იყოს, მაგრამ ჩემი ხელით ხომ არ იქნება გაკეთებული?
(პაუზა).
ელენე- ააა, აი, თურმე რისი გერიდება! (კარადასთან მიდის, შპრიცს აიღებს, რაღაც ამპულებს თავს მოამტვრევს) ხომ არ გგონია, გეჭიდავები! შენი ხელით მომცემ! (შპრიცით წამალს ამოიღებს ამპულებიდან) თუ არა და, ახლავე სამუდამოდ მივაძინებ ორივეს! მაძლევ გასაღებს?
მაია – არა!
ელენე- აბა, მიყურე! (მიდის პალატისაკენ).
მაია – (დაძაბული ფიქრობს. მერე ფანჯარასთან მიირბენს, გამოხსნის) ეი, ელენე, ელეკუნიკო, გამომხედე!
ელენე- მაძლევ, არა? მეტი რა გზა გაქვს?!
მაია – აი, აიღე! (გასაღებს ფანჯარაში გადააგდებს).
ელენე- ეს რა ქენი, შე დებილო! (მაიასკენ წავა).
(ჭერიდან მოისმის ხმაური. ელენე შპრიცით ხელში ჩაჯდება სკამზე. მაია
უილაჯოდ ჩაესვენება სავარძელში).

12.

(ჭერიდან დაეშვებიან ლუკა და ბუა, დაღლილები არიან).
ბუა – (პალატაში შეიხედავს) ამათ რატომ დაიძინეს? თქვენი დედა ვატირე, რატომ არ ეძებთ გასასვლელს? ადექით, გამოდით აქეთ! ადექით მეთქი! (თვალების ფშვნეტით გამოდიან გია და ნიკო).
გია – შენც ნოე ხო მარ ხარ, რას გვტანჯავ ამ ყალბი გასასვლელის ძებნით?
ბუა – მოიცა, მოიცა, შენ რა მოგინდა?!
ნიკო – სწორი პრაქტიკულად. სწორი.
ლუკა- მართალს გეუბნებიან! თუ ჩვენი გაშვება გინდა, მოგვეცი გასაღები და ამ კარიდან გავალთ!
ბუა – ამ გასაღებით მხოლოდ მაშინ ვისარგებლებთ, როცა გასას… (ჯიბეში ხელი ჩაიყო, გაშრება. მოათვალიერებს ყველას. პაუზა. ლუკასკენ დააპირებს წასვლას).
ელენე- გასაღები მაიამ მოიპარა!
ლუკა- (მაიას) გასაღები გქონდა და არ გახვედი?
ბუა – (ავი ღიმილით) გასაღები შენ გაქვს, ჩიტუნია? ჩქარა, მოიტა!
მაია – გასაღები ფანჯარაში გადავაგდე!
ელენე- ტყუილია, დამალა!
ბუა – გასაღები მეთქი!
მაია – არა მაქვს, ფანჯარაში ვისროლე!
ბუა – (მივარდება, ჩხრეკს) არა აქვს! აბა, სად დამალე? სად? (ლანცეტს უტრიალებს სახესთან) ელენე, მორფინი, ხარის დოზა!
ელენე- მზად მაქვს!
გია – (ბოთლს აიღებს) სჯობს გვითხრა, სად დამალე!
ნიკო – (პალატაში შერბის, ცალი ხელით ზურგზე ბალიშს მოიგდებს, მეორეში ღამის ქოთანი უჭირავს) გვითხარი პრაქტიკულად…
ლუკა- (ისიც სკამის მოტეხილ ფეხს აიღებს) შენი ხელით გამოიტან!
(გიჟები წრეში დგებიან, უახლოვდებიან მაიას).
ბუა – სად არის გასაღები? (უფრო უახლოვებიან).
მაია – (გიას) გია, მე ვარ შენი მაია!
გია – (შედგება) რა თქვი?
მაია – მე ის მაია ვარ!
ბუა – ის მკვდარია! გია, არ დაუჯერო!
მაია – მე ის მაია ვარ. მე მოვედი! თავიდან არ გითხარი, მაინტერსებდა, ნანობდი თუ არა! ახლა მივხვდი, რომ ისევ გიყვარვარ!
ბუა – რეებს როშავ, დედაკაცო?
გია – (ბოთლს გადაამტვრევს, მაიას ჩამოეფარება) არ მიეკაროთ! არ გაბედოთ, ეს ჩემი მაიაა!
მაია – ნიკო, შენ ხომ კოკას აპატიე? მე რა დაგიშავე? შვილმა მამის ცოდვა უნდა ზღოს? მე ხომ კარგი გოგო ვარ?
ნიკო – (მაიასკენ დადგება) მე შენთან. მე აქ პრაქტიკულად. მაია კარგი.
მაია – (ლუკას). შენ უნდა მომიტევო, შენ გიაზე ძლიერი ხარ, შენ ღმერთს ეძებ! გია სუსტია, უფრო ვჭირდები… შემინდე, ლუკა!
ლუკა- კარგი სიტყვაა შენდობა! (მაიასკენ დადგება).
მაია – ელენე, თუ გასვლა გინდა, აქეთ გადმოდი! (ელენე უხმოდ გადადის მათკენ).
ბუა – (გაეცინება). ულაშქრო სარდალივით არ დავრჩი?
მაია – ახლავე გავთოკოთ! ამ ერთმა კაცმა როგორ უნდა დაგვიმორჩილოს?
(ახლა ყველანი უახლოვდებიან ბუას. ბუა ლანცეტს იქნევს იმათ სახეებთან და
მერე უცებ შეინახავს).
ბუა – კარგი, საკმარისია, მეგობრებო! მე მივაღწიე მიზანს! მე თითოეულ თვენგანში ადამიანი გავაღვიძე! ადამიანი – პიროვნება! აი, გია თავის მეუღლე ექომაგება! კაი ტიპია. ნაღდი კაცია! ვინ ოხერი გასცემს ხმას?
გია – ასეა! (ბოთლს დააგდებს).
ბუა – ლუკას წერა მოუნდა თურმე. (ლუკას) მაშინ რომ ლობოტომია გაეკეთებინათ შენთვის, რა უნდა გექნა? ხომ მიქცევიხარ პიროვნებად?
(ლუკა სკამის ფეხს დააგდებს).
ბუა – ნიკო, დღეს ეს ამბავი რომ არ მომხდარიყო, საღად აზროვნებას ვერ შეძლებდი. შენ დღეს უკეთ ხარ!
ნიკო – (ღამის ქოთანს დადგამს) ილუზიისა და ჰალუცინაციის შინაარსის გავრცელება აღქმის ერთი მოდელიდან მეორეში პრაქტიკულად.
ბუა – ნუ გეშინია, მაგასაც ეშველება! (ელენეს) შეინახე ეგ ნემსი, ჩემო მშვენიერებავ, გიას კიდევ დაჭირდება! (ელენე მაიას გადახედავს სიძულვილით და ნემსს კარადაში ინახავს). გთხოვთ, მაგიდასთან დაბრძანდეთ! (მაგიდასთან სხდებიან მაიას გარდა). წესით და რიგით არც შენ უნდა იყო უკმაყოფილო ჩვენო ულაშქრო სარდალო! (სიცილით მიმართავს მაიას. სერიოზულად) დღეს იმდენი რამე გაჩვენე, მთელი სიცოცხლე რომ გევლო, ალბათ ვერ ნახავდი! ხომ მეთანხმები? შევრიგდეთ! (ხელს გაუწვდის).
მაია – (დაცინვით) ბატონო ბუა, თქვენნაირი ჭკვიანი ქურდი მე არსად გამიგია და არც მინახავს. ამდენს იმიტომ ძალადობდით, რომ პიროვნებად გექციათ ესენი? პირდაპირ საოცარია! (ხელს ჩამოართმევს).
ბუა – ჩემი ძალადობის შედეგად ისეთი წინააღმდეგობა გაუჩნდათ ჩემს მეგობრებს, რომ აქამდე დათრგუნულები, ადამიანებად იქცნენ!
მაია – ასეთ რამეს საგიჟეთში თუ მოვისმენდი!
ბუა – რაღა თქმა უნდა, გარეთ ამის თქმა უხერხულია და საშიშიც! ხოლო რაც შეეხება ქურდობას, ვერ გაიგებ, ქურდი ვინაა და ვინ არა. აი, მაგალითად, ნოე… ნოემ ჩვენ არჩევანის უფლება წაგვართვა და ამდენად, ქურდი კი არა, ყაჩაღიც კია. ასეა ჩემო კარგო, ეს ცხოვრება ასეა მოწყობილი, გინდა არ გინდა, ადამიანები ერთმანეთს რაღაცას ართმევენ ან ჰპარავენ!
მაია – ნუთუ ყველანი ყაჩაღები ვართ?
ბუა – ყველანი არა! თქვენც მობრძანდით ამ მაგიდასთან! (მაია მაგიდას მიუჯდება). ჰო, შოკოლადი აღარ მაქვს, მაგრამ ეგ არაფერი! სამაგიეროდ შამპანურს შემოგთავაზებთ ნოეს მარნიდან! ელენე, სეიფში კიდევ უნდა იყოს ნოეს გადამალული ბოთლები, შემოიტანე! (ელენე გადის).
გია – (მაიას ეფერება თმაზე) მაია, ჩემი მაია! ჰქონდეთ ის სურათი, რაღად მინდა!
ბუა – მეგობრებო, რაკი ყველა ჩვენგანი უკვე პიროვნებაა, ხაზს ვუსვამ, პიროვნება! ჩემი აზრი უნდა მოგახსენოთ ამ ექსპერიმენტული ჩიხის შესახებ! (ელენეს შამპანური შემოაქვს ლანგრით. ელენეს) გმადლობთ, გეთაყვა! (ყველას) საიდანმე გავალთ, რაღაცას ვიჯახირებთ და მაინც აქ მოვდივართ ისევ. აი, რა დღეში ჩაგვაგდო ამ არამზადა ნოემ!
ლუკა- რატომ კარიდან არ გავდივართ?
ბუა – ეგ რომ მდომოდა, აქამდე მილიონჯერ მოვიპარავდი გასაღებს. მაგრამ ამ საზიზღარ ექსპერიმენტატორს უნდა დავუმტკიცოთ, – ჩვენ ის პიროვნებები ვართ, ამ ლაბირინთშიც რომ იპოვიან გასასვლელს! მე დარწმუნებული ვარ, რომ აქედან გასასვლელი არის, ოღონდ ეს თვით ნოემაც არ იცის! იმისი პოვნა მინდა, რაც ნოემაც არ იცის! (შამპანურს გახსნის). ჩვენ გაგვიმარჯოს მეგობრებო! (მოსვამს) ჩამოვატაროთ! (ბოთლს ჩამოატარებენ, სვამენ. ბუა ადგება. ჯიბიდან გასაღებს ამოიღებს). აი, გასაღები! არ დაიბნეთ, მეგობრებო! ის არ გეგონოთ, კარს რომ ერგება! გისოსებს აღებს ფანჯრებზე! ეს უკვე ნაღდი გასასვლელია! არაფერს ვკარგავთ, საკუთარ თავს ვცეთ პატივი, ჩვენ ხომ პიროვნებები ვართ და ერთხელ კიდევ ვცადოთ! ვცადოთ და თავს ლაფი დავასხათ ნოეს!
ნიკო – ილუზია. პრაქტიკულად. ჰალუცინაცია! არა. არა.
ბუა – შეიძლება, მართლაც ილუზიაა, მაგრამ ხომ გვინდა, საბოლოოდაც დავრწმუნდეთ ამაში?! რას ვკარგავთ? აი, გასაღები, გავხსნით და გავალთ! რას იტყვით, მოძებნით?
ლუკა- თანახმა ვარ. საით წავიდეთ?
ბუა – ისევ ალალბედზე ვცადოთ. (შამპანურის ბოთლს აიღებს, შუა ოთახში დადგება, დაღვრის). საითაც სითხის ნაკადი წავა, იქით ეძებეთ! ოღონდ გია და მაია, თქვენ დარჩით ერთხანს.
მაია – კი, ბატონო.
(ლუკა, ელენე და ნიკო სითხის ნაკადს მიყვებიან და გადიან).

13.

(იელვებს. ქუხს სადღაც).
ბუა – (მაიას) ახლა ხომ დარწმუნდი, რომ ყველა ყაჩაღი არ ყოფილა ამ ქვეყანაზე! თუ არ გინდა, შენც ქურდად ჩაგთვალო, დამიბრუნე გასაღები! ამ კიდობნიდან ამაღამ ოთხი შეშლილი გავა!
მაია – ის გასაღები ფანჯარაში გადავაგდე. ძალიანაც რომ მინდოდეს, ვერ დაგიბრუნებ.
ბუა – რა ვიცი, იქნებ არც გადააგდე?
მაია – გარეთ რომ გახვალ, იქვე ბუჩქებში იპოვი.
ბუა – ტოროლას გავხარ… (პაუზა) გამიგე, ჩვენ აქედან გავდივართ და არ მინდა, ვიღაცას ვათქმევინო, ბუამ რაღაც მოიპარაო, თუნდაც გასაღები, ენდე ჩემს ჭაღარას!
მაია – ჭაღარა მატყუარა ხარ, კინაღამ დაგიჯერე!
ბუა – არა ცილი სწამო მოყვასსა შენსას, ტოროლავ! დამიბრუნე გასაღები!
მაია – ვერ დავიჯერებ, აქედან გასვლა გინდოდეს!
ბუა – რატომ?
მაია – სანამ აქ ხარ, სანამ ამათ სიცოცხლეს უმქარებ, მანმადე ხარ რაღაც! აქედან რომ გახვიდე, არარაობა იქნები! სრული არარაობა!
გია – მოიცა, მაია. ბუამ კარგად თქვა, ტოროლას გავხარ! სულაც არ გავალ აქედან, თუკი შენ ჩემთან იქნები!
მაია – ვიქნები, კი, ვიქნები!
ბუა – (გიას) გავიდეს აქედან, სატქმელი მაქვს!
მაია – არსადაც არ გავალ!
ბუა – (მაიას) იმიტომ არ გადიხარ, რომ გიას ჩემთან დატოვების გეშინია? (ლანცეტს ამოიღებს, გიას მისცემს) აჰა, შენ გქონდეს!
მაია – გია, მოეშვი მაგას, გადააგდე!
ბუა – (ღიმილით) რატომ ღელავ? გია მკვლელია, მაგრამ არა მგონია, მომკლას!
მაია – ტყუილია! გია არ არის მკვლელი!
ბუა – დარწმუნებული ხარ, ტოროლავ?!
მაია – დიახ!
ბუა – ბოლომდე გჯერა, რასაც ამბობ?
მაია – ბოლომდე!
ბუა – მაშ, რისი გეშინია?
მაია – არ ვიცი, მაგრამ მეშინია!
გია – (მაიას) გადი, ნუ გეშინია, მე მკვლელი აღარ ვარ!
მაია – არ გავალ.
გია – შენ დამიბრუნდი. მე ბედნიერი ვარ და ამას არ დავთმობ. ნუ გამაბითურებ, გადი!
(პაუზა. მაია გადის).
ბუა – (შამპანურს მიუტანს) ჩვენ გაგვიმარჯოს.
გია – გაგვიმარჯოს. (ორივენი სვამენ).
ბუა – ახლა რასაც გირჩევ, იმას არც ლუკას ვეტყოდი და არც ნიკოს, ჩემთვის მეცოდინებოდა. მაგრამ მე შენთვის კარგი მინდა. (ჯიბიდან შოკოლადს ამოიღებს, გიას მისცემს) შენთვის შევინახე ეს ნატეხი!
გია – გმადლობთ. (ჭამს).
ბუა – და რაც ცუდი გამიკეთებია შენთვის, გთხოვ მაპატიო! აი, ნახე! (დაუჩოქებს) მაპატიე, ძმაო!
გია – (წამოაყენებს) ადექი, ბუა. არ გინდა ესეთები. მითხარი, რისი თქმა გინდა!
ბუა – განა მე მინდა, რომ გაწყენინოთ! მე ყველანი მიყვარხართ. მაგრამ სხვანაირად არ გამოდის. გინდა, შენ გვაძებნინე გასასვლელი! ნახავ, რომ სხვა თუ არ დაჩაგრე, არაფერი გამოგივა!
გია – მე მაგდენი სად შემიძლია! მითხარი, რა უნდა გეტქვა.
ბუა – მხოლოდ მაშინ გეტყვი, თუ დამიჯერებ.
გია – დაგიჯერებ. აი, ისიც ხომ დაგიჯერე, კაკია დაბრიდესო, რომ თქვი.
ბუა – ჰო, ეგ მართალია.
გია – მაშ, მითხარი.
ბუა – რა ვიცი, სხვანაირად არ გამიგო!
გია – არ გაგიგებ!
ბუა – ხომ გინდა, შენი მაია ნამდვილად დაგიბრუნდეს?
გია – დამიბრუნდა კიდეც. მე ბედნიერი ვარ!
ბუა – დარწმუნებული ხარ?
გია – რაში უნდა ვიყო დარწმუნებული? იმაში, რომ ბედნიერი ვარ თუ იმაში, რომ…
ბუა – …ეს ის მაიაა!
(პაუზა).
გია – დავიღალე! ძალიან დავიღალე! თავი დამანებე, თავი! ჩემი მაიას სურათი რატომ წამართვით, რატომ?
ბუა – სურათი რაღად გინდა, აკი ბედნიერი ვარო!
გია – (ტირილით) ბედნიერი ვარ, ბედნიერი! დამანებე თავი, დამანებე!
ბუა – კარგი, დაწყნარდი. ნოე რომ ვიყო, აბებს გადაგაყლაპებდი, მაგრამ კაცი ვარ და კაცურად გეტყვი… მართალი გოგო ჩანს, ძალიან უნდა შენი მაია იყოს, მაგრამ არ არის. აი, შენ იმის სურათს მისტირი, რატომ წამართვესო. აბა გაიხსენე, ჰგავს ეს მაია იმას?
გია – ბედნიერი ვარ, ბედნიერი. თავი დამანებე.
ბუა – მე შენთვის ვამბობ, თორემ ბედნიერი ხარ და იყავი! (წავა, მოშორებით დაჯდება) მე შენსკენ, შენ კიდევ ეშმაკებისაკენ.
გია – (ბუასთან მიდის) გამაგებინე, რა გინდა ჩემი მაიასაგან?
ბუა – მართალი გითხრა, ნამდვილად შენი მაიაა, ოღონდ მკვდარია!
გია – აბა, როგორ დადის?
ბუა – ეგ რა სიარულია? მოჩვენებაა! შეიძლება ერთ მშვენიერ დღეს გაქრეს კიდევაც!
გია – გაქრეს?
ბუა – ჰო… იმიტომ, რომ მკვდარია! შენ ახლა მოჩვენებას ხედავ და ნამდვილი გგონია!
გია – ცრუობ! მე ბედნიერი ვარ! (ლანცეტს დააგდებს. ბუა აიღებს).
ბუა – (ლანცეტით გახსნის მაგიდის ჩაკეტილ უჯრას) აქ ინახავს ნოე შენი მაიას სურათს. (უჯრიდან სურათს ამოიღებს). აი, ეს სურათი წაგართვა ბრძენთაბრძენმა ნოემ! (გიას ხელში ჩაუდებს სურათს). მშვიდად, მშვიდად! ნუ ღელავ! კარგად დააკვირდი! ეს კი ის ნახატია, შენ რომ დახატე! (ფურცელზე შესრულებულ მაიას პორტრეტს აძლევს). აი, შეადარე!
(პაუზა).
გია – (სურათებს გადაყრის) ეს რა მიქენი! მე ბედნიერი ვიყავი!
ბუა – იქნები კიდევაც!.. თუმცა რჩევა რომ მოგცე, სხვანაირად გამიგებ…
გია – მითხარი! ვიცი, ჩემთვის კარგი გინდა!
ბუა – იცი, რა უნდა ქნა? (ლანცეტს მისცემს). ეს მაია უნდა მოკლა და ის გაცოცხლდება!
გია – არ შემიძლია! მან ბედნიერი წუთები მაჩუქა! რა მოხდა, ჩემს მაიას რომ არ ჰგავს, მაინც ჩემია!
ბუა – შენია, მაგრამ მოჩვენებაა და ერთხელაც გაგიქრება!
გია – აბა, რა ვქნა?
ბუა – მოკალი!
(აქამდე გაჩუმებული ნოე მთელი ხმით დაიღმუვლებს).
გია – არ შემიძლია!
ბუა – მაშინ კარგად შეძელი!
გია – მაშინ კაკიასთან მიღალატა!
ბუა – რაკი გიყვარდა, მაინც არ უნდა მოგეკლა! ახლა საშუალება გეძლევა, რომ შენი შეცდომა გამოასწორო! მოკლავ თუ არა, გაგიცოცხლდება. გაგიცოცხლდება და აქედან გაგიშვებთ.
გია – როგორ?
ბუა – (ჯიბიდან გასაღებს ამოიღებს) აი, ამითი გაგიშვებთ, ხომ გითხარით!
გია – მაგით კარს ვერ გახსნი!
ბუა – ფანჯრის გისოსებს აღებს. აი, ნახე… (ფანჯარას გამოხსნის, გისოსებზე შემოკრულ ჯაჭვს კლიტე ადევს, გახსნის, გააღებს). ეს პირველი სართულია. აქედან პირდაპირ ბაღში ჩახტებით და ჰაიდა, ბედნიერები იქნებით… რა გადაწყვიტე?
გია – როგორ მოვკლა?
ბუა – მაგ ლანცეტით!
გია – კი, ასე ვიზამ. (ისმის ხმაური).
ბუა – უყურე, მოდის! აბა, შენ იცი. მე წავედი! (თვალს ადევნებს მოფარებული).
მაია – (შემოდის, მიმოიხედავს) გია, რა მოგივიდა? ბუა სად არის?
გია – რა კარგია, რომ მოხვედი…
მაია – სახე შეგცვლია… რა მოგივიდა?
გია – არა, ეს ისე… არაფერია…
მაია – გადააგდე ეგ ლანცეტი!
გია – ჩემო საყვარელო, ჩემო მშვენიერო! მე შენ უნდა მოგკლა!
(სავარძელზე დაკრული ნოე კვლავ იღმუვლებს მთელი ხმით).
მაია – გია, შენ არ ხარ მკვლელი!
გია – უნდა მოგკლა, რომ გაცოცხლდე! და მაშინ აღარ ვიქნები მკვლელი! (მაიას ლანცეტს მოუქნევს. მაია აიცდენს, იკივლებს და გაიქცევა). აუცილებლად უნდა მოგკლა!
მაია – (გარბის) თავი, თავი დამანებე! გადაირიე? მე ხომ შენი მაია ვარ!
გია – (დასდევს) მე უნდა მოგკლა, ჩემო ლამაზო! შენ რომ გაცოცხლდე!
მაია – ისედაც ცოცხალი ვარ!
გია – მოჩვენება ხარ, ჩემს მაიას სულაც არ ჰგავხარ!
მაია – ნუ მომკლავ, ნუ!
გია – ძალიან ძნელია! მაგრამ მე მინდა, რომ გაგაცოცხლო! მინდა!
(მაია წაიქცევა, მაგიდის კიდეს დაჰკრავს საფეთქელს. უმოძრაოდ აგდია).
გია – ეი, ხო მარ მოკვდი?! ადექი, გაიქეცი! ადექი, მე უნდა მოგკლა, რომ გაცოცხლდე!
ბუა – (შემოდის) რა იყო, იუზგარ, არა ცოცხლდება?!
გია – რატომ არ ცოცხლდება, რატომ?!
ბუა – (მაიასთან მივა, პულსს გაუსინჯავს). ეს არ ითვლება, თავისით მოკვდა!
გია – მერე რა, მე ხომ მივდევდი მოსაკლავად?
ბუა – ეგ არ ითვლება მეთქი!
გია – მე, მე მივდევდი მოსაკლავად! მე უნდა მომეკლა! აი, ლანცეტიც მიჭირავს ხელში! (მაიას) გაცოცხლდი, რატომ არ ცოცხლდები? მაია! ჩემო მაია! შემომხედე! მითხარი რამე! გაცოცხლდი! გაცოცხლდი მეთქი!
ბუა – თუ სიმართლე გინდა, ეგ აღარ გაცოცხლდება!
გია – რატომ, რატომ, რატომ არ გაცოცხლდება?!
(პაუზა).
ბუა – იმიტომ, რომ მე კაკია ვარ!
გია – (განწირულად დაიღრიალებს). მომატყუე, არა? მომატყუე, ხომ? კაკიამო, ამ ხელებზეო, სული დალიაო, სული! და ესეც მომაკვლევინე! რატომ! რატომ!
ბუა – შენს ცოლთან მე არ მივლია! ტყუილად მოკალი! და გინდაც მევლო, ჩემთვის გაგესწორებინა ანგარიში, ჩემი შვილი რაღად გააუპატიურე, ქუჩის კახპად რატომ მიქციე?
გია – ეს სიზმარია! გავიღვიძებ და დამცინებს ლუკა, ისევ კაკია მოგელანდაო! კი, კი, ასე იქნება, ასე!
ბუა – აზრზა მოდი, შე ნაბიჭვარო! რა სიზმარი, რის სიზმარი!
გია – (ლანცეტს მისცემს) ბარემ მომკალი და დამასვენე!
ბუა – (ლანცეტს შეინახავს) არა, ეგრე არა! შენ სულ კაკიას მოლოდინში უნდა იყო!
(შემოდიან ლუკა, ნიკო და ნიკოს ზურგზე შემომჯდარი ელენე).
გია – (მაიასთან დაიჩოქებს) ადექი რა! ადექი, გაცოცხლდი რა!
ელენე- ღმერთო ჩემო…
ნიკო – რა ქენით. პრაქტიკულად. მაია. მაია. მკვდარი.
ლუკა – ეს რა ქენი სტიქაროსანო!
(ნოე ახლა ჩუმადაა).
გია – უნდა, უნდა, უნდა გამიცოცხლდეს!
ლუკა- ვაი, შე უბედურო! (პაუზა) ღმერთო, რატომ ხდება, რომ ქალები ჩლუნგებს ირჩევენ!
ბუა – დაწყნარდი, ლუკა. ვის მისტირი? ჭკვიანი კაცი ხარ! აბა, დაუფიქრდი, ღირს დასატირებლად ქალი, რომელსაც თავი ჟანა დარკი ჰგონია და ყველაზე სულელსა და უძლურს აირჩევს? ნუ ტირი, ლუკა!
ნიკო – თვითონ რომელიც ჩლუნგი ადამიანი პრაქტიკულად. ჩლუნგი უმანკოა… მაგრამ სხვა. ბოროტი გააკეთებინებს. გააკეთებინებს ჩლუნგსა და უმანკოს. ჩლუნგსა და უმანკოს. ობიექტივაციის უნარი გამქრალია! ილუზიისა და ჰალუცინაციის გავრცელება შეწყვეტილია!
ბუა – ჰოდა, ძალიან კარგი! (ღია ფანჯარასთან მივა). ვის მისტირით, წავიდეთ აქედან! აი, გასასვლელი! გასასვლელი ვიპოვეთ, ძმებო!
ლუკა- (ბოთლს აიღებს) ჰოი, სატანავ! შენ შეგიძლია კაცი შეგნებულ მკვლელადაც აქციო! (ბუას მივარდება, უნდა დაარტყას).
ბუა – (ხელს დაუჭერს, გადაუგრეხს და გააგდებინებს). კიდევ აქეთ მექაჩები, კაცმა გასასვლელი გაჩუქეთ? აბა, მოუსვით აქედან! (ელენეს) შენ მაინც რამ გამოგაშტერა დედაკაცო? გადი, სანამ დროა და არ გადამიფიქრებია! თავისუფლებას გჩუქნი, რაღას უდგახარ! მე გასასვლელი გაჩუქეთ!
ნიკო – გასასვლელი გვაჩუქეს. გასასვლელი გვაჩუქეს.
ელენე- (ლუკას) აყევი, ბიჭო, ეგ ყოფილა ჩვენი ბედი! გასასვლელი გვაჩუქეს! გასასვლელი გვაჩუქეს!
ლუკა- ეს ყოფილა მწერლის ბედი! გასასვლელი გვაჩუქეს. გასასვლელი გვაჩუქეს!
ნიკო – ეს ყოფილა გიჟის ბედი. გასასვლელი გვაჩუქეს. გასასვლელი გვაჩუქეს!
გია – ეს ყოფილა ჩლუნგის ბედი. გასასვლელი გვაჩუქეს. გასასვლელი გვაჩუქეს.
ყველანი – გასასვლელი გვაჩუქეს! გასასვლელი გვაჩუქეს!
(ნიკო, ლუკა და გია ფანჯარაში გადახტებიან).
ელენე- (ბუას) ამის შველა არ…
ბუა – თავიდან მომწყდი, თორემ ყელს გამოგღადრი!
ელენე- ჯანდაბამდე გზა გქონიათ! მე წავედი! (ფანჯრის რაფაზე ადის) ღმერთო, ნუთუ თავისუფალი ვარ? (გადახტება).

14.

(ნოე აქვითინდება. ბუა ახედავს. მიდის ნოესთან, ახსნის, სცილდება და
ავანსცენაზე გამოდის. სიგარეტის კოლოფს ამოიღებს. გაუვარდება, დაიხრება,
აიღებს ერთ ღერს, უკიდებს, აბოლებს და ჯდება. ამასობაში ნოე გვამთან მივა,
ჩაცუცქდება, მაჯას დაუჭერს, პულსს უსინჯავს. ერთხანს გაქვავდება, მერე
თვალებს უხუჭავს. სცილდება მაიას, ბუასკენ მიდის. შეამჩნევს ძირს დაგდებულ
კოლოფს. დაიხრება, ერთ ღერს აიღებს. ჩამოჯდება ბუას გვერდით).
ნოე – მომიკიდე. (ბუა თავისი სიგარეტიდან აკიდებინებს. აბოლებენ. ნოე სიჩუმეს დაარღვევს). შენთან ერთი თხოვნა მაქვს.
ბუა – ბრძანე.
ნოე – მომკალი!
(პაუზა. ბუა აბოლებს. ნოე დაძაბული ელის პასუხს).
ნოე – რა გინდა, მომკალი! ფანჯარა ღიაა, არავინ გიჭერს. გახვალ, გაიქცევი და თავისუფლად ინავარდებ!
ბუა – გასვლა რომ მდომოდა, საქმეს აქამდე არ მივიყვანდი!
(პაუზა).
ნოე – ჩემი დაღუპვა გინდოდა და დამღუპე კიდეც… ახლა მომკალი.
ბუა – არ მეგონა, ასე ძნელი თუ იქნებოდა.
ნოე – შენ რა, კაცისკვლა გიჭირს?
(ბუა ადგება, ცხედართან მიდის. ერთხანს დააკვირდება).
ბუა – შიშველივითაა! (მაგიდასთან მივა, აიღებს სუფრას, მაიას გადააფარებს. სიგარეტს მოქაჩავს. ჩაქრობია. მიდის ნოესთან). მომიკიდე. (ნოე თავისი სიგარეტიდან აკიდებინებს. ბუა ღრმა ნაფაზს დაარტყამს). თუ სიმართლე გინდა, არასოდეს მომიკლავს კაცი. სხვებს ვაიძულებდი მოყვასის მიკვლას. ამ ხერხით ვსარგებლობდი, ისიც ზომიერად! კაცისკვლა – ეს ხომ პრიმიტივია! (სიგარეტს ძირს დააგდებს და ფეხით გასრესს).
ნოე – უაზრობაა ჩემი სიცოცხლე! მომკალი, რისი გეშინია? აქაც რომ დარჩე, ჩამოგეწერება, შენ ხომ გიჟი ხარ!
ბუა – შენც გაპატიებენ, პროფესორო. შენც ჩამოგეწერება ეს მსხვერპლი, გოგო-ტოროლა. მკვლელი ხომ გიჟი იყო და ბრალს დაგდებენ მხოლოდ იმაში, რომ მისი დაფიქსირება ვერ მოასწარი.
ნოე – შენ რა, დამცინი?
ბუა – არა, მაგრამ, ღვთის გულისათვის, ამ ექსპერიმენტს მოეშვი! აცალე მონას მისი მონობა. აჩუქე სიმშვიდე, ნუ შეაწუხებ. თორემ მოვა ვინმე და აქ რომ მოხდა, ისევ ისეთ უბედურებს დაატრიალებს…
ნოე – ო, როგორ შევცდი…
ბუა – შენ ჩემში ცდებოდი.
ნოე – შენშიც ვცდებოდი და მთავარშიც… პაციენტების გაშვების უფლება არ მქონდა და რადგან არ მინდოდა ეგრძნოთ, რომ ვერასოდეს გავიდოდნენ აქედან, არ ვასვენებდი, ვაძრომიალებდი წინ და უკან, რათა ცხოველებად არ ქცეულიყვნენ, გასვლის იმედი არ დაეკარგათ. ამ პრინციპით ავაგე ეს განყოფილება. ამ ექსპერიმენტს შეშლილი, პიროვნებად უნდა ექცია. იმას კი ვერ მივხვდი, რომ მონა მონად დარჩება… საბრალო ტოროლა!
ბუა – საბრალო ტოროლა! ის მონა არ იყო. მონას ტოროლა რომ არ მოეკლა, ყველაფერი თავიდან დატრიალდებოდა კარუსელივით…
ნოე – (აიტაცებს) დილას ისევ გამოგვეცხადდებოდნენ სანიტრები, შენ ნემსებით გაგაბრუებდნენ… ჩემს ძალადობას ვერ მივხვდებოდი, გამოკვლევას გავაგრძელებდი…
ბუა – მე კი კვლავ გამიჩნდებოდა ავი პროტესტი.
ნოე – საბრალო ტოროლა.
ბუა – ნეტარ არიან დევნილნი სიმართლისათვის, რამეთუ მათი არს სასუფეველი ცათა.
ნოე – ნუთუ ყველაფერს სიბრიყვე ამართლებს დედამიწაზე. შენ ბრიყვის ბედისწერა აღმოჩნდი, მომკალი ბუა!
(პაუზა).
ბუა – ბრიყვი კი მონის ბედისწერაა, ნოე!
ნოე – დანაშაულია ჩემი სიცოცხლე, მომკალი.
ბუა – არც შენ ხარ აბელი, არც მე კაენი. ჩვენ ერთმანეთის ტოლფასი ბოროტება ვართ. მე შენ ვერ მოგკლავ.
ნოე – ჩვენ ახლა ისე ვგავართ ერთმანეთს, შეიძლება ერთი ადამიანიც კი ვეგონოთ ვინმეს.
ბუა – ჩვენ ბოროტება ვართ.
ნოე – და ჩვენ ეს ვიცით.
ბუა – დაინგრა შენი ცისფერი კოშკი.
ნოე – ავი ქიმერა აღარ არსებობს.
ბუა – უაზრობაა ჩვენი სიცოცხლე.
ნოე – უაზრობაა.
ბუა – სისულელეა გამარჯვებულის ყოფა.
ნოე – სისულელეა დამარცხებულის ყოფა.
ბუა – ადამიანებად ჩვენ ვეღარ ვიქცევით.
(პაუზა).
ნოე – ხო მარ გვეცადა, ცოტა ხნით მაინც? რადგან ისინი დაბრუნდებიან.
ბუა – შენ ასე ფიქრობ?
ნოე – დაბრუნდებიან, საზარელ ქარღვნას ვერ გაუძლებენ.
ბუა – ალბათ, ასეა.
ნოე – მე მზად ვარ, ვიქცე ადამიანად, რადგან სიცოცხლე არ გვიწერია.
ბუა – დარწმუნებული ხარ?
ნოე – ისინი მოვლენ. მოვლენ და არ გვაპატიებენ.
ბუა – შეძლებენ ვითომ?
ნოე – ქმედება ვასწავლე. სისხლს მიაჩვიე… მათგან არც ერთი არაა მკვლელი, მაგრამ ადამის მოდგმის ერთ უბრალო წესს ვერანაირად ვერ აცდებიან.
ბუა – რას?
ნოე – შურისძიებას… მერე გვნახავენ ორ მოძალადეს მოკლულებს ღამით.
(პაუზა).
ბუა – ამინ.
(გარედან შემოდის წვიმის ჩუმი, აუტანელი ხმა. ხანგრძლივი პაუზა).
ბუა – იცი, რა?
ნოე – რა?
ბუა – მე არ მინდა, მაგათ მკვლელობა ჩაიდინონ.
(პაუზა).
ნოე – მე დავიმსახურე. მე სიკვდილი მინდა.
ბუა – მეც მინდა სიკვდილი. მაგრამ არ მინდა, იმათ ვინმე მოკლან.
ნოე – (დაფიქრდება. პაუზა. რაღაცას გადაწყვეტს). ეგ ადვილია! (კარადასთან მიდის, ამპულებსა და შპრიცებს გამოიღებს, ბუას გაუნაწილებს). მეთილპიპერიდინი, სამმაგი დოზა! ხარსაც წააქცევს!
ბუა – მოსულა!
(ამპულებს თავს მოამტვრევენ, შპრიცებით სითხეს ამოიღებენ. მკლავებს
გაიშიშვლებენ, ცხვირსახოცებს შემოიჭერენ და გაიკეთებენ. სავარძლებში
სხდებიან, გაირინდებიან).
ბუა – ჩვენ არ დაგვიმსახურებია ასეთი იოლი სიკვდილი.
ნოე – ჩვენ არ დაგვიმსახურებია ასეთი იოლი სიკვდილი.
(პაუზა).
ნოე – მიხვდებიან, ეს რატომ ვქენით?
ბუა – ალბათ.
ნოე – ღმერთმა ქნას…
ბუა – ღმერთმა ქნას…
(უმოძრაოდ სხედან. ხანგრძლივი პაუზა. წვიმამ გადაიღო. იღება კარი. შემოდიან
ლუკა, გია, ნიკო და ელენე – სველები არიან. ლუკა გასაღებს დადებს მაგიდაზე.
მიდიან ნოესა და ბუას გვამებთან. ერთხანს სიჩუმეა. მერე ერთბაშად
დაიშლებიან და პალატაში, თავ-თავიანთ საწოლებთან მიდიან. ლუკა ჯიბიდან
მოზრდილ ქვას ამოიღებს და გადააგდებს. ელავს. წამიერად გაკაშკაშდება
გარემო. ასე რამდენჯერმე მეორდება. ისევ იწყება წვიმა. სცენა ნელ-ნელა
ბნელდება).
ნოე – (წამოდგება. ბუას პულსს გაუსინჯავს). მეთილპიპერიდინი სამმაგი დოზა! ხარსაც კი წააქცევდა… (ფანჯრიდან გადაიპარება).

დ ა ს ა ს რ უ ლ ი

1991 წელი

მიხო მოსულიშვილი

მხიარული დამბაჩა,
ანუ
ენკი, ბენკი, სიკლისას და ბას საახალწლო ზღაპარი

(ერთმოქმედებიანი პიესა ათი სიმღერის თანხლებით)

მოქმედი პირნი:

1. სიკლისა – სიკეთის ფერია, ენკის და ბენკის დედა.
2. ბა – ბრძენი და მძინარა ბუ, ენკის და ბენკის მამა.
3. ენკი – საათის პატარა ისარი, ბიჭი.
4. ბენკი – საათის დიდი ისარი, გოგო.
5. ნიშხა – კულტურული ურჩხული.
6. ლუკა – ღარიბი და ობოლი ბიჭი, ბარბალუკას უფროსი ძმა.
7. ბარბალუკა -ღარიბი და ობოლი გოგო, ლუკას უმცროსი და.
8. თოვლის ბებია.
9. თოვლის პაპა.
10. ანუკა – ლევანუკას უფროსი და.
11. ლევანუკა – ანუკას უმცროსი ძმა.
12. დე – ანუკას და ლევანუკას შეძლებული დედა.
13. მა – ანუკას და ლევანუკას შეძლებული მამა.
14. მხიარული დამბაჩა – ზოგჯერ ლაპარაკობს კიდეც.საახალწლო კარნავალზე დაპატიჟებული ბავშვები, რომლებიც ცეკვით ასრულებენ:
ა) საახალწლო სუფრის ცალკეულ ნუგბართა `როლებს~:
ტორტს.
ბანანს.
შოკოლადს.
გოზინაყს.
ფორთოხალს.
ჩურჩხელას.
მანდარინს.
ვაშლს.
მსხალს. (და ასე შემდეგ)
ბ) ფლორა-ფაუნის წარმომადგენელთა `როლებს~:
გვირილას.
ყაყაჩოს.
ვარდს.
ლომს.
ჟირაფს.
მგელს.
ზებრას.
მელიას.
კენგურუს.
პინგვინს.
კაჭკაჭს.
კურდღელს.
ყვავს.
კალიას.
პეპელას.
ფუტკარს (და ასე შემდეგ).
მოქმედების ადგილი – ჩვენი ქალაქის ერთი სახლი.
მოქმედების დრო – ახალი წლის წინა საათი.

დ ე კ ო რ ა ც ი ა :
სცენას გარშემო უვლის სარკეები, რომლებსაც თოვლის ფიფქები ახატია. სხვადასხვა ადგილებზე დგას მანეკენები, რომლებსაც აცვიათ ბავშვების საყვარელი პერსონაჟების კოსტუმები – ფიფქიას, თოვლის პაპის, დევის, ნაცარქექიას, მასხარას, კარლსონის, კლოუნის, ბურატინოს, ლუარსაბის, დარეჯანის, კონკიას, შერლოკ ჰოლმსის, დოქტორ ვატსონის, პეპი-გრძელიწინდას, ჩექმებიანი კატის, დ,არტანიანის და ასე შემდეგ.

სცენის სიღრმეში დგას ვეებერთელა კარადისხელა საათი, რომლის წიკწიკი თანდათან ძლიერდება.
შორიდან ისმის ბავშვების სიმღერა:
“ენკი, ბენკი, სიკლისა,
ენკი, ბენკი, ბა…
გა-ვი-და”.
ბა – (საათის ფანჯარას გამოაღებს, თავს გამოყოფს და კაცის ნამძინარევი ხმით ამბობს) რაო? რაო? გავიდაო?! ჰეი, ბენკი, სად ხარ?
ბენკი – (საათის დიდი ისარი, გოგონას წკრიალა ხმით) მე თორმეტს ვუახლოვდები, ცოტაღა დამრჩა!
ბა – ვაიმე, ვაიმე! ენკი, შენ სად Dდგახარ?
ენკი – (საათის პატარა ისარი, ბიჭის ხმით) მე კი ლამის თერთმეტთან მივიდე!
ბა – ნუ, რა არის ეს, სიკლისა?! ხომ გაგაფრთხილე, ადრე გამაღვიძე მეთქი! შენ იმდენს იზამ, გამოგვეპარება ახალი წელი!
სიკლისა – (ქალის ნაზი და მშვიდი ხმით) შენ არხეინად იყავი, ბა, ჩვენ არაფერი გამოგვეპარება! ხომ ფხიზლად ხართ, ჩემო პატარებო?
ბენკი – მე თორმეტთან მივედი!
ენკი – მე თერთმეტს გავუსწორდი!
სიკლისა – აბა, შემოსძახე, ბა!
ბა – (თერთმეტჯერ იძახის) ბაა-ბა, ბა-ბაა, ბაა-ბა, ბა-ბაა!.. (მერე წიკწიკის ფონზე აგრძელებს) კიდევ რაღაც უნდა მეთქვა… (პაუზა). ჰო, გამარჯობა, ბავშვებო! (პაუზა, ამთქნარებს) აი, სულ ამ დღეში ვარ, სულ ამ დღეში!.. ძილს არ მაცლიან ენკი, ბენკი და სიკლისა… გამაღვიძებენ და რამდენი საათიც გახდება, მეც იმდენჯერ უნდა დავიძახო ეს ოხერი “ბაა-ბა, ბა-ბაა!” (პაუზა) უჰ, რამდენი ვილაპარაკე! (ისევ მოისმის ბავშვების სიმღერა – “ენკი, ბენკი, სიკლისა, ენკი, ბენკი, ბა… გა-ვი-და”) ნეტავი, ამათ რაღა მოუვიდათ, წარა-მარა გვიმღერიან და გვახსენებენ, გავიდაო! თითქოს, ჩვენ არ ვიცოდეთ! (პაუზა) კიდევ რა უნდა მეთქვა? (პაუზა) ეჰ, წავალ, დავიძინებ!..(ამ დროს კარადა-საათის კარი იხსნება, იქიდან ჯერ ბენკი გადმოხტება ლამაზი კაბით, მერე გადმონარნარდება სიკლისა, რომელსაც შუბლზე ვერცხლისფერი ციფერბლატი ამაგრია).
სიკლისა – (ბას) სად მიდიხარ?
ბა – როგორთუ სად?.. უნდა დავიძინო!
სიკლისა – ესე იგი, გადაგავიწყდა?
ბენკი – (გამოაჯავრებს) მძინარა, მძინარა!
ბა – რა, რა, რა? რა გადამავიწყდა?
ბენკი – რა და, ახალი წელი რომ მოდის!
ბა – ჯერ ერთი, ეგ მე თვითონ ვთქვი წეღან და მეორეც, – მოდის და მოდის, მერე რა, რა, რა?
სიკლისა – რას ამბობ, ბა?!
ბა – დიდი ამბავი, თუ მოდის!.. გამაღვიძეთ და მეც თორმეტჯერ დავიძახებ `ბაა-ბას~, მეტი რაღა ვქნა?! უჰ, რამდენი ვილაპარაკე! აბა, წავედი და წყნარად იყავით, არ გამაღვიძოთ!
ბენკი – მერე, ზღაპარი?
ბა – რომელი ზღაპარი?
სიკლისა – არა გრცხენია, ბა?
ბენკი – კარგი რა, ბა!.. გინდა, თავიდან გაგებუტო? გინდა? ხომ დაგვპირდი, საახალწლო ზღაპარს მოგიყვებითო?! ხომ დაგვპირდი?
ბა – მე დაგპირდით?
ბენკი – კარგი რა, ბა! შენ ხომ კეთილი და ბრძენი და ჭკვიანი ბუ ხარ!
ბა – (სიამაყით) ჰოო, ეგ კი მართალი თქვი – ჭკვიანიც ვარ, ბრძენიც ვარ და ის მესამეც და კიდევ ბევრი სხვაც… აი, მაგალითად… მაგალითად… სიკლისა, კიდევ როგორი ვარ?
სიკლისა – შენ კიდევ ბევრნაირი ხარ, მაგრამ, რაც მთავარია, შენ ხარ…
ბა – რა, რა, რა ვარ?
სიკლისა – შეპირებული ზღაპარი?
ბა – შენ მითხარი და მე აუცილებლად გიამბობთ, ყოველ-მიზეზ-გარეშე!
სიკლისა – მართლა?
ბა – ყოველ-მიზეზ-გარეშე მეთქი!
სიკლისა – შენ ხარ მეტად გონიერი და ერთობ ჯომარდი!
ბა – (სიამაყით) აი, აი, ხედავთ? მეტად გონიერიო და… სიკლისა, ჯომარდი რა არის?
ბენკი – (სიკლისას) არ უთხრა, ჯერ ზღაპარი! თორემ, მართლა გავებუტები!
ბა – რატომ უნდა გამებუტო, ბენკი, გენაცვალე, მე ზღაპრისა თავი და ბოლო ვიცი მარტო, დანარჩენს დედათქვენი მოგიყვებათ, ხომ იცი, ეგ როგორი ტურფა და კოკროჭინა და ზღაპრია ვიღაცაა?.. კარგი რა, ბენკი… კარგი რაა… აი, ახლავე დავიწყებ… აბა, ყური დამიგდე… (იწყებს ბოხი ხმით) იყო და არა იყო რა, ღვთის უკეთესი რა იქნებოდა, იყო ერთი… (ჩვეულებრივი ხმით) მერე ტურფა და კოკროჭინა და ზღაპრია სიკლისა გააგრძელებს!.. ვაიმე, ვაიმე, ეს რამდენი ვილაპარაკე, სულ გამოვფხიზლდი! მოკლედ, ახლა მე წავალ, წამოვწვები და ისე მოგისმენთ და რომ დამთავრდება, დამიძახეთ და მე დავაბოლოვებ… მე ისეთი ჯომარდი ვინმე ვარ, სამნაირი დამთავრება ვიცი!.. აბა, თქვენ იცით! (მიიმალება საათის ფანჯარაში).
ბენკი – ეგ არც კეთილია, არც ბრძენი, არც ჭკვიანი, არც გონიერი და არც ჯომარდი! ეგ ერთი მძინარა ბუა და მეტი არაფერი!
სიკლისა – კარგი ერთი… არ იცი მაგისი ხასიათი? დაწვება და ხვრინვასავით ამოუშვებს წიკწიკს… შენ ის თქვი, ენკი რატომ არ გამოვიდა?
ბენკი – აბა, რა ვიცი? (ეძახის) ენკი! ენკი! (საათში შევა და გამოიყვანს ხელჩაკიდებულ ენკის).
სიკლისა – რა იყო, ენკი, რა მოგივიდა?
ბენკი – რატომ თავიდანვე არ გამოგვყევი?
ენკი – რატომ და იმიტომ!
ბენკი – შენ რა, ჩემს მაგივრად იბუტები? უთხარი რა, სიკლისა! თუ ზღაპარზე დარდობ, იცოდე, რომ ჩვენი ტურფა და კოკროჭინა და ზღაპრია სიკლისა მოგვიყვება!
სიკლისა – (ენკის) აბა, გვითხარი, რა მოგივიდა, ჩვენო მოკლეკუდავ?
ბენკი – (ეცინება) მოკლეკუდა?!
ენკი – მე სულაც არა ვარ მოკლეკუდა და არაფერიც არ მომივიდა!
ბენკი – მერე რა მოხდა, შენ მოკლეკუდა იყავი, მე გრძელკუდა ვიქნები! ნახე, რა გრძელი კუდი მაქვს! (კაბას კუდივით იქნევს).
ენკი – (ეცინება) გრძელკუდა!
ბენკი – (სიკლისას) აი, გაეცინა! ხომ კარგი ბიჭია?
ენკი – (მოიწყენს) ვარ, მაგრამ…
ბენკი – მაგრამ, რა?
ენკი – დარდიანი ვარ.
სიკლისა – რატომ, ჩემო კარგო, რამ დაგადარდიანა?
ენკი – რამ და… მალე ახალი წელი მოვა…
ბენკი – ეგ ხომ უნდა გიხაროდეს?!
სიკლისა – ყველას გვიხარია და შენ რა მოგივიდა?
ენკი – რა მომივიდა და ის მომივიდა, რომ ახალი წელი ყველას ერთნაირად არ უხარია!
ბენკი – რატომ არ უხარია?
ენკი – იმიტომ, რომ არიან მდიდარი ბავშვები, რომლებსაც ყველაფერი აქვთ და არიან ღარიბი ბავშვებიც… იმათ ბევრი არაფერი ექნებათ… აი, რამ დამადარდიანა!
ბენკი – მერე რა მოხდა, განა მდიდარი ბავშვები ბოროტები არიან, ადგებიან და საჩუქრებს გაუგზავნიან ღარიბ ბავშვებს ან მოიპატიჟებენ და ყველას ერთნაირად გაუხარდება. ახალი წელი ხომ ყველასია – ღარიბებისაც და მდიდრებისაც!
ენკი – მდიდრები ბოროტები არიან, რადგან ყველაფერი აქვთ. ღარიბებს კი არაფერი აბადიათ და კეთილები არიან.
ბენკი – რა, არ შეიძლება მდიდარი ბავშვი იყოს კეთილი ან ღარიბი ბავშვი – ბოროტი?! სიღარიბე და სიმდიდრე აქ რა შუაშია? ასე არ არის, სიკლისა?
სიკლისა – მოდით, თქვენი დავა ცოტა ხნით გადავდოთ და ერთი ზღაპარი ვაჩვენოთ ბავშვებს…
ენკი – ახალი წლის მოსვლამდე მოვასწრებთ?
ბენკი – როგორ ვერ მოვასწრებთ! მე ჯერ ორიანთან ვარ, შენ კი ისევ თერთმეტთან დგახარ!
ენკი – რა თერთმეტი, უკვე გადავცდი!
სიკლისა – თუ ასე იდავებთ, მართლა ვერ მოვასწრებთ! არადა, სწორედ საახალწლო ზღაპარია…
ბენკი – ენკი ხომ მოკლეკუდაა, მე გრძელკუდა… მოდი, შენ ზღაპრიკუდა იყავი და გვაჩვენე.
ენკი – ზღაპიკუდა არა, მელაკუდა! სულ იგონებს და იგონებს!
ბენკი – აუ, როგორ მაინტერესებს! რაზეა ზღაპარი?
ენკი – ვნახავთ და გავიგებთ, ვეღარ უნდა მოითმინო?
სიკლისა – რაზეა და, მოვა თუ არა ახალი წელი!
ბენკი – და რა ჰქვია?
ენკი – მე რა ვიცი?
სიკლისა – მხიარული დამბაჩა, ანუ ენკი, ბენკი, სიკლისას და ბას საახალწლო ზღაპარი.
ენკი – როგორი დამბაჩაო?
ბენკი – მხიარულიო! ვერ უნდა ისწავლო მოსმენა?
ენკი – მხიარული დამბაჩა არსად გამიგია!
ბენკი – ჰოდა, ახლა გაიგებ! მაშ, ასე. ბამ უკვე დაიწყო ჩვენი ზღაპარი – იყო და არა იყო რა, ღვთის უკეთესი რა იქნებოდა, იყო…
სიკლისა – იყო ერთი მხიარული დამბაჩა, რომელიც ჩვენი ქალაქის ერთი უბნის ერთი ქუჩის Eერთი სახლის Eერთი ბინის თოვლის ბებიას ძველისძველ სკივრში ინახებოდა და თოვლის პაპას ეკუთვნოდა… (საათის წიკწიკი, ფონად რომ მიყვებოდა მათ ლაპარაკს, წყდება).
(შემოდის ანუკას და ლევანუკას დედა, დააბიჯებს მანეკენებში, ტანსაცმელს უსწორებს მოდელებს. შემოდის ანუკა, მას მოჰყვებიან ბავშვები – `ფლორა-ფაუნა~ და `ნუგბარები~).
ანუკა – რა ქენი, დე, ყველას ჩააცვი?
დე – კი, დე! კი, ჩემო მშვენიერო! ახლა უკვე საბოლოოდ ვამოწმებ!
ანუკა – ნახეთ, ბავშვებო, რა ლამაზები არიან! დევი! დონ-კიხოტი! ნაცარქექია! კარლსონი! ეს ლუარსაბი ხომ ყველაზე სასაცილოა! ესეც დ,არტანიანი! (დეს აკოცებს) დიდი მადლობა, დე!
დე – შენც ძალიან საყვარელი ხარ ამ თეთრ კაბაში! და ბავშვებსაც მშვენიერი კოსტუმები აცვიათ!..
ანუკა – დე, მა სად არის, არ იცი? მინდა, იმანაც მნახოს!
(ამ დროს ჭერიდან თოკი ჩამოვარდება, ჩამოეკიდება და ჩამოეშვება ანუკას და ლევანუკას მა).
მა – ყველაფერი მზად არის, ბუ რომ თორმეტჯერ დაიძახებს, მაღლიდან ნელა-ნალა ჩამოეშვება მორთული და მოხატული, კოხტა და ლამაზი… აბა, თუ მიხვდებით, რა?
ანუკა – რა და, ნაძვის ხე! აუ, რა მაგარი მა ხარ! (ჰკოცნის მას).
მა – ეს რა ლამაზი კაბა გაცვია! შენ ნამდვილად კარნავალის დედოფალი გახდები!
დე – (მას) ახლა სიკლისაზეც უთხარი ბავშვებს.
მა – (ჯიბიდან ფურცელს ამოიღებს, გაშლის) აი, თქვენ რომ ენკი, ბენკი და სიკლისას მღერით, ნახეთ, ვინ ყოფილა…
(შემოდის ხურჯინიანი თოვლის პაპა. უკან წიოკობით მოსდევვს თოვლის ბებია და მოოქროვილ, ფართოპირიან დამბაჩას აჩეჩებს).
ბებია – წაიღე, კაცო! წაიღე მეთქი!
პაპა – არ მინდა მეთქი, ქალო!
ბებია – წაიღე, ვინმემ არ გაისროლოს!
პაპა – რას ამბობ, ქალო! მაგას ჩემს გარდა კაციშვილი ვერ გაისვრის! ისე გაიჩხაკუნებს და, რაც მოუვა, საკუთარ თავს დააბრალოს! ხომ იცი, რა მხიარული დამბაჩაა!
ბებია – აი, მაგ ტყუილად გაჩხაკუნებისა უფრო მეშინია! ნეტავი, მუზეუმში მაინც ჩაგვებარებინა!
პაპა – რას ამბობ, ქალო! ამით თუ არ მოგილოცეთ, რაღა ახალი წელი იქნება? მე მალე მოვალ, ჩემებურად დავტენი და ისეთს დავაჭექებ, ცამ ქუხილი დაიწყოს!
ბებია – უკვე იმდენი დალიე, აღარაფერი გესმის და რომ დაბრუნდები, დამბაჩა გაგახსენდება?
პაპა – ისე გამახსენდება, რომ შენი მოწონებული! შენ არხეინად იყავი!
მა – აბა, ყველამ მომისმინეთ! (პაუზა) თქენ რომ ენკი, ბენკი, სიკლისას მღერით, აი, რა წერია ენციკლოპედიაში სიკლისაზე – სიკილა, სიკლი აქემენიდური ირანის ვერცხლის მონეტა ყოფილა ძველად. ერთ მხარეს იმ მონეტაზე ეხატა ცალ ფეხზე დაჩოქილი, წვეროსანი, გრძელსამოსიანი მეფე, რომელსაც ხელში შუბი ეჭირა. ხოლო მონეტის მეორე მხარეს კი სწორკუთხედი… მე ძალიან ბევრი ვიანგარიშე კალკულატორზე და გამოვითვალე, რომ ერთი სიკილა ყოფილა 228 შემოდგომის ქერის მარცვლის, იგივე ქრთილის მარცვლის წონა. გასაგებია?
ანუკა – გასაგებია, აბა, რა, მა! აი, მე უკვე დავიმახსოვრე – 228 ქრთილი!
მა – ჰოდა, ძალიან კარგი. დანარჩენს სხვა დროს აგიხსნით.
(საათის წიკწიკის ფონზე)
ბენკი – (სიკლისას) დედიკო, შენი მამიკო წვერიანი და შუბიანი მეფე იყო?
ენკი – და შენ 228 ქერის მარცვლის წონა ხარ? და ვერცხლის მონეტა რომ არა ხარ?
ბენკი – დე, შენ თუ მეფის შვილი ხარ, მაშინ დედოფალი ყოფილხარ და მე და ენკიც პრინცესა და უფლისწული გამოვდივართ!
სიკლისა – მართალი თქვა, მეფის შვილი ვიყავი, მაგრამ ახლა კეთილი ფერია ვარ და რადაც მინდა, იმად ვიქცევი.
ენკი – დედოფლობას ისევ ფერიობა სჯობს!
ბენკი – მოდი, იმ მეფეზე მოგვიყევი და მერე რომ ფერია გახდი!
ენკი – მერე, მხიარული დამბაჩა?
ბენკი – კარგი, ისევ მხიარული დამბაჩა განვაგრძოთ!
სიკლისა – თქვენ რას იტყვით, ბავშვებო, განვაგრძოთ?
ბავშვები – განვაგრძოთ!
(საათის წიკწიკი წყდება).
მა – (პაპას) აბა, შენ იცი, ყველაფერი მზადაა!
პაპა – მანქანა გამოვიდა?
ბებია – მანქანა კი არა, მარხილი!
პაპა – ჰო, მარხილი, ბენზინის ძრავით.
მა – ახლავე! (მობილურ ტელეფონს ამოიღებს, დარეკავს) ალო! მე ვარ! უკვე დროა… შეთანხმებული მარშრუტით იმოძრავებთ… გიცდით. (გამორთავს მობილურს, იქვე, მაგიდაზე დადებს).
პაპა – წამოვიდნენ?
მა – ცოტა ხანში აქ გაჩნდებიან. საჩუქრები დატვირთულია. ჯერ უდედმამო ბავშვთა სახლში მიხვალთ და მერე, როცა დაგირეკავთ, აქეთ გამოსწევთ.
პაპა – აბა, ჭკუით იყავით,პატარებო, მე მალე მოვალ! (გადის. დე და მა გაჰყვებიან. მას მობილური მაგიდაზე რჩება).
ბებია – ანუკა, შვილო, მეც წავედი… მეორე ლექსი დამრჩა დასაწერი… (გადის თავისი დამბაჩიანად).
(შემოდის ლევანუკა, ქვაბუნა ქუდით, შავი პიჯაკით)
ანუკა – ეს რა დაგიხურავს, შენ ვინ იქნები?
ლევანუკა – მალე გაიგებ, ვინც ვიქნები!
ანუკა – არც კი მაინტერესებს! (კარნავალის ბავშვებს მიუბრუნდება. ლევანუკა მაგიდაზე მობილურს შეამჩნევს, ჩუმად აიღებს და ჯიბეში ჩაიდებს) ბავშვებო, აბა, ახლა ჩემი სიმღერა მოისმინეთ!ანუკას სიმღერა
(პირველი სიმღერა)
საახალწლო კარნავალი
რომ გავმართოთ, ამას რა სჯობს?
გავახაროთ ყველა ანცი,
ცელქი, ცქვიტი, სადარაჯო!
მოვიწვიოთ თოვლის პაპა,
რა თქმა უნდა, ბებიაც…
იყოს ცეკვა, ნამცხვრის ყლაპვა…
გვიგალობოს მზეწვიამ.
დავპატიჟოთ მორიდებით:
ციყვები და ყურცქვიტები,
ზებრები და ჟირაფები,
ყვავები და გულწითლები.
წამყვანები შოუებით,
ალქაჯები, მასხარები,
ჯამბაზები, კლოუნები,
ასფურცელა, ბაყბაყდევი.
ლუარსაბი დარეჯანით,
ტარიელი ნესტანითა,
დონ კიხოტი ტობოსელით,
სანჩო პანსა სახედრითა.
აქ მოვიდნენ აღტაცებით:
ტორტები და ბანანები,
ჩურჩხელები, თაფლაკვერი,
შოკოლადი, კარამელი…
მე ვიქნები დედოფალი,
მეყოლება შვიდი ჯუჯა…
ნეტავ, კარნავალის მეფედ
ერთხმად აირჩიონ ლუკა.
მერე ვეღარ დაგვცინებენ:
“გაიმართა კარნავალი,
იწილითა, ბიწილითა,
ფეხმოტეხილ წიწილითა.
თაგვი მაყრულს ეუბნება,
კატა კვდება სიცილითა”.
(მოწყენილი ლევანუკა მანეკენებში დადის. შემოდის კონკიას კოსტუმში ჩაცმული ბარბალუკა).
ანუკა – რა კარგია, რომ მოხვედი. შენი სიმღერის დრო დადგა.
ბარბალუკა – მეც ავდგები და ვიმღერებ!
ანუკა – რატომ ფიფქიას კოსტუმი არ ჩაიცვი?
ბარბალუკა – მერე ჩავიცმევ, ახლა კი კოლეჯის სიმღერას ეს უფრო მოუხდება.
ანუკა – Jingle bells. მუსიკა!
ბარბალუკა – (მღერის)

Jingle Bells lyrics

Dashing through the snow
In a one horse open sleigh
O’er the fields we go
Laughing all the way
Bells on bob tails ring
Making spirits bright
What fun it is to laugh and sing
A sleighing song tonight

Oh, jingle bells, jingle bells
Jingle all the way
Oh, what fun it is to ride
In a one horse open sleigh
Jingle bells, jingle bells
Jingle all the way
Oh, what fun it is to ride
In a one horse open sleigh

A day or two ago
I thought I’d take a ride
And soon Miss Fanny Bright
Was seated by my side
The horse was lean and lank
Misfortune seemed his lot
We got into a drifted bank
And then we got upsot

Oh, jingle bells, jingle bells
Jingle all the way
Oh, what fun it is to ride
In a one horse open sleigh
Jingle bells, jingle bells
Jingle all the way
Oh, what fun it is to ride
In a one horse open sleigh yeah

Jingle bells, jingle bells
Jingle all the way
Oh, what fun it is to ride
In a one horse open sleigh
Jingle bells, jingle bells
Jingle all the way
Oh, what fun it is to ride
In a one horse open sleigh

ანუკა – ქართულად ასე იქნება:
რეკენ ზარები
(მეორე სიმღერა)
მივფრინავთ თოვლში
თეთრი მარხილით,
სიცილ-კისკისით
მინდვრებს გავივლით
და ცხენის კუდზე ზანზალაკები -
სიხარულები ახალ-ახლები!
რეკენ ზარები, ზარები რეკენ,
მთელი გზა რეკენ!
გადარეული თეთრი ბექები
ჩვენსკენ მოხტიან,
პირდაპირ ჩვენსკენ!
რეკენ ზარები, ზარები რეკენ,
მთელი გზა რეკენ!
გუშინ ვიფიქრე – ეგება თოვლში
ბევრიც ვიქროლო, რა იცი?
მოვიხედე და ღია მარხილში
ჩემს გვერდით იჯდა ფანი ბრაიტი…
მიქროლავს ცხენი! – ამაზე მეტი
არა მინდა რა!
გზად ორმო შეხვდა,
ფეხი ჩაჰკრა და აგვაყირავა!
რეკენ ზარები, ზარები რეკენ,
მთელი გზა რეკენ!
გადარეული თეთრი ბექები
ჩვენსკენ მოხტიან,
პირდაპირ ჩვენსკენ!
რეკენ ზარები, ზარები რეკენ,
მთელი გზა რეკენ!
ანუკა – ახლა, სანამ დამალობანას დავიწყებთ, გათვლები ვთქვათ. ვნახოთ, რა ვისწავლეთ… აბა, შენ “ტორტო”!
“ტორტი” – ანიცა, ბანიცა, კურდღელი გაიქცა.
თოფი ვვესროლე, პირქვე წაიქცა.
-რა ღირს სტაფილო?
-ათი შაური!
-დამპიტაური, დიმპიტაური!
ანუკა – კარგია! აბა, შენ ფორთოხალო!
“ფორთოხალი” – აცა-ბაცა, ბაცანიკი,
ძუაგრძელი, საკვეცელი.
იწერ-ბუწერ, ტყვეპი, კვაჭი.
გიოღური, გიაჩხური,
ვაძირი და აში მორთი -
დააკვირდი, დააცივდი,
ვერ ნახე და აქეთ მოდი.
ანუკა – შენ, ბარბალუკა?
ბარბალუკა – ნიშხა-ნიშხა, ბარბალუკა.
-ქალი ვინა?
-ჩვენ გახლავართ!
მობრძანდით და მზად გახლავართ!
ანუკა – შენ, ვაშლო?
“ვაშლი” – წითელი ვაშლი გაგორდა,
შენ თუ მე,
შენ დაიხუჭე!
ანუკა – კალია!
“კალია” – ერთი, ორი, სამი, ოთხი,
ხუთი, ექვსი, შვიდი, რვა,
ცხრა, ათი, თერთმეტი…
ყველა გადის შენს მეტი.
ანუკა – ახლა ჩემი ჯერია!
იწილო, ბიწილო,
შროშანო, გვრიტინო,
ალხო, მალხო, ჩიტმა გნახოს.
შენი ფეხი, ფეხმანდუკი,
შიკოჭური, კალმახური.
აბდა, უბდა, გადასკუპდა.
ჭრელა, ჭრულა კატა სკუპდა.
აჯექ, მაჯექ, მეფევ ჩაჯექ!
პატარძალო, ფეხზე ადექ!
ბარბალუკა – ეგეც მოგვეწონა!
ანუკა – ახლა კი სიმღერით მივდივართ! (ყველანი მღერიან და ასე გადიან სცენიდან)
ენკი, ბენკი, სიკლისა,
ენკი, ბენკი, ბა.
გა-ვი-და!ლევანუკა – (გამოდის მანეკენებიდან და ანუკას გამოაჯავრებს) `შიკოჭური, კალმახური~! “შროშანო, გვრიტინო”! ნეტავი, ლუკა გახდეს კარნავალის მეფეო! მაგასაც ვნახავთ! (ჯიბიდან ჩიბუხს ამოიღებს) მობილურიც ხომ ვიშოვე! (ვითომ ჩიბუხს აბოლებს) ხომ ვგავარ შერლოკ ჰოლმსს? ვგავარ და უფრო მეტად მაშინ ვემგვანები, მხიარულ დამბაჩასაც რომ ვიშოვნი! (წასვლას აპირებს) თუმცა, მოიცა… აბა, მეც მომისმინეთ!
ლევანუკას სიმღერა
(მესამე სიმღერა)
მე ვარ ბიჭი ლევანუკა,
უსაქმურად მე ვერ ვივლი.
ვაჟკაცობა მაშინ უნდა,
თუ ხარ კერძო დეტექტივი!
შერლოკ ჰოლმსი უნდა გავხდე,
თავის ფათერაკებითა.
უცნაურ ნაკვალევს წავყვე,
ძაღლი ვნახო ბასკერვილთა.
დოქტორ ვატსონ იქვე მყავდეს,
ექიმი და მეგობარი.
ძაღლი ანათებდეს ღამეს,
საზარელი მეომარი.
რევოლვრებით მოვკლავთ ურჩხულს,
ბედო, ჩვენსკენ მოტრიალდი!
პატრონს გადავჩეხავ უფსკრულს,
ის იქნება მორიარტი!
მერე დავბრუნდებით ლონდონს,
ერთად მივუსხდებით ბუხარს…
ვლოცავ ვიოლინოს მომგონს,
ჰანგებს ავაკვნესებ მწუხარს.
და იქვე, სადღაც, ახლოს,
იმ სახლის ბუზღუნა პატრონს,
მოვუხმობთ მისის ჰადსონს,
იმისმა ჩაიმ რომ გვარგოს.
ვატსონი იკითხავს გაზეთს,
მე კი გავაბოლებ ჩიბუხს.
ვიდრე არ მოვა მაცნე,
საქმეზე გავწევთ იმ წუთს.
მე ვარ ბიჭი ლევანუკა,
უსაქმურად მე ვერ ვივლი.
ვაჟკაცობა მაშინ უნდა,
თუ ხარ კერძო დეტექტივი.
(გადის სცენიდან. საათის წიკწიკის ფონზე)
ბენკი – ეს ყველაფერი გავიგე, მაგრამ იქნებ ლუკაც გამაცნოთ?
სიკლისა – ცოტა მოითმინე და იმასაც ვნახავთ.
ენკი – აი, ეს კი ის მხიარული დამბაჩაა, ლევანუკა რომ უპირებს მოპარვას?
სიკლისა – ის არის!
ენკი – რატომ არის მხიარული?
სიკლისა – ცოტა შენც მოითმინე და გაიგებ! აგერ, ლუკა მოდის!
(საათის წიკწიკი შეწყდება, გამოდის მოწყენილი ლუკა, უკან მოსდევს ბარბალუკა ისევ კონკიას კოსტუმში)
ბარბალუკა – (წინ დაუდგება, დატრიალდება) ლუკა, ლუკა, ხომ მიხდება?
ლუკა – აბა, მე რა ვიცი?
ბარბალუკა – ესე იგი, ძალიან მიხდება! ბებიამ თავისი ძველი კაბა დაშალა და ისე შემიკერა! ხომ ლამაზია?
ლუკა – ფიფქიას კოსტუმი არ უნდა გცმოდა?
ბარბალუკა – ანუკამაც ეგ მისაყვედურა! (პაუზა). ვეღარ მიყიდა პაპამ, ფული არ ეყო… მერე რა მოხდა, ესეც ძალიან მიხდება, არა, ლუკა?
ლუკა – ჰო, მაინც ძალიან გიხდება! (შეათვალიერებს დ,არტანიანის კოსტუმს).
ბარბალუკა – ვაიმე, ესე იგი, არ მიხდება!.. თუ შენ ცუდ გუნებაზე ხარ? ჰა? მალე ახალი წელი მოვა, ყველა იმხიარულებს და შენ რატომ არ გიხარია?
ლუკა – მე რა ვიცი?
ბარბალუკა – შენ არაფერი იცი! აი, მე კი ვიცი! შენ დ,არტანიანის კოსტუმი გინდოდა! მაგრამ, რას ვიზამთ… მეორე ახალი წელი რომ მოვა, აუცილებლად გექნება! ახლა კი წამოდი, რამე ძველი მოვძებნოთ პაპის გარდერობში. იქ ისეთი კარგი და მშვენიერი ჯარისკაცის ფარაჯაა, რომ ჭკუიდან გადახვალ! კარტუზიანი ქუდიც არის და მედლებიც! არ გინდა, ჯარისკაცი იყო?
ლუკა – არა, არ მინდა!
ბარბალუკა – აბა, ასე ხომ არ გამოხვალ კარნავალზე?
ლუკა – სულ არ გამოვალ! (გარბის სცენიდან).
ბარბალუკა – მოიცა! სად გარბიხარ?! (დაედევნება. ისევ უკან მობრუნდება და ჩაფიქრებული ათვალიერებს მანეკენს დ,არტანიანის კოსტუმში).
(საათის წიკწიკის ფონზე)
სიკლისა – თქვენ როგორ გგონიათ, ჩემო პატარებო, რას ფიქრობს ბარბალუკა? რატომ ათვალიერებს დ,არტანიანის კოსტუმს?
ენკი – ალბათ, ნატრობს, ნეტავი, მომცა, ჩემს ძმას მივუტანდიო!
ბენკი – ან ფული მქონდეს, ვიყიდდი, ჩავაცმევდი და ლუკა კარნავალზე მოვიდოდაო!
სიკლისა – რა ვქნა, როგორ მოვიქცეო? ავდგები და მოვიპარავო!
ენკი – მოპარვა რომ არ შეიძლება?!
ბენკი – ქურდობა ხომ ცუდია?!
სიკლისა – ეს ქურდობა არ არისო, ფიქრობს ბარბალუკა, ჩუმად წავიღებ და ჩუმადვე დავაბრუნებ უკანო! ვერავინ გაიგებსო!
ენკი – მოპარვა მაინც არ შეიძლება!
ბენკი – რომ მივიდეს და სთხოვოს ანუკას და ლევანუკას მას და დეს, ხომ ათხოვებენ?
ენკი – კარგი ხალხია, შეიძლება ათხოვონ კიდეც!
სიკლისა – მაგრამ, შეხედეთ. მანეკენს მიუახლოვდა… სწრაფად გახადა მოსასხამი! (ბარბალუკა რეპლიკების შესაბამისად მოქმედებს).
ბენკი – ქუდი მოხადა ბუმბულიანი!
ენკი – ხმალიც შემოხსნა!
ბენკი – სულ გააშიშვლა დ,არტანიანი!
ენკი – ახლა ჩაფიქრდა…
სიკლისა – რაღა კონკია ვიყო, მოდი, ჩემთვის კიდევ ფიფქიას კაბას ვითხოვო, გაიფიქრა და ახლა იმას აშიშვლებს.
(საათის წიკწიკი წყდება).
ლევანუკა – (შემოდის, დაინახავს ბარბალუკას, მანეკენს ეფარება და იქიდან უთვალთვალებს, ჩურჩულით) ქურდი ბაღში, ჩაჰკა თავში, არ გაუშვა თავის სახლში!
(ბარბალუკა ამთავრებს თავის საქმეს, აქეთ-იქით მიმოიხედავს, კოსტუმებს ამოიჩრის იღლიაში და გარბის).
ლევანუკა – Yეს! ძლივს არ გამომიჩნდა ნამდვილი დეტექტივის საქმე?! (გამოდევნებას უპირებს ბარბალუკას, მაგრამ ფეხებში გაებლანდება ხტუნვა-ხტუნვით შემოსული ბაყაყი).
ბაყაყი – ყუა, ყუა, თავში ქვა!
ლევანუკა – სად მოხტიხარ, ქურდი გამექცა!
ბაყაყი – ყუა, ყუა, თავში ქვა!
ლევანუკა – მე შენ გაჩვენებ! (ამოიღებს ქამარში გაჩრილ მხიარულ დამბაჩას, ჩახმახს შემართავს და დაუმიზნებს).
ბაყაყი – გეხუმრე, არ მესროლო!
ლევანუკა – (სასხლეტს მოქაჩავს) მოკვდი, ბაყაყო!
დამბაჩა – (სროლის მაგივრად მხიარულად გადაიხარხარებს) ხა-ხა-ხაა!
ლევანუკა – ვა, ხარხარებს!
ყვავი – (რომლადაც ბაყაყი გადაიქცა, ფრენით უვლის გარშემო) ყვა-ყვა, ყვაჩალია… ყველი მიყვარს რა ხანია… რა კარგია, რა კარგია!
ლევანუკა – ვაა, ყვავი!.. ეს ბაყაყი არ იყო?!
ყვავი – (ლამის დაეტაკოს ლევანუკას) ყვა-ყვა, ყვაჩალია… ყველი მიყვარს რა ხანია… რა კარგია, რა კარგია!
ლევანუკა – ახლა მაინც გიჩვენებ სეირს! (ისევ შემართავს მხიარულ დამბაჩას და ყვავს დაუმიზნებს).
ყვავი – გეხუმრე, არ მესროლო!
ლევანუკა – (სასხლეტს მოქაჩავს) მოკვდი, ყვავო!
დამბაჩა – (სროლის მაგივრად ჩაიხითხითებს) ხი-ხი-ხიი!
ლევანუკა – (აღშფოთებული) ახლა ხითხითებს!
ფორთოხალი – (რომლადაც ყვავი გადაიქცა, დაგორავს ლევანუკას გარშემო და გაიძახის) ფორთო, ფორთო, ფორთოხალი! მანდარინი როგორ არის?!
ლევანუკა – ასეთი არაფერი მინახავს! (ფორთოხალი ლამის დაეჯახოს) ახლავვე მოგივლი, თავხედო ფორთოხალო! (ჩახმახს შემართავს და ფორთოხალს უნდა ესროლოს).
დამბაჩა – რომ ავდგე და გველად გადავაქციო, ხომ გიკბენს, შე რეგვენო?!
ლევანუკა – (გულგახეთქილს ხელიდან გაუვარდება დამბაჩა) ლაპარაკიც სცოდნია!
დამბაჩა – (ძირს დაცემისას) ბა-ბახ, ბახ-ბახი! ისევ გახდი ბაყაყი!
ბაყაყი – (რომლადაც ფორთოხალი გადაიქცა, მიხტის და ამ სიტყვებით გადის სცენიდან) ყუა-ყუა-ყვი, ლევანუკა იდიოტს თავზე ლაფი დავასხი!
(პაუზა. დაბნეული ლევანუკა წინ და უკან დადის).
ლევანუკა – ამისთანა არაფერი მინახავს, ქურდი გამაშვებინა ხელიდან!.. ახლა კარგად უნდა დავმშვიდდე და შერლოკ ჰოლმსივით ავწონ-დავწონო ყველაფერი! აბა, ვნახოთ, რა ვითარება გვაქვს… ვაა, ეს ვინ ყოფილა!.. ჰო… მოკლედ, ასეა საქმე: ქურდმა ორი კოსტუმი მოიპარა და რას გვკარნახობს უკვდავი დედუქციური მეთოდი? რას და, სახლში წაიღო! უნდა დადგინდეს, რას უზამს ნაქურდალს – ეს ერთი. და მეორეც – ჩემს დეტექტიურ საქმიანობაში ძალიან გამომადგება ეს მხიარული დამბაჩა – ესვრი და ლუკას ანუკად გადააქცევს, ანუკას ბარბალუკად, ბარბალუკას ჩურჩხელად, ჩურჩხელას კი სპილოდ…
დამბაჩა – კი, კი, აბა! სულ შენს ნებაზე ვივლი!
ლევანუკა – შენ ხმა ჩაიკმინდე და ჩემს პიჯაკში დაიმალე! (აიღებს დამბაჩას და შეინახავს). ერთი რამეც მოვიფიქრე! ნიშხას უნდა დავურეკო! (ამოიღებს მობილურს) ცხრა-შვიდი-ხუთი-ნული-ოთხი-ერთი… აიღე, აიღე რა!
ნიშხა – (სცენის მეორე მხარეს ნათდება) ალო, გისმენთ!
ლევანუკა – ერთი შეტყობინება უნდა შეგატყობინოთ!
ნიშხა – ჯერ გამარჯობა უნდა ითქვას!
ლევანუკა – გამარჯობა, ბატონო ნიშხა!
ნიშხა – გაგიმარჯოს, ბატონო ვიღაცავ!
ლევანუკა – შეტყობინება მაქვს თქვენთვის!
ნიშხა – მიდი მერე და შემატყობინე! აბა, ჰე! აბა, ჰო!
ლევანუკა – ჩემმა მეზობელმა ბარბალუკამ დ,არტანიანისა და ფიფქიას კოსტუმები მოიპარა…
ნიშხა – მერედა, შენ იქ იყავი, ამბობ, იმ დროსა და იქამდინა მიუშვი მტერი, რომ ნაქურდალი გაატანევი?!
ლევანუკა – არა, მე მივდევდი, მაგრამ ბაყაყმა გადამიღობა გზა!
ნიშხა – რაო, რაო, ბაყაყიო?
ლევანუკა – მერე ყვავად გადაიქცა, მერე ფორთოხლად, ბოლოს ისევ გაბაყაყდა და ისე წავიდა!
ნიშხა – რა ყვავი, რისი ფორთოხალი, ვინ წავიდა – ვერაფერი გავიგე!
ლევვანუკა – მხიარული დამბაჩა ვესროლე და იმიტომ!
ნიშხა – შენ ეი, ბატონო ვიღაცავ! მოდი, ასე მოვილაპარაკოთ: დამბაჩა, ყვავი, ბაყაყი და ფორთოხალი – არ გვინდა! თუ დედუქციურ მეთოდს გამოვიყენებთ, ამ ურთულეს საქმეში კრიმინალი ისაა, რომ ბარბალიკამ მოიპარა დ,არტანიანის და ფიფქიას კოსტუმები… ახლა მიპასუხე – მართლა მოიპარა თუ ეგეც დაგესიზმრა?
ლევანუკა – მართლა, მართლა!
ნიშხა – არ მატყუებ?
ლევანუკა – შერლოკ ჰოლმსს გეფიცებით!
ნიშხა – აი, ფიცი მესმის! მერე სად წაიღო, გაყიდა?
ლევანუკა – ჯერ არ ვიცი!
ნიშხა – ჰოდა, იმ ყვავ-ბაყაყებს მოეშვი, უკან გაჰყევი და დამიდგინე, ნაქურდალს რას უზამს! გასაგებია?
ლევანუკა – კი, კი, ახლავე!
ნიშხა – მე ახლავე გამოვდივარ!
(ლევანუკა მობილურს პიჯაკში შეინახავს და გადის. შემოდიან ბებია, ლუკა და ბარბალუკა. ბებია ათვალიერებს ახალ კოსტუმებში ჩაცმულ შვილიშვილებს)
ბარბალუკა – ნახე, რა კარგები ვართ, ხომ გვიხდება, ბებიკო?
ბებია – ძალიან, ბებია გენაცვალოს!.. ერთი ლუკას შეხედე, ნამდვილი მუშკეტერია!
ბარბალუკა – ნამდვილი, ნამდვილი დ,არტანიანი! (გარშემო შემოურბენს).
ბებია – აი, ხომ ხედავთ, რა კეთილშობილი ბავშვია ანუკა – ორივესთვის გვათხოვა კოსტუმები!
ბარბალუკა – ჰო, ძალიან კეთილია.
ლუკა – ბები, მუშკეტერს რომ დამბაჩაც უნდა?!
ბებია – უნდა, როგორ არ უნდა! (წავა, სკივრს ახდის, ჩაიხედავს, მერე ხელს მოაფათურებს) აქ აღარ არის!
ბარბალუკა – რას ამბობ, ბები! სადაცაა ახალი წელი მოვა, მაგისი დაკარგვა როგორ შეიძლება?! (ისიც სკივრში ეძებს).
ლუკა – იქნებ სხვაგან დადე?
ბებია – არა, გენაცვალე, აქ შევინახე… იმ დამბაჩის ადგილი აქ არის…
ბარბალუკა – (ეძებს) არსად არ არის!
ლუკა – (ისიც ეძებს) სად უნდა გამქრალიყო?
ბებია – მე სკივრში შევინახე!
ლუკა – ვიღაცამ მოიპარა!
ბარბალუკა – ვის უნდა მოეპარა, მაინც არ ისვრის!@
ბებია – ყველა კი ვერ იხუმრებს მხიარული დამბაჩით… იმისი დაკარგვა არ შეიძლება!..
წავალ, იქით მოვძებნი. (გადის).
ბარბალუკა – მეც წამოვალ! (ისივ გადის).
ლუკა – (დარეკავს სახლის ტელეფონზე) ალო, ნიშხაა?
ნიშხა – ნიშხა კი არა, ბატონი ნიშხა!
ლუკა – უკაცრავად, ბატონო ნიშხა… იცით რა, ჩვენს სახლში ძვველი დამბაჩა გვქონდა…
ნიშხა – ჯერ გამარჯობა უნდა გეთქვა!
ლუკა – გამარჯობა.
ნიშხა – გაგიმარჯოს და ჩამოკაკლე!
ლუკა – ჰო… სახლში მხიარული დამბაჩა გვქონდა და ის დავკარგეთ!
ნიშხა – ვინმე საეჭვო პირი ხომ არ შეგიმჩნევიათ ახლო-მახლო?
ლუკა – არა, არავინ.
ნიშხა – კარგი, გამოვდივარ. სადაც დამბაჩას ინახავდით, იმ ადგილს არ გაეკაროთ, თითების ანაბეჭდები უნდა ავიღო!
ლუკა – გელოდებით! (ყურმილს დადებს და ბებიასთან და ბარბალუკასთან ერთად განაგრძობს დამბაჩის ძებნას).
ნიშხა – (იწყებს თავისი აღჭურვილობის – ჩაფხუტის, ტყავის ხელთათმანების, ჩექმების ჩაცმას, მაგრამ ისევ რეკავს ტელეფონი) გისმენთ!
მა – გამარჯობა, პატივცემულო ნიშხა!
ნიშხა – ყოჩაღ და გაგიმარჯოს კიდეც!
მა – რატომ ყოჩაღ?
ნიშხა – გამარჯობა რომ მითხარი ჯერ! თანაც პატივცემულობითავ მომმართე, მე ამას ძალზე ვაფასებ, რადგან კულტურული ვარ… ახლა ჩამოკაკლე!
მა – ჩემი მობილური ტელეფონი და ჩიბუხი დავკარგე!
ნიშხა – ჩიბუხის რა მოგახსენო, მაგრამ მობილურს წამში ვიპოვი, წამში!
მა – თქვენი იმედი მაქვს!
ნიშხა – კარგი, გამოვდივარ. იმ ადგილებს არ მიეკაროთ, ნივთები სადაც იყო! დანარჩენი ჩემზე იყოს! ჩაო! (გათიშავს მობილურს). ერთი, ორი და სამი ქურდობა, თანაც ერთ სახლში, თანაც ახალი წლის წინ!.. სად არის ჩემი პისტოლეტი? ჰო, ქამარზე მკიდებია! აბა, დავქოქოთ ბაყბაყდევი ავტომობილი და გავწიოთ! (ჯდება მანქანაში, მოდის და მოიმღერის).ურჩხულ ნიშხას სიმღერა
(მეოთხე სიმღერა)
დაგიჭერ, გაგიშვებ, დაგიჭერ, გაგიშვებ,
ისევ, ისევ და ისევ.
მე შენი კი მჯერა, მე შენი არ მჯერა,
კიდევ, კიდევ და კიდევ.
ჩაგირთავ სირენებს, მყვირალა სიმღერებს -
აი, აი და აი!
ნიიშ-ხაა, ნიიშ-ხაა, ნიიშ-ხაა, ნიიშ-ხაა!
ხა-ხა და კვლავაც ხა-ხა!
მოვდივარ, გაიქეც! სად მირბი, რეგვენო!
ბახ-ბუხ და ერთიც ბახ-ბუხ!
გესროლე – წაიქეც, ამას რა წაიღებს! -
ვა-ვა და ორიც ვა-ვა!
გაქცევას ისა სჯობს, მოვალ და დაგიჭერ -
ჩხაკი, ჩხუკი და ჩხაკი!
იმღერებს ბორკილი. იქ, ჩემთან მოგივლი -
ლაწა, ტკაცა და ლაწა!
სილების ტკაცანში დაგცდება მართალი,
ვაშა, ვაშა და ვაშა!
მიყარე კაკლი, აღარ ხარ მართალი -
ხი-ხი და სამიც ხი-ხი!
და ჩემი თუ გჯერა, საჩქაროდ მოიტა
ათასი ჩურჩხელა!
არადა, დაგიჭერ! ო, როგორ დაგიჭერ -
ლაწა, ტკაცა და ლაწა!
და აღარ გაგიშვებ, ციხეში გაგიშვებ -
ვაი, ვუი და ვაი!
კანონებს ვდარაჯობ, თავად სადარაჯო -
ვაი, ვიში და ვუი!
ახალი წელია, ყველანი მღერიან -
ჰაი, ჰაი და ჰუი!
ეს ჩემი სიმღერაც ხომ კარგად მიხდება? -
ლა-ლა-ლა, ლა-ლა, ლა-ლა!
ნიიშ-ხაა, ნიიშ-ხაა, ნიიშ-ხაა, ნიიშ-ხაა!
ხა-ხა და კვლავაც ხა-ხა!
ნიიშ-ხაა, ნიიშ-ხაა, ნიიშ-ხაა, ნიიშ-ხაა!
ხა-ხა და კვლავაც ხა-ხა!
(საათის წიკწიკის ფონზე).
ბენკი – აუ, როგორ აირია ყველაფერი!
ენკი – ალიაქოთი ატყდა!
სიკლისა – ხომ ხედავთ, ბავშვებო, მართლა აირია ყველაფერი! დე და მა მობილურსა და ჩიბუხს ეძებენ, ხოლო ბებია, ლუკა და ბარბალუკა მხიარულ დამბაჩას!
ბენკი – ის დამბაჩა თუ ვვერ გაისროლეს, ვერ მოვა, არა, ახალი წელი?
ენკი – მამ რომ ვერ დარეკოს მობილურზე, როგორღა წამოვა თოვლის პაპა თავისი საჩუქრებით?
სიკლისა – ეგეც არ იყოს, ასე თუ გაგრძელდა, საერთოდ აღარ მოვა ახალი წელი – დიდად პატივცემული ნიშხა ლევანუკასა და ბარბალუკას დააპატიმრებს და იქ წაიყვანს, სადაც ჯერ არს.
ბენკი – სად არის ეგ `ჯერ არს~?
ენკი – ვირის აბანოში!
ბენკი – და კარნავალიც ჩაიშლება!
ენკი – მოდით, ფლორისა და ფაუნის ნიმუშები გავაგზავნოთ, იქნებ შეაშინონ ბატონი ნიშხა?
სიკლისა – ჰეი, ყვავილებო, მწერებო, ცხოველებო, ფრინველებო, საახალწლო სუფრის ნუგბარებო! ჰეი! გასწიეთ და გზა გადაუღობეთ პატივცემულ ნიშხას!
(საათის წიკწიკი წყდება.
ნიშხა მოდის თავისი ბაყბაყდევი მანქანით, წინ გადაეღობებიან გაგზავნილები).
ნიშხა – ვაიმე, ვაიმე! ესენი ვინღა არიან? ლომები და ვაშლები და კენგურუები… ტორტები და ფუტკრები… ვაიმე, მეც იმ ვიღაცასავით მოჩვენებები დამეწყო!.. აი, პირველად რომ დამირეკა, დ,არტანიანი და კონკია მოიპარესო!.. ვაიმე, ბანანები, შოკოლადები და ყაყაჩოები! წადით, წადით, გეთაყვა, თავი დამანებეთ! ბუზები, ბაყაყები და კაჭმაჭები!
კაჭკაჭი – მე კაჭმაჭი კი არა, კაჭკაჭი ვარ!
ნიშხა – მერე, მეც კაჭმაჭი არა ვთქვი? წადი რა, შენ მაინც წადი! შენი ყველაზე ძალიან მეშინია! სულ კაჭმაჭები მესიზმრებიან და გაიძახიან, კაჭმაჭები ვართო!
კაჭკაჭი – შენ რომ სწორად ამბობდე ჩემს სახელს, აღარ შეგეშინდებოდა!
ნიშხა – თუ შეიძლება, თქვენობით მელაპარაკეთ, გეთაყვა! და მეორეც, მე არავისი სახელი აღარ მეშლება! ადრე, პატარა რომ ვიყავი, ერკემლის მაგივრად სერკემალს ვამბობდი, ეგ იყო და ეგ! ახლა ხომ გეუბნებით, კაჭმაჭი მეთქი და მეტი რაღა ვქნა, თავი დამანებეთ! ვაიმე, ვაიმე, ნეტავი ხომ არ ვგიჟდები – სულ ერთმანეთში აირივნენ! ვაიმე, დედა, დედიკო, ეს რამდენი კაჭმაჭები არიან!.. რა გინდათ, რას მესევით, რას მეცეკვებით… სომეხი ვარ, ტანტრე მქვია, დავკარგე და ვეძებ ვირსა. დღეს ვიპოვი, ხვალ დავკარგავ, ჩემი ბედი აგრე სჭრისა!
ყველანი ერთად – არაო, არაო, ნიშხა მატყუარაო!
ნიშხა – კარგი, კარგი! არა მქვია ტანტრე! არც სომეხი ვარ! ქართველი ვარ და ნიშხა მქვია – ახლა მაინც დამანებეთ თავი, სამსახურებრივ საქმეზე მიმეჩქარება, გამიშვით რა კაჭმაჭებო!
ყველანი ერთად – არაო, არაო, ნიშხა მატყუარაო!
ნიშხა – კარგი, მაშინ კაჭმაჭებო, გამოცანებს გეტყვით და თუ ვერ გამოიცანით, ხომ გამიშვებთ? ერთი პატარა მანანა ხან გაიცინებს, ხან არა… აბა, რა არის?
ციცინათელა – (ცეკვით უახლოვდება) მე ვარ!
ნიშხა – ჰო, კარგი! ახლოს არ მოხვიდე! შავი არის შაშვივითა, იკბინება ძაღლივითა! რა არის?
რწყილი – მე ვარ!
ნიშხა – (ტირილით) ჰო!
ყველანი – იცოდე, ერთი გამოცანაღა დაგრჩა!
ნიშხა – აბლი, ბაბლი, ოქროს ტახტი, მზით ავიღე, მთვარით დავდგი.
ყველანი – რა არის და, ყინული!
ნიშხა – წავაგე, კიდევ არ დამანებებენ თავს! რა ვქნა, რა მოვიგონო? ერთი ექიმი მოვიდა, ინდურ-ფანდურის გემითა, სისხლის კარავი დაიდგა, შიგ გორავს თავის ცემითა.
ყველანი – ეგ აღარ ითვლებოდა, მაგრამ წურბელაა!
ნიშხა – მართალია, რომ კულტურული ურჩხული ვარ და რასაც ვაპირებ, არ შემფერის, მაგრამ ისიც ხომ მართალია, რომ აღარ მიშვებთ! ამიტომ ავდგები და მთელ ამ კაჭმაჭობას გადავყლაპავ! ყლაპი და ყლუპი! ყლაპი და ყლუპი! (ყლაპავს მოცეკვავე ბაცშვებს) ვაიმე, ამდენი კაჭმაჭებისგან სულ გამოვკაჭმაჭდი! ვაი, ვაი, რამდენი გადავყლაპე – სამი, შვიდი, ცხრა! მაგრამ სხვა გზა არ მქონდა! (ჯდება მანქანაში, დაქოქავს და მიდის).
ანუკა – (შემოდის, საათს შეხედავს) დე, მა, წინ და უკან რატომ დადიხართ?
დე – მობილური ტელეფონი ხომ არ გინახავს?
ანუკა – არა.
მა – ჩემი ჩიბუხი?
ანუკა – არც ჩიბუხი.
მა – ხომ იცი, ჩიბუხი თუ ვერ მოვწიე, ვერ დავმშვიდდები და მობილურზე ვეღარ დავურეკავ თოვლის პაპას!
ანუკა – და კარნავალიც ჩაიშლება!
დე – ლევანუკა, შენ ხომ არ გინახავს?
ლევანუკა – არა, არც მე, დე!
ანუკა – ბებია, ლუკა და ბარბალუკა, თქვენ რაღას დაეძებთ?
ბებია – თოვლის პაპის მხიარული დამბაჩა ხომ არ შეგხვედრიათ სადმე?
ბარბალუკა – ვერსად ვნახეთ.
ლუკა – არსად არ არის.
ლევანუკა – რა ვქნათ?
ანუკა – ვეძებოთ, მაგრამ შეხედეთ, როგორ გვიახლოვდება ახალი წელი! დავიწყოთ ჩვენი კარნავალი! მაგრამ ბავშვები სად არიან? ტორტები, ნუგბარები, ყვავილები, ცხოველები, ფრინველები!.. ღმერთო ჩემო, სად წავიდნენ?
(ამ დროს ნიშხას მანქანა დამუხრუჭდება, მალე თვითონ ნიშხაც შემოვარდება და პისტოლეტს გაისვრის).
ნიშხა – (დაიღრიალებს) ყველა ადგილზე! სდექ! კარნავალი შეწყვეტილია!
დამბაჩა – სროლა მასეთი კი არა, მე რომ ვიცი, ისეთი უნდა!
ნიშხა – ვინ დაილაპარაკა?! ახლავე დავჭრი! არა, დავჭრი კი არა, დავიჭერ!
ანუკა – ვაიმე, ყაჩაღი!
ნიშხა – ყაჩაღი კი არა, კანონის დარაჯი ვარ, ცივილიზებული და კულტურული ურჩხული ნიშხა! მე აქ რამოდენიმე ქურდობა უნდა გავხსნა!
ბებია – რა ქურდობაზე ლაპარაკობთ, ბატონო ნიშხა?
ნიშხა – ამას ახლავე ფიცხლად დაგიმტკიცებთ, ქალბატონო! ახლავე თქვას, პირველად ვინ დამირეკა მობილურით!
ლევენუკა – მე დავრეკე!
ნიშხა – (პისტოლეტს მიუშვერს) აბა, აქეთ მოიწი! შენ მითხარი, ფიფქიასა და დ,არტანიანის კოსტუმები მოიპარესო?
ლევანუკა – მე გითხარი!
ნიშხა – მერედა, ვინ მოიპარა?
ლევანუკა – ვინ მოიპარა და ვისაც ზედ აცვია! თანაც შეხედეთ და დედუქციური მეთოდით დააკვირდით – ორი მანეკენი შიშველია!
ანუკა – (ლევანუკას) შენნაირი ბოროტი ბავშვი მე ჯერ არ მინახავს!
ნიშხა – გაჩუმდი, პატარავ! შენ რა იცი, სიკეთე და ბოროტება რა არის?
ლუკა – (ბარბალუკას) აკი გვათხოვეს ეს კოსტუმებიო?!
ბარბალუკა – (ტირილით) ისევ უნდა დამებრუნებინა!
ნიშხა – (ბარბალუკას) კანონის სახელით, დაპატიმრებული ხართ! (ხელბორკილს დაადებს ბარბალუკას). ერთი საქმე უკვე გაიხსნა!.. ამიტომ, ერთ ჩურჩხელას შევჭამ თქვენის ნებართვით! (ჭამს მაგიდიდან აღებულ ჩურჩხელას). გზაში ძალიან გამიჭირდა, სულ კაჭმაჭები და სერკემლები მესეოდნენ და კინაღამ შემჭამეს! მაგრამ გადავჩი და ჩემი გმირობაც ჩადენილია, ორონდ ჯერ ერთი!
ბებია – კიდევ რამდენი გმირობა გაქვთ ჩასადენი?
ნიშხა – კიდევ ორი, ქალბატონო!
ბებია – როგორ მეცოდები, შე საწყალო!
ბარბალუკას სიმღერა
(მეხუთე სიმღერა)
ლუკა, ლუკა, ბარბალუკა,
შემოგტირი, ძმაო, სევდით -
ქალი უნდათ, ლამაზუკა
ციხეს ჩამაჯინონ მღერით.
ბალბა, ბალბა, ბარბალუკა,
ძველ საათთან ვდგავარ წყენით.
ახლა თქმაც კი აღარ უნდა,
რატომ ვიპარავდი ლხენით.
საახალწლო კარნავალის
რომ გვქონოდა კოსტუმები,
თუმცა ჯერაც წარმავალის
არ გამქრალა კონტურები.
წახვალ, წახვალ, ბარბალუკა,
საცოდაო, ჩემო თავო,
ეს ურჩხული, აყლაყუდა,
გაგიყენებს ციხის გზასო.
ლუკა, ლუკა, ჩემო ლუკა,
ჩემო ძმაო, შენც ობოლო,
ვეღარ ნახო ბარბალუკა,
გული დარდმა შეგიღონოს.
ლუკა, ლუკა, ბარბალუკა,
შემოგტირი, ძმაო, სევდით,
ქალი უნდათ, ლამაზუკა,
ციხეს ჩამაჯინონ ლხენით.
(ამის შემდეგ ლუკა დაიწყებს)
ლუკას სიმღერა
(მეექვსე სიმღერა)
არც ახალი წელი მინდა,
აღარც ძველი წელის გასვლა.
ნაკერები ასძვრა პიჯაკს,
ცრემლიანი ლუკმა დამრჩა.
სად ხარ, მამა, ღარიბ-ღატაკს
არაფერი მაბადია.
ბევრი ღამე თეთრად გაცვდა,
ღამე თეთრი ნაბადია.
დაუნდობელ ომში წახველ,
გზები შორით სავალია.
წახვედი და აღარ მოხველ,
გელოდები რა ხანია.
ობლობაში შიმშილია,
ძალზე გვიან ცხვება კვერი.
გულით ვეღარ გვიცინია,
აღარც არაფერსა ვყვებით.
ტარაკუჭა ბარბალუკა
რა ძალიან საბრალოა!
აი, ნიშხაც, რაღა ვუთხრა,
თავში ცემის განა დროა?!
რა ვუშველო ბაცაცუნას
ერთმა საცოდავმა ლუკამ?!
პატარა ქალს, ლამაზუკას -
ბალბა, ბალბა, ბარბალუკას!
(საათის წიკწიკის ფონზე ენკი და ბენკი გვერდიგვერდ დგანან და იცრემლებიან)
სიკლისა – რაო, ატირდით, პატარებო? ახლა მე თქვენ გამოსაჯავრებლებს გეტყვით! გითხრათ? ჰა? გითხრათ? არა, თუ არ გინდათ, არც გეტყვით…
ბენკი – (ტირილით) გვით-ხა-რი!
სიკლისა -
ტირიასა ბანი,
ერთი გობი მსხალი,
ისიც კატამ შეუჭამა,
ვაი, მისი ბრალი!
აბა, რას იტყვით, მოგეწონათ? რაკი ტირით, არ მოგეწონათ! მაშინ კიდევ გეტყვით:
მტირალა, მტირალა,
ხბორებს ჩამოგილალავ.
თუ ხბორები არ გინდა,
ღორებს ჩამოგილალავ.
თუ ღორები არ გინდა,
კატებს ჩამოგილალავ.
თუ კატები არ გინდა,
ძაღლებს ჩამოგილალავ.
გეყოფათ ტირილი, ჯერ ხომ ზღაპარი არ დამთავრებულა! ნახეთ, რას იზამს მხიარული დამბაჩა! თუმცა, მოიცადეთ, მოიცადეთ… ეს რა ხმა ისმის?.. სიმღერა არ გესმით?
ენკი – არა.
ბენკი – არც მე…
სიკლისა – აბა, კარგად დაუგდეთ ყური!
(ნიშხას მუცლიდან ისმის: “ენკი-ბენკი, სიკლისა,
ენკი, ბენკი, ბა.
გა-ვი-და”).
ენკი – მე მესმის, ჩვენზე მღერიან… შენ, ბენკი?
ბენკი – მეც!
(საათის წიკწიკი წყდება)
ბებია – (ნიშხას) ეს რა ხმა ამოდის შენი მუცლიდან?
ნიშხა – როგორ გეკადრებათ, ქალბატონო, მე ცივილიზებული, კულტურული ურჩხული გახლავართ და აღარავის ვჭამ, სრულიად აღარავის! დიახ!
ბებია – (დანარჩენებს მიმართავს) არც თქვენ გესმით სიმღერა?
მა – ჰო, თითქოს…
დე – თითქოს არა…
ანუკა – მე მესმის!
ლევანუკა – მე კი არა!
ანუკა – შენ ვერც გაიგებ!
ნიშხა – (დაამთავრა ჩურჩხელის ჭამა) მე ნაკლებად მაინტერესებს, ვის რა ესმის და საიდან! ახლა ქურდობის მეორე საქმე უნდა გავხსნა!
მა – ჩემი ჩიბუხი და ჩემი მობილური!
ბებია – ოი, ჩვენო მხიარულო, მშვენიერო დამბაჩავ! სად დაიკარგე, სად გვემალები! ნეტავ, იცოდე, როგორ გვედარდები!
დამბაჩა – აქ ვარ, ბებო, აქ! კი არ გემალებით, მოპარული ვარ!
ნიშხა – (აქეთ-იქით იყურება) ვაიმე, ვინ იყო? თუ ისევ კაჭმაჭები მოდიან, მაშინ მიტირეთ!
ბებია – ლევანუკა, შენ თქვი რამე?
ანუკა – მეც მაქედან მომესმა ის ხმა!
დე – მეც. შენ, მა?
მა – მეც!
ლევანუკა – მე რა შუაში ვარ, მე ხმა არ ამომიღია!
ნიშხა – მოიწი, ბიჭო, შენ აქეთ! რა გქვია?
ლევანუკა – ლევანუკა.
ნიშხა – ეს რა ქუდი დაგიხურავს?
ლევანუკა – მე კერძო დექექტივი ვარ, შერლოკ ჰოლმსი!
ნიშხა – შერლოკ ჰოლმსს გაჩვენებ მე შენ!.. აბა, ჯიბეები ამოიტრიალე!
ლევანუკა – არა რა!